Ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε τη συγκάλυψη, μέσω της διάχυσης ευθυνών, επαναφέροντας το διαβόητο «Μαζί τα φάγαμε»:  με την παραπομπή του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ σε μία Εξεταστική Επιτροπή που θα εξετάσει τις ευθύνες όλων των διοικήσεων από το 1998, παραδέχεται εμμέσως ότι η κυβέρνηση και οι υπουργοί του παρανόμησαν και καταχράστηκαν τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις.

Ads

Απλώς υποστηρίζει ότι δεν είναι ο μόνος. Υπάρχουν και άλλοι κλέφτες και καταχραστές.

Ads

Οι ακροκεντρώοι που βλέπουν τον πρωθυπουργό – ίνδαλμα τους να κάνει τη μία λάθος κίνηση μετά την άλλη, θα πουν ότι ο εκλεκτός τους χάνει μία τελευταία ευκαιρία. Στην πραγματικότητα δεν την είχε ποτέ. Το περιβόητο «επιτελικό κράτος» Μητσοτάκη ήταν μία συγκέντρωση υπερεξουσιών στο Μαξίμου, ώστε να βγει κερδοφόρο το …business plan.

Ads

Ο ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν ιδανικό όχημα όχι μόνο για  καταλήστευση ευρωπαϊκών πόρων αλλά και για εκτεταμένη εξαγορά ψήφων, με ιδιαίτερο σκοπό να βαφτεί η Κρήτη μπλε. Αυτή την αποστολή είχαν αναλάβει οι Βορίδης και Αυγενάκης και είναι απορίας άξιο ότι τολμούν ακόμη εμφανίζονται ως αθώοι.

Ads

Αγνόησαν τις προειδοποιήσεις, παρακώλυσαν τις έρευνες, συνέχισαν την απάτη, τιμώρησαν τους τίμιους υπαλλήλους. Σε οποιαδήποτε σοβαρή ευρωπαϊκή χώρα θα βρίσκονταν ήδη στο εδώλιο, αν όχι στη φυλακή.

Ο κ. Μητσοτάκης τους φοβάται, ιδίως τον πρώτο. Αυτό δείχνει και πόσο λίγος είναι.

Όλα αυτά τα χρόνια, ο κ. Μητσοτάκης διοικεί χωρίς να έχει πάρει υπόψιν του μία βασική αρχή. Το κράτος δικαίου – η ιδέα ότι οι νομικοί κανόνες ισχύουν για όλους εξίσου, ανεξάρτητα από τον πλούτο ή τις πολιτικές διασυνδέσεις – είναι απαραίτητο για να αναπτυχθεί η οικονομία.


Όταν η διαφθορά κυριαρχεί, όπως στην Ελλάδα τα τελευταία 6 χρόνια, κάποιοι επιχειρηματίες που ανέχονται ή και ασκούν παράνομες, αμφιλεγόμενες πρακτικές, ωφελούνται. Αλλά οι υγιείς παίρνουν αποστάσεις και η οικονομία τελματώνει ή στρέφεται σε παρασιτικούς τομείς. Αυτό γίνεται τα τελευταία χρόνια.

Τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, η προτεινόμενη Εξεταστική Επιτροπή συνιστά έναν ακόμη εξευτελισμό των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Η κατάληξη είναι λίγο πολύ γνωστή. Oπως έγινε και στα Τέμπη, κάθε κόμμα θα βγάλει το πόρισμα του, αφήνοντας παγερά αδιάφορους -ή και θυμωμένους με την πολιτική- πολίτες.

Το επιχείρημα της κυβέρνησης, ότι πρόκειται για γνωστές διαχρονικές αδυναμίες είναι κωμικοτραγικό. Αν τις ήξερε, γιατί δεν τις διόρθωσε εδώ και έξη χρόνια;

Eκτός πια και αν πρόκειται για τις παθογένειες, ρουσφέτι, διαφθορά, πολιτική πατρωνία, πελατειακό κράτος, που χαρακτηρίζουν το ελληνικό κράτος από τη γέννησή του. Μήπως τότε θα πρέπει η Εξεταστική Επιτροπή να ξεκινήσει την έρευνα από το …1821;