Θα εξετάσουμε το δίλημμα, αν είναι «κρετίνοι ή δειλοί» όσοι συνεχίζουν να αναζητούν προστάτες, με μια μέθοδο που κι οι απέναντι υποδύονται ότι τους είναι οικεία. Πως διάγει άραγε τον βίο επί τόσες δεκαετίες η προγονόπληκτος ιθύνουσα τάξη μας με κριτήριο τις σεβαστές πλατωνικές αρετές;

Η «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» μας λέει ότι σοφία, ανδρεία, σωφροσύνη και δικαιοσύνη συγκροτούν όχι μόνον την ιδανική πολιτεία αλλά και την αρμονική ανθρώπινη ψυχή.

Ποια ακριβώς είναι η ανδρεία της ελληνικής εθνικοφροσύνης, μιας παράταξης που ουδέποτε αποκαθάρθηκε από λογής-λογής προδότες;

Φιλοξένησε δωσίλογους και κουκουλοφόρους της κατοχής (ΙΔΕΑ/πραξικόπημα) και σήμερα διαχειρίζεται το Κυπριακό η κυβέρνηση του τρίο χουντίνο.

• Διαβάστε: Τάκης Λιδωρικιώτης / Έχουμε λαμβάνειν ως έθνος;

Το ευκολάκι λοιπόν είναι αυτό με την αποτίμηση της αρετής της ελλείπουσας ανδρείας τους. Υποκαθίσταται από την συμπεριφορά ενός καφενειακού μαχαλόμαγκα. Άμα τύχει και βρούμε κανέναν του χεριού μας το τερματίζουμε και μπροστά στους ισχυρούς κουκουβίζουμε (συγκριτική μελέτη: Σκόπια, Τίρανα vs. Άγκυρας). Εναλλακτικώς κάνουν μαγκιές όταν είναι βέβαιοι ότι έχουν μαζί τους κάποιο ισχυρό προστάτη. Κι εκεί τα πράγματα περιπλέκονται (πχ 1974).

Εξετάζοντας τον αδωνισμό, ως τελευταίο στάδιο του μητσοτακισμού, με τον εμπρηστικό λόγο και το τσαλαβούτημα επί παντός του επιστητού, είναι δύσκολο να τους πιστώσει κανείς είτε Σωφροσύνη (αυτοσυγκράτηση, εγκράτεια και υποταγή των παθών στη λογική) είτε Δικαιοσύνη (όπου κάθε μέρος της κοινωνίας επιτελεί αποκλειστικά το δικό του έργο χωρίς να παρεμβαίνει αρνητικά στα άλλα).

Θέλοντας και μη λοιπόν τα φορτώνεται όλα και ιδιαιτέρως την ανύπαρκτη Ανδρεία τους, η Σοφία, με την έννοια της ειδημοσύνης. Εμπιστεύομαι σου λέει κάποιος μόνον αυτόν γιατί αυτός ξέρει ενώ οι άλλοι δεν ξέρουν!

Πεπρωμένο

Τι εννοεί άραγε κανείς λέγοντας «τον εμπιστεύομαι» και «ξέρει»; Τον εμπιστεύομαι ότι ξέρει να δημιουργήσει νέα Τέμπη και μπαζώματα, νέους Ντύλιαν, νέους Αυγενάκηδες και Βορίδηδες οπεκεπέδες, νέους Πέτσες να εξαγοράσουν τα ΜΜΕ με ξένα λεφτά, νέα καρτέλ να σου πάρουν το πορτοφόλι σήμερα και το σπίτι αύριο;

Η Λάουρα Κοβέσι δεν είναι ψυχίατρος αλλά και να ήταν πάλι δεν προβλέπονται λαοί-πελάτες ψυχιάτρου, εκτός πια κι αν μετά από 12 χρόνια Hitler (1933-1945) βρεθούν υπό την επιτροπεία των αντιπάλων τους.

Ο απαντών δημοσκοπούμενος και συνάμα χειραγωγούμενος εννοεί ότι φοβάται τα χειρότερα! Αυτός ο πεπειραμένος «ξέρει» να μας πουλήσει στο παζάρι καλύτερα κι από αυτό θα βγει μεν κερδισμένος αυτός κι η συμμορία του αλλά θα βγούμε και όλοι εμείς οι δουλοπάροικοι, που έτσι θα γλυτώσουμε από τα χειρότερα.

Όπου χειρότερα διάβαζε τους επικίνδυνους παραλίες της Αντιπολίτευσης ή ακόμη καλύτερα διάβαζε: αντισυστημικούς τρελαμένους τύπου 2012-2015. Γι’ αυτό εξάλλου τόσα χρόνια ο πιο ανθεκτικός δείκτης του Αφεντικού που δεν το πιάνουν οι σφαίρες (Α.Δ.Π.Σ.) είναι ο κύκλος Άμυνας-Εξωτερικής πολιτικής, ως το κατ’ εξοχήν πεδίο όπου δεν χωρούν πειραματισμοί με αντι-συστημικούς τρελλαμένους (σωφροσύνη)

Δειλία, η αρχή πάντων

Σε μια χώρα που παραμένει Υπ Εξ ο κ Γεραπετρίτης των τεμενάδων περιττεύει η πολυλογία περί υπαρκτής ή ανυπάρκτου Ανδρείας. Είναι περιττή δαπάνη χρόνου, για κάτι που είναι αυταπόδεικτο (γιατί να το κρύψομε άλλωστε;) Σου λέει όμως ο άλλος κλασομπανιέρα μεν αλλά σταθερότης (ήρεμα νερά κι ήρεμες μπουρμπουλήθρες …) Κατά βάθος εννοεί και τι με κόφτει εμένα εφόσον περνάω ζάχαρη, που λέει ο λόγος …

Οι βασικές παραδοχές που υποκρύπτονται εδώ είναι οι εξής:

Κατ’ αρχάς ότι το πεπρωμένο δεν αλλάζει και την μοίρα του ο καθείς την ξέρει! Εν προκειμένω θα είναι πάντα δουλοπάροικος της φάπας και μάλιστα πολύ τυχερός κι ευγνώμων αν τυχόν είναι στην υπηρεσία κάποιου καλού ιππότη-φεουδάρχη, ενός πανίσχυρου καταφερτζή κι ελαφρώς αδίστακτου που καταφέρνει να είναι πάντα με τον ισχυρό (ορθή πλευρά της ιστορίας)

Στην ηθική των αφεντικών του 19ου αι. η αρπαγή και η λεηλασία γίνεται για το γενικό καλό κι όχι γιατί ο ΑΔΠΣ τυγχάνει βρωμόσκυλο, η δε υποδούλωση των μουζίκων λεγόταν κατ’ ευφημισμό προστασία εκ μέρους του ισχυρού αφέντη (βογιάρου).

Αλλά κι ο δουλοπάροικος προκειμένου να επιβιώσει δικαιούται να καταπατά τα πάντα και να μην σέβεται καμία ηθική αρχή ή περιορισμό που δεν συνάδει με το κορυφαίο «συμφέρον» της επιβίωσης του. Τον οπορτουνισμό του δηλαδή τον δικαιολογεί και τον ξεπλένει η ιερότητα του σκοπού (επιβίωση). Πώς λέμε «ελευθερία ή θάνατος», έ καμία σχέση …

Η κυριότερη όμως είναι η παραδοχή ότι κι ο καινούργιος που θέλει να αναλάβει την δουλειά δεν είναι παρά ένας τυχοδιώκτης νταλαβεριτζής κι ενδιάμεσος που κυνηγάει αυτήτην εργολαβία, καθαρά για προσωπικό του όφελος (όλοι ίδιοι είναι …) Το ποιοί «καινούργιοι» διευκολύνουν κάτι τέτοιο να γίνει γενική παραδοχή ας το απαντήσει η κάλπη της συντριβής τους.