Όταν η φύση σου είναι ή του ύψους ή του βάθους, πράγματα που σε άλλους φαντάζουν παράλογα σε εμάς είναι η κανονικότητα. Η μέρα της ανακοίνωσης της απόφασης της δίκης για την Χρυσή Αυγή αποτελεί μια ιστορική μέρα και όπως αναφέρουν διεθνή ειδησεογραφικά μέσα, πολιτικοί και ακτιβιστές εγνωσμένης αξίας ένα ισχυρό χτύπημα στον φασισμό πανευρωπαϊκά. Είναι το πρώτο ναζιστικό μόρφωμα που τίθεται εκτός νόμου ως εγκληματική οργάνωση. Αυτό δείχνει ότι δεν αποτελεί μια ιδεολογία σεβαστή μέσα στα δημοκρατικά πλαίσια, αλλά μια πρακτική που στοχεύει τα δικαιώματα και τις ζωές των υπολοίπων. Τρέφεται από το μίσος και εξωτερικεύει τα χειρότερα αντανακλαστικά της κοινωνίας. Οι δημοκρατικοί πολίτες οφείλουμε να αντιληφθούμε την ευθύνη μας και να τον τσακίζουμε όπου βρούμε και όχι να αποφεύγουμε την αντιπαράθεση, προκειμένου να έχουμε την ησυχία μας.

Η απόφαση του δικαστηρίου υπήρχε ο φόβος να αφήσει ένα μεγάλο τραύμα στο «κοινό περί δικαίου αίσθημα» και κατ’ επέκταση στην κοινωνική συνοχή και για να αποφευχθεί αυτό ο πολιτικός κόσμος εξαναγκάστηκε να δημιουργήσει ένα κοινό μέτωπο.  Η Εφημερίδα Συντακτών ανέλαβε με το πρωτοσέλιδο της να αποτυπώσει αυτό το κοινό μέτωπο και κατηγορήθηκε για αυτό. Στο κοινό μέτωπο συμπεριλαμβάνονται πολιτικοί που εξέθρεψαν ιδιοτελώς και ιδεολογικώς την Χ.Α. με τις πρακτικές και με τις απόψεις τους. Ο σκοπός όμως υπερέβαινε τις επιμέρους σκοπιμότητες και καλώς που όσοι το τόλμησαν, το έπραξαν.

Η επόμενη μέρα όμως την ελπίδα για ένα αντιφασιστικό κίνημα που θα γεννηθεί στην Ελλάδα και θα συμπαρασύρει τα πάντα στο διάβα του, το αντικαθιστά η πεπατημένη αηδία. Με ευθύνη όχι μόνο των γνωστών αγνώστων του συστημικού τόξου που αποδομούν κάθε προσπάθεια γελοιοποιώντας και αποπροσανατολίζοντας τον δημόσιο διάλογο, αλλά και των υπερασπιστών του αντιφασιστικού κινήματος που ενεργώντας ενδεχομένως από εμπάθεια επισημαίνουν λάθη προκαταβολικά και δημιουργώντας ρήγματα όχι μόνο στο κόμμα που ανήκουν αλλά και στην συνολική προσπάθεια.

Το πλήθος κόσμου έξω από το Εφετείο δεν συγκεντρώθηκε κάτω από κομματική σημαία, αλλά στα χέρια μιας μάνας που προσωποποίησε την φασιστική οδύνη. Οι μάχες δεν έχουν τελειώσει, ο κόσμος που θεωρούσε ελκυστικό το λόγο της Χ.Α. δεν εξαφανίστηκε, απλά μπήκε η ταφόπλακα σε ένα νεκρό μόρφωμα. Οι επόμενες είναι πιο δύσκολες αν αναλογιστούμε ότι έχουμε τους νοικοκυραίους απέναντι στην μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου. Εκεί το πολιτικό μέτωπο δεν θα είναι αρραγές, έστω από εξαναγκασμό ή ιδιοτέλεια. Εκεί πάλι θα απομείνουμε οι άνθρωποι που οραματιζόμαστε έναν κόσμο πιο δίκαιο.

Τώρα που έχουμε φέρει το μέτωπο του μίσους σε άμυνα, τώρα που έχουμε την υπεροχή και το momentum δεν πρέπει να απωλέσουμε τον στόχο και να περιθωριοποιήσουμε αυτές τις αντιλήψεις. Να εξαναγκάσουμε τους Μπογδάνους και τους Γεωργιάδηδες να απολογούνται και όχι να παρουσιάζονται τιμητές του politically incorrect. Να απομονώσουμε τους ανθρώπους που κατηγορούν τον Trump και τον Bolsonaro, αλλά εκτιμούσαν ότι χρειάζεται μια σοβαρή Χ.Α. Να αποκαλύψουμε την υποκρισία αυτών που έδειχναν το «αγαθό» πρόσωπο της Χ.Α. καθώς βοηθούσε γριούλες να περάσουν τον δρόμο και τώρα διακόπτουν για απευθείας μετάδοση για να προβάλλουν την δικαίωση της Δημοκρατίας. Τώρα μπορούμε να γιορτάζουμε κάθε 7/10 και να εγκλωβίζουμε κάποιους στην ανομολόγητη τους λύπη, όπως κάθε 17 Νοέμβρη.

ΥΓ: Ας κρατήσουμε τα λόγια της δικηγόρου της οικογένειας Φύσσα Ελευθερία Τομπαζόγλου «Το πλαίσιο του Ποινικού Κώδικα για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης είναι 5 έως 15 χρόνια. Δεν θεωρώ ότι 15 χρόνια είναι ευνοϊκή μεταχείριση, για οποιονδήποτε άνθρωπο». Όσο για την στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων, έδειξε απ’ ευθείας τους έχοντες την πραγματική ευθύνη: «Είναι μια συζήτηση απόλυτα προσχηματική», είπε, «γιατί το ζητούμενο δεν είναι το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, αλλά κατά πόσο το πολιτικό σύστημα του παρέχει κάλυψη. Δηλαδή, αυτοί ακόμη κι αν ξανακατέβουν σε εκλογές με έναν άλλον σχηματισμό, τα ίδια πρόσωπα, δεν νοείται ότι θα υπάρξει θεσμικός παράγοντας που δεν θα βγει να καταγγείλει αυτή την κίνηση».