Οσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στο χώρο της Αριστεράς δεν είναι μόνο λυπηρά: είναι και πρωτοφανή. Από την ιστορία της κάθε άλλο παρά λείπουν τα λάθη, αλλά είχε τουλάχιστον να υπερηφανεύεται ότι δεν παράδωσε τα όπλα.

Από τις δηλώσεις νομιμοφροσύνης που παλιότερα δεν υπέγραφε προτιμώντας το εκτελεστικό απόσπασμα, μέχρι το ΚΚΕ εσωτερικού της μεταπολίτευσης που πάλευε κόντρα σε θεούς και δαίμονες για να συνεχίσει την παρουσία του, οι Ελληνες αριστεροί προστάτευαν μέχρι την τελευταία στιγμή την αξιοπρέπεια τους.

Στις πρόσφατες φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή, αυτό άλλωστε ήταν και το μήνυμα: το ηθικό πλεονέκτημα, στο οποίο υποκλίνονται ακόμη και οι αντίπαλοι. Ποτέ στο παρελθόν η Aριστερά δεν παραδόθηκε, πολύ περισσότερο άνευ όρων.

Αυτά που βλέπουμε τώρα είναι αλλόκοτα. Αντί να παραιτηθεί, ο ηγέτης ενός κόμματος προτείνει το κόμμα να κατεβάσει ρολά, και να πάνε στο νέο, χωρίς να παραδέχεται τις ευθύνες του για το πώς τα πράγματα έφτασαν ως εκεί.

Διαβάστε: Φάμελλος / «Είμαστε δίπλα στην ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα, όπως θέλουν οι προοδευτικοί πολίτες»

Σε ένα κόμμα-κλωτσοσκούφι προσωπικών στρατηγικών, αντιρρήσεις εκφράζονται από ορισμένα στελέχη γιατί είναι κομμένα στο καινούργιο. Βουλευτικές έδρες θυσιάζονται, για τον εξευμενισμό και την ικανοποίηση του ηγέτη.

Το σουρεαλιστικό της υπόθεσης είναι ότι ο τελευταίος έχει δηλώσει σε άλλους τους τόνους ότι δεν τους λογαριάζει. Αν θέλουν μπορούν να προσέλθουν κατά μόνας και θα εξετάσει μεγαλόψυχα την περίπτωση τους.

Διαβάστε: Τσίπρας / Η ΕΛΑΣ στις ζυγαριές αντιπάλων και παλιών συντρόφων

Οπως ένας επιτυχημένος μαγαζάτορας, από τον οποίο ζητάνε δουλειά οι υπάλληλοι του διπλανού ρεστοράν που φαλίρισε.

Θα τους βάλει να σερβίρουν, να πλένουν πιάτα ή να καθαρίζουν τις τουαλέτες; Ο,τιδήποτε, αρκεί να τους δώσει δουλειά. Εστω και αν αυτό ήταν το τελευταίο που κάποτε λογάριαζαν, οι αγωνιστές της Αριστεράς.