Πέρυσι τέτοιο καιρό ο κ Ανδρουλάκης ακροθιγώς μιλούσε για εμπλοκή δικαιοσύνης στα του επιτελικού κράτους και τότε πεταγόταν αυτομάτως ο Οδυσσεύς που δήλωνε ότι «αυτός εμπιστεύεται την δικαιοσύνη!» ενώ η κ Διαμαντοπούλου προσευχόταν δημοσίως στα θεία μπροστά στο ενδεχόμενο άσκησης ποινικής δίωξης στον κ Πρωθυπουργό. Εξακολουθεί να είναι αμαρτία η επίκληση των θείων;

Πέρυσι τέτοιο καιρό ο Κασσελάκης έκανε μια δημόσια πρόταση αρραβώνα στην Ζωή, μιλώντας για από κοινού συγκρότηση «Μετώπου Δικαιοσύνης». Κάποιος παλιός σχολίασε τότε, ότι νερό στο κρασί ξέρουν να το βάζουν στην πιο κρίσιμη στιγμή, μόνο οι πιο αποφασισμένοι. Οι δυο πολιτικοί φάνηκαν να προσεγγίζουν σε τρία σημεία:

– παρότι εξ ευωνύμων, διατηρούσαν διεισδυτικότητα και σε αντισύριζα ακροατήρια
– χαρακτήριζαν την «κυβερνώσα αριστερά» όπως και την δεξιά ως τρία κόμματα του βούρκου
– προτάσσανε με αφορμή τα Τέμπη μια ατζέντα Ντι Πιέτρο (πρόταξη δικαιοσύνης)

Ο κ Κασελάκης κατέληξε την πρόταση με τον γνωστό του στόμφο: «Δεν υπάρχει χρόνος και χώρος για ουδέτερους. Ή με τον βούρκο τους ή με την αλλαγή…»

Όλο το πλαίσιο εκείνο το «έφτιαχναν» τα Τέμπη και τα εκατομμύρια των πλατειών στις 28/2/2025. Τότε ο φραπές έκανε ακόμη αμέριμνος φουσκάλες κι οι υποκλοπές αναπαυόταν στο συρτάρι του Τζαβέλα. Ο δε Ανδρουλάκης κατατρέχετο ακόμη από την σκέψη μήπως και μπορέσει να γίνει Κουβέλης (δεκανίκι) όταν θα μεγαλώσει. Λίγο μετά ξέσπασε η υπόθεση οπεκεπε στην οποία το ΠΑΣΟΚ είχε κάποιο ποσοστό συνενοχής και σίγουρα πολύ περισσότερο απ’ ότι είχε στα Τέμπη ή στις υποκλοπές.

Παραδόξως όμως αυτό ακριβώς το σκάνδαλο ήταν για το ΠΑΣΟΚ η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Μόλις τότε εγκατέλειψε τις ανοησίες περί διμετώπου, συμμάζεψε την Άννα, έδιωξε τον Λοβέρδο και διέγραψε κάποιους ξεφωνημένους δεξιόστροφους για να καταλήξει στην γνωστή συνεδριακή του δέσμευση ότι με την Νέα Δημοκρατία δεν θέλει πιά ούτε πυρετό να έχει μαζί, όχι κυβέρνηση. Άνοιξε και τις πόρτες σε πρόσφυγες από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΝεΑρ κι αργότερα κι από του Κασσελάκη, ενώ ευλόγως αρνήθηκε να προχωρήσει σε συμπαράταξη με τις δομημένες ηγεσίες των παραπάνω θνησιγενών σχημάτων, προτιμώντας μεμονωμένα στελέχη τους, ακόμη κι από τις ηγετικές τους ομάδες. Ω του θαύματος η βελόνα του ξεκόλλησε!

Αντιθέτως η Ζωή έμεινε ακόμη πιο μόνη απ’ ότι πριν, σε βαθμό ανεξήγητο, σαν να το επιδίωκε να μην δεσμευτεί ποτέ και διόλου, απ’ οτιδήποτε το συλλογικό. Μέσα στο καλοκαίρι δέχτηκε την προσωπική επίθεση Φλωρίδη για τους βιασμούς με τις τυρόπιττες, φάση η οποία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα με μοναδικό συμπαραστάτη της τον νομικό πατέρα της Νίκο Κωνσταντόπουλο κι αντιπάλους όλο το αδίστακτο κατεστημένο. Ενώ είχε φτάσει λοιπόν μέχρι και δεύτερη θέση δημοσκοπικά, από καιρό έχει μπει σε πορεία συρρίκνωσης με εξαίρεση μιά προσωρινή αύξηση κατά την περίοδο της Εξεταστικής λόγω της ανάκρισης του φραπέ (frappe effect).

Ο Κασσελάκης επωφελήθηκε σημαντικά αλλά αίφνης μετά από αλλεπάλληλες κρίσεις μαύρου πυρετού:

α) στράφηκε εναντίον της Θεοδώρας Τζάκρη που την βρήκε «τοξική», λόγω αντιδεξιάς στάσης

β) διατράνωσε την προθυμία του για συνεργασία με τον Δένδια που αποτελεί τάχα την καλή εκδοχή της ΝΔ,

γ) δήλωσε τρίμηνο περίοδο αναστοχασμού για το αν θα κλείσει το κόμμα ή όχι κι εν συνεχεία

δ) έκανε ένα συνέδριο μουγκών στο οποίο προχώρησε σε μετονομασία και σε αναθεώρηση όσων ιδρυτικά είχαν ειπωθεί ένα μόλις έτος πριν.

ε) κάπου ανάμεσα κάλεσε τους Ευρωπαίους να βομβαρδίσουν αμέσως το Ιράν. Δεν ξέρω αν κάποιος τον μάτιασε αλλά στις δημοσκοπήσεις είναι πλέον μη ανιχνεύσιμος.

Μικρά έως ασήμαντα δημοσκοπικά κέρδη εμφάνισαν κατά την ίδια περίοδο οι μετέχοντες στις διαδηλώσεις των Τεμπών: ΚΚΕ, ΜεΡΑ25, Ελληνική Λύση, ενώ σαφή πτώση εμφάνισαν οι ΝΙΚΗ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝεΑρ. Εκ των κυοφορούμενων τόσο ο Σαμαράς όσο κι ο Τσίπρας με στελέχη δίπλα του όπως η Γεροβασίλη κι ο Σπίρτζης προφανώς δεν δικαιούνται οφέλη από την θάλασσα Εώα του αντισυστημισμού.

Είναι  άξιο απορίας για ποιό λόγο, μέσα  σε ένα τέτοιο τοπίο, με τόσο περιθώριο, δεν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία με ένα πλατύ κίνημα δικαιοσύνης η κ Μαρία Καρυστιανού που συνέγειρε θερμά θετικά συναισθήματα στην πλειοψηφία των Ελλήνων (>50%);  Πάντως ως τώρα  τα πρόσωπα, το περιεχόμενο του λόγου, η μυστικοπάθεια των διαδικασιών δεν προοιωνίζουν από πλευράς της κάτι το ανοικτό αλλά μάλλον κάποια μυστικοπαθή σέχτα τύπου κρυφού σχολειού.

Όμως στην ελληνική πολιτική και ΖΩΗ έχουμε ήδη και το επερχόμενο κόμμα Τσίπρα θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται ΣΩΤΗΡ, οπότε τι να την κάνουμε άλλη μια παραθρησκευτική οργάνωση;

Δεν ξέρω αν η δεξιά διαμαρτυρία βρίσκει ότι είναι πιο πρόσφορη ή πιο αρμόζουσα. Η αριστερή διαμαρτυρία θα έχει πάντως να διαλέξει ανάμεσα στην μοναχική Ζωή, στους Βαρουφάκη -Γαβριήλ του αριστερού ελιτισμού, στο συμπαγές μαυσωλείο του ΚΚΕ κι ίσως ίσως στον θορυβώδη «λαϊκισμό» του Πολάκη τώρα που τον καθαγίασε η καταδίωξη του από το αδίστακτο σύστημα Τσίπρα και τον θλιβερό του παρένθετο.

Καθόλου δεν αποκλείεται να βρεθούν κι οι τέσσερις αυτές εκδοχές εντός της νέας Βουλής, με έναν συνολικό αριθμό βουλευτών άνω των 70! Pas mal …