Υπάρχουν στιγμές που ένα κράτος δοκιμάζεται όχι από τη φυσική καταστροφή, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα θύματά της. Η κατάρρευση της πολυκατοικίας στα Πετράλωνα δεν άφησε πίσω της μόνο τόνους από μπετόν και σίδερα.

Άφησε ανθρώπους χωρίς σπίτι, χωρίς προσωπικά αντικείμενα, χωρίς αναμνήσεις. Και τώρα κινδυνεύει να τους αφήσει και χωρίς δικαιοσύνη για χρόνια.

Το πρώτο σοκ είναι η απώλεια. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα εξαφανίζεται το σπίτι που αποκτήθηκε με κόπους μιας ζωής. Φωτογραφίες, οικογενειακά κειμήλια, έγγραφα, συσκευές-η καθημερινότητα ολόκληρη κάτω από τα ερείπια. Κι ύστερα, όταν σταματήσουν οι κάμερες, αρχίζει ένας δεύτερος, πιο αργός εφιάλτης: ο λαβύρινθος της ελληνικής γραφειοκρατίας και της Δικαιοσύνης.

Οι πρώτες πληροφορίες είναι ανησυχητικές. Μηχανικοί φέρονται να είχαν διαπιστώσει ότι υπήρχε πρόβλημα αλλά ήταν ήσυχοι γιατί είχαν πάει ταξίδι στην… Πίζα!

Διαβάστε: «Και η Πίζα γέρνει, αλλά δεν πέφτει» / Τι καταγγέλλει κόρη ενοίκου της πολυκατοικίας που κατέρρευσε στα Πετράλωνα

Αν αυτά επιβεβαιωθούν από την πραγματογνωμοσύνη, τότε δεν μιλάμε για μια αναπόφευκτη ατυχία αλλά για μια τραγωδία που ίσως μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Η διερεύνηση οφείλει να είναι πλήρης και άμεση. Οχι να παραπεμφθεί όπως συνηθίζεται, στις ελληνικές καλένδες.

Την ίδια στιγμή, όμως, οι κάτοικοι καλούνται να επιβιώσουν. Τα 3.000 ευρώ που αποφάσισε να διαθέσει ο Δήμος Αθηναίων είναι μια σωστή και αναγκαία χειρονομία αλληλεγγύης, αλλά δεν λύνουν το πρόβλημα.

Διαβάστε: Δήμος Αθηναίων / 3.000 ευρώ ανά οικογένεια στους κατοίκους της πολυκατοικίας που κατέρρευσε στα Πετράλωνα

Οι άνθρωποι αυτοί χρειάζονται στέγη και οικονομική στήριξη, χώρια η ψυχολογική Αντί γι’ αυτό, πληροφορούνται ότι μπορεί να χρειαστούν δύο ή και τρία χρόνια μέχρι να εκδοθεί η πρώτη δικαστική απόφαση. Με τις εφέσεις και τις καθυστερήσεις, μπορεί να πάρει και δεκαετία. Μέχρι τότε που θα μένουν και τι θα τρώνε;

Σε πολλά μικρά ιδιωτικά έργα δεν υπάρχει υποχρεωτική ασφάλιση. Με τόσο μικρό κόστος, η ασφαλιστική κάλυψη θα μπορούσε να προστατεύσει όχι μόνο τους κατασκευαστές αλλά κυρίως τους αθώους γείτονες που πληρώνουν το τίμημα μιας πιθανής αστοχίας. Το κενό αυτό της νομοθεσίας αποδεικνύεται σήμερα πανάκριβο για όσους είδαν τη ζωή τους να καταρρέει μαζί με την πολυκατοικία.

Διαβάστε: Πολυκατοικία στα Πετράλωνα / Το αποκαλυπτικό SMS των μηχανικών – Είχαν εντοπίσει το πρόβλημα ώρες πριν από την κατάρρευση

Η υπόθεση των Πετραλώνων δεν αφορά μόνο τους ενοίκους της οδού Αλκμήνης. Αφορά κάθε πολίτη που θεωρεί αυτονόητο ότι το κράτος ελέγχει, προλαμβάνει και προστατεύει. Αντί γι’ αυτό, η Ελλάδα εξακολουθεί να λειτουργεί εκ των υστέρων: πρώτα η καταστροφή, μετά οι έρευνες, ύστερα οι δίκες και, κάποτε και αν, οι αποζημιώσεις.

Για τους ανθρώπους που έμειναν χωρίς σπίτι, όμως, η ζωή δεν μπορεί να περιμένει την τελεσιδικία. Η πολιτεία έχει χρέος να τους αποζημιώσει άμεσα και να αναζητήσει στη συνέχεια τις ευθύνες από εκείνους που τις έχουν.