Με την τροπολογία για τον Άγνωστο Στρατιώτη, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί κάτι πρωτοφανές: να εξορίσει τη Δημοκρατία από την ίδια της την πλατεία. Στο όνομα της δήθεν «προστασίας» ενός εθνικού μνημείου, επιβάλλει καθολική απαγόρευση κάθε δημόσιας υπαίθριας συνάθροισης μπροστά από τη Βουλή, απαγόρευση πανό, συνθημάτων, συγκεντρώσεων, ακόμα και σιωπηρών διαμαρτυριών.

Με τη χώρα να βυθίζεται στην ακρίβεια, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ να σέρνεται, τα Τέμπη να μένουν χωρίς Δικαιοσύνη και το «13ωρο» της σκλαβιάς, ο Μητσοτάκης αναζητά απεγνωσμένα αλλαγή ατζέντας.

Το Σύνταγμα της Ελλάδας προβλέπει ρητά στο άρθρο 11 την ελευθερία των συναθροίσεων. Η απαγόρευσή τους μπορεί να είναι μόνο προσωρινή και μόνο αν απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής. Η καθολική και μόνιμη απαγόρευση στην πλατεία Συντάγματος είναι αντισυνταγματική. Και το ειδικό αδίκημα που προβλέπει ποινή φυλάκισης έως ενός έτους για τους «παραβάτες» είναι θεσμικά εξωφρενικό.

Αλλά δεν είναι μόνο νομικό το ζήτημα, είναι βαθιά ιστορικό και πολιτικό. Η πλατεία μπροστά από τη Βουλή είναι ο χώρος όπου το 1843 οι πολίτες απαίτησαν από τον Όθωνα Σύνταγμα. Σήμερα, η ίδια κυβέρνηση επιχειρεί να το αναστείλει στο ίδιο ακριβώς σημείο.

Ο πρωθυπουργός, εγκλωβισμένος σε αλλεπάλληλα σκάνδαλα και κοινωνικές εκρήξεις, επενδύει σε έναν ψευδεπίγραφο «πατριωτισμό», πιστεύοντας ότι με σημαιάκια και στρατιωτική ρητορική θα κρύψει τα ερείπια της κοινωνικής πολιτικής του. Όμως ο πατριωτισμός δεν μετριέται με μπάρες και απαγορεύσεις. Μετριέται με σεβασμό στη Δημοκρατία.

Κι αν η κυβέρνηση θέλει να «προστατεύσει» κάτι, ας προστατεύσει τη μνήμη και τη Δικαιοσύνη. Οι γονείς των θυμάτων των Τεμπών που γράφουν τα ονόματα των παιδιών τους με κόκκινη μπογιά μπροστά στη Βουλή δεν αμαυρώνουν το Μνημείο. Το τιμούν. Είναι εκείνοι που του δίνουν πνοή και νόημα. Την Κυριακή, οι γονείς ξαναέγραψαν με κόκκινη μπογιά τα ονόματα των παιδιών τους μπροστά στη Βουλή. Αυτή η εικόνα – της μνήμης απέναντι στη λήθη – είναι το αληθινό Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Ο Μητσοτάκης μπορεί να ονειρεύεται μια πλατεία άδεια, σιωπηλή και καθαρή από “ενοχλητικές” φωνές. Προφανώς δεν έχει διαβάσει ούτε ένα βιβλίο ιστορίας. Οσο υπάρχουν προβλήματα, οι πλατείες θα είναι γεμάτες, που λέει και το τραγούδι.