Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, που την ύστατη στιγμή απέφυγε τη διάλυση, έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία από τα εσωκομματικά τους χαρακτηριστικά. Αφορούν συνολικά το μέλλον της ελληνικής Αριστεράς.

Αυτό που σήμερα παρουσιάζεται ως ήττα όσων επέλεξαν να μείνουν και ως προσωπικός θρίαμβος του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος συγκέντρωσε γύρω του πολλούς από εκείνους που εγκατέλειψαν το κόμμα όταν εκείνο έμοιαζε να βυθίζεται, ίσως αποδειχθεί στην πράξη το ακριβώς αντίθετο.

Η πολιτική ήττα του Αλέξη Τσίπρα δεν προήλθε από την Αριστερά. Προήλθε από την επιλογή του να προσαρμόσει την Αριστερά στα όρια του συστήματος.

Κατά τη γνώμη μου, αποτελεί τον κατεξοχήν δούρειο ίππο του συστήματος: όχι επειδή εμφανίστηκε ως ένας εξωτερικός εισβολέας, αλλά επειδή από τα μέσα μετέφερε τη λογική της διαχείρισης και της ενσωμάτωσης.

Υπάρχουν πολιτικοί σχηματισμοί που διαλύονται όταν χάνουν την εξουσία και υπάρχουν ιδέες που επιβιώνουν, επειδή οι ρίζες τους βρίσκονται στους αγώνες των εργαζομένων, στις κοινωνικές διεκδικήσεις και στη συλλογική μνήμη.

Η Αριστερά δεν γεννήθηκε ως διαχειριστής του εφικτού, αλλά ως δύναμη ανατροπής.

Κάθε φορά που εγκαταλείπει αυτόν τον ρόλο στο όνομα του «ρεαλισμού», της προσαρμογής και της ενσωμάτωσης στο σύστημα, απομακρύνεται από τον ιστορικό της λόγο και το DNA της.

Ίσως, λοιπόν, όσοι έμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ να αποτελούν σήμερα την πιο γόνιμη μαγιά για μια νέα αρχή.

Μαζί με εκείνες τις δυνάμεις της Νέας Αριστεράς, του ΜέΡΑ25 και κάθε ανένταχτου αριστερού που εξακολουθεί να πιστεύει ότι η πολιτική δεν είναι επάγγελμα αλλά υπόθεση κοινωνικού μετασχηματισμού, μπορούν να ανοίξουν έναν διαφορετικό δρόμο.

Η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι η αντιπαράθεση με τους προφανείς πολιτικούς αντιπάλους. Είναι η σύγκρουση με τη λογική που μετατρέπει την Αριστερά σε ακίνδυνο συμπλήρωμα του συστήματος, βαφτίζοντας την υποχώρηση υπευθυνότητα, τον συμβιβασμό ωριμότητα και την ενσωμάτωση πρόοδο.

Η ιστορία έχει δείξει ότι κάθε φορά που η Αριστερά ηττήθηκε πραγματικά, δεν ηττήθηκε από τους αντιπάλους της. Ηττήθηκε όταν αποδέχθηκε τους όρους τους.

Αν πρόκειται να ξαναγεννηθεί μια Αριστερά που θα εμπνέει, θα πρέπει να ξεκινήσει από εκείνους που δεν εγκατέλειψαν τις ιδέες τους όταν χάθηκαν οι καρέκλες. Από εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η πολιτική υπάρχει για να αλλάζει τους συσχετισμούς υπέρ της κοινωνίας και όχι για να τους διαχειρίζεται.

Γιατί τα όνειρα της Αριστεράς δεν πρέπει να γίνονται εφιάλτες για τους ίδιους τους ανθρώπους της. Πρέπει να γίνονται εφιάλτες για όσους οικοδομούν την κοινωνική ανισότητα, τη συγκέντρωση του πλούτου και της εξουσίας.

Ο πραγματικός αντίπαλος δεν βρίσκεται απέναντι από την Αριστερά. Βρίσκεται μέσα της, κάθε φορά που ανοίγει μόνη της τις πύλες στον δούρειο ίππο του συστήματος.

Βασίλης Μαζωμένος

Σκηνοθέτης – συγγραφέας