Αρθρο γνώμης της Αριάνας Φερεντίνου, υπό τον τίτλο «Greece’s woes provide fuel for Turkish Eurosceptics», φιλοξενείται στην τουρκική εφημερίδα Hürriyet Daily News. Στο άρθρο της, η αρθρογράφος επισημαίνει ότι οι εξελίξεις στην Ελλάδα και την Τουρκία στο άμεσο μέλλον αποτελούν δοκιμασία για την αξιοπιστία της Ε.Ε., με βάσει το επιχείρημα ότι η αξιοπιστία της Ε.Ε. κρίνεται εν πολλοίς από τη στάση της στην οικονομική κρίση της Ελλάδας και στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας, υποθέσεις στις οποίες μέχρι τώρα δεν έχει καλές επιδόσεις.

Αναφορικά με την Τουρκία, η Α. Φερεντίνου γράφει ότι οι διαπραγματεύσεις έχουν καταστεί ένα επίπονο έργο. Η πρόσφατη επιτυχία του ανοίγματος ενός ακόμα (του 13ου) κεφαλαίου διαπραγμάτευσης αποτελεί ένα πολύ μικρό βήμα. Παράλληλα, η Τουρκία έχει ολοκληρώσει τη διαπραγμάτευση μόνο ενός εκ των κεφαλαίων αυτών, εξαιτίας των προσκομμάτων που θέτουν κράτη, όπως η Κύπρος, η Γαλλία και η Γερμανία. Από την άλλη πλευρά, όμως, το τουρκικό επιχείρημα ότι η Τουρκία είναι πιο χρήσιμη στην Ε.Ε. από ό,τι η Ε.Ε. στην Τουρκία δεν έχει φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα, ενώ παρά τις διαβεβαιώσεις των Τούρκων αξιωματούχων, ότι επιθυμούν ειλικρινά την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, στην πραγματικότητα η μείωση του ενθουσιασμού για την ένταξη στην Ε.Ε. είναι αξιοσημείωτη, όπως και η αύξηση του αριθμού των ευρωσκεπτικιστών στη χώρα.

Η συντάκτρια του άρθρου αποδίδει ευθύνες για την κατάσταση αυτή και στην Ε.Ε.. Η οικονομική κρίση, που έπληξε τα μέλη της, έγινε αφορμή να εκφρασθούν ανησυχίες για τη βιωσιμότητά της. Κατά την άποψή της, οι Βρυξέλλες φαίνονται απορροφημένες σε «ένα άπελπι αγώνα να αντιμετωπίσουν μια οικονομική κρίση άνευ προηγουμένου και να πείσουν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη ότι η Ε.Ε. παραμένει ένας θεσμός με κοινωνική ευαισθησία», εξέλιξη που ενισχύει τον ευρωσκεπτικισμό. Εδώ, η συντάκτρια συνδέει τον προβληματισμό για τη στάση της Ε.Ε. στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την οικονομική κρίση και τον ευρωσκεπτικισμό στην Ελλάδα, αναφέροντας πως, κατά την άποψη αρκετών αναλυτών η ελληνική κρίση δεν είναι καθόλου ελληνική.

Όπως υποστηρίζει η Φερεντίνου, η Ελλάδα με το μεγάλο δημόσιο χρέος και τα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας της ήταν απλά ο αδύναμος κρίκος που έσπασε πρώτος. Μετά την κρίση στην Ελλάδα, άρχισαν να σπάζουν και άλλοι κρίκοι της ευρωπαϊκής αλυσίδας, όπως η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Γαλλία, ακόμη και το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών προωθούν εσπευσμένα τη λήψη έκτακτων νομοθετικών μέτρων μέσω των κοινοβουλίων τους, περικόπτοντας εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα.

Για τους πολίτες της Ε.Ε. η κρίση αυτή δεν έχει μόνο οικονομική διάσταση, καθώς αποδείχθηκε ότι ιδανικά που άπτονται του πυρήνα της ευρωπαϊκής ταυτότητας, όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία της έκφρασης, ο σεβασμός στο άτομο, ήταν τα πρώτα που επλήγησαν από το ζυγό της οικονομίας της αγοράς.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Ελλάδας. Το ελληνικό κοινοβούλιο καλείται να εγκρίνει ένα νομοσχέδιο, που θα μεταβάλει τη δομή του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας. Το μνημόνιο, που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με το ΔΝΤ, το Eurogroup και την ΕΚΤ, φαίνεται να υπερισχύει ακόμη και του ίδιου του Συντάγματος.

Οι Έλληνες είναι θυμωμένοι και απογοητευμένοι και η οργή τους έχει ως κύριο αποδέκτη τους πολιτικούς. Επισημαίνεται ότι οι Έλληνες, για πρώτη φορά φαίνεται να εγκαταλείπουν τους πολιτικούς τους δεσμούς. Η συντάκτρια επικαλείται σχετική έρευνα του ελληνικού Τύπου, σύμφωνα με την οποία τα δύο μεγάλα κόμματα μόλις και μετά βίας συγκεντρώνουν το 39% της προτίμησης των ψηφοφόρων, σε αντίθεση με τις πρόσφατες εκλογές, κατά τις οποίες συγκέντρωσαν περίπου το 80% των ψήφων.

Στο ίδιο πλαίσιο αναφέρεται ότι, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, το 49% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να προσφέρει στη χώρα διέξοδο από την κρίση. Η Φερεντίνου προσθέτει ότι οι Έλληνες, αν και αποδέκτες αξιόλογης οικονομικής αρωγής από την Ε.Ε., ήταν πάντα επικριτικοί έναντι της Ε.Ε., χρεώνοντάς της έλλειψη αξιοπιστίας σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως ο πόλεμος στο Ιράκ και τη Γιουγκοσλαβία.

Τώρα, όμως, επηρεάζονται άμεσα από τις βαθιές αλλαγές της Συνθήκης της Λισσαβόνας και συνειδητοποιούν ότι η ευρωπαϊκή δομή, στην οποία πίστευαν ότι ανήκουν, δεν υπάρχει πια. Η συντάκτρια καταλήγει στο συμπέρασμα ότι κάτι παραπλήσιο συμβαίνει και στην Τουρκία. Οι Τούρκοι ευρωσκεπτικιστές πιστεύουν ότι η χώρα τους δεν είναι δυνατόν να σπαταλά όλες τις προσπάθειές της για να εισέλθει σε έναν οργανισμό, του οποίου το μέλλον είναι αμφίβολο.