Η Ελλάδα αδειάζει και το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται για ένα πρόβλημα που θα λυθεί με μερικά επιδόματα και ευχολόγια. Τα στοιχεία από τα σχολεία είναι αμείλικτα: φέτος αναστέλλεται η λειτουργία 275 σχολικών μονάδων επειδή δεν υπάρχουν μαθητές. Στην Κεντρική Μακεδονία κλείνουν 99 νηπιαγωγεία και 45 δημοτικά, ενώ ανάλογη εικόνα καταγράφεται στην Ανατολική Μακεδονία-Θράκη και στην Πελοπόννησο.

Δεν πρόκειται απλώς για ένα εκπαιδευτικό πρόβλημα. Είναι η πιο χειροπιαστή απόδειξη μιας δημογραφικής κατάρρευσης που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Μέσα σε μόλις μία δεκαετία, οι μαθητές που ξεκινούν την Α΄ Δημοτικού στα δημόσια σχολεία έχουν μειωθεί περίπου κατά 30%. Σήμερα είναι σχεδόν 70.000, και κάθε χρόνο γίνονται λιγότεροι.

Η κυβέρνηση της ΝΔ περιορίζεται σε επιδόματα, για κανένα ψήφο. Δεν υπάρχει μια πραγματικά γενναία πολιτική για τη στήριξη των νέων ανθρώπων, τη στέγαση, την εργασία, τους μισθούς, τη δημιουργία οικογένειας. Και κυρίως δεν υπάρχει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το πώς θα διατηρήσει η χώρα τον πληθυσμό της τις επόμενες δεκαετίες.

Ακόμη πιο προβληματική είναι η σιωπή για μια δεύτερη, απολύτως αναγκαία πλευρά του ζητήματος: την οργανωμένη ενσωμάτωση μεταναστών και προσφύγων στο κοινωνικό ιστό της χώρας.

Σε μια Ελλάδα που χρειάζεται ανθρώπους για να λειτουργήσει η οικονομία, να στελεχωθούν επιχειρήσεις και υπηρεσίες και να παραμείνουν ζωντανές ολόκληρες περιοχές, η ένταξη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απειλή ή ως θέμα ταμπού.

Το δημογραφικό δεν είναι υπόθεση του κάθε ακροδεξιού Πλεύρη. Είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης. Το πραγματικό έγκλημα είναι ότι γνωρίζουμε τι συμβαίνει και δεν κάνουμε όσα απαιτούνται. Και η ομερτά είναι ότι ελάχιστοι θέλουν να το πουν καθαρά.

Μέχρι να κλείσει και το τελευταίο σχολείο, θα συνεχίσουμε να αναρωτιόμαστε πού πήγαν τα παιδιά.