Πέτρος Παππάς, Ράνια Θρασκιά, Μιχάλης Χουρδάκης, Μάρκος Μπόλαρης (Α Θεσσαλονίκης) Νικόλας Φαραντούρης (ευρωκοινοβούλιο). Έπονται οι Ολυμπία Τελιγιορίδου (Καστοριά), Λευτέρης Αβραμάκης (Σέρρες), Μυρτώ Κοροβέση (Ανατολική Αττικη), Γιώτα Πούλου (Βοιωτία), Βαγγέλης Αποστολάκης (Α Πειραιά), Νίνα Κασιμάτη (Β’ Πειραιά), ενώ πιθανολογούνται ο κερκυραίος Αλέξανδρος Αυλωνίτης και η μακεδονίτισσα Κυριακή Μάλαμα.

Το παρεάκι δεν θα κλείσει χωρίς την Θεοδώρα Τζάκρη (Πέλλα) που ξεκίνησε αυτή την ιστορία και πολλοί τότε προεξοφλούσαν ότι δούλευε σε πλάνο ατομικό και βιαζόταν.

Τέσσερις υπουργοί του Τσίπρα και καμιά δεκαριά βουλευτές, όλοι τους πασοκογενείς πλήν της Κυριακής Μάλαμα, δεν είναι παρά η κορυφή ενός παγόβουνου. Έτσι τουλάχιστον λέει ο κοινός νους!

Οπότε ερμηνείες που βασίζονται σε αξιολογικές κρίσεις για την ηθική υπόσταση και την προσωπική αξιοπρέπεια των φορέων του πολιτικού φαινομένου μάλλον εμπίπτουν στον τίτλο του άρθρου. Μπροστά δηλαδή σε κάτι ουσιώδες (φεγγάρι, το οποίο το δάκτυλο δείχνει), κάποιος προτιμά να κοιτάει το δάκτυλο γιατί είναι ή παριστάνει τον κρετίνο.

Το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο ότι το πολιτικό φαινόμενο της παλινδρόμησης των πασοκογενών στην κοίτη τους, επηρεάζει  το έπαθλο της δεύτερης θέσης (μεταξύ ΠΑΣΟΚ κι ΕΛΑΣ). Αυτό δεν απασχολεί κανέναν άλλον πέραν των άμεσα ωφελούμενων ή βλαπτόμενων και των στενών συγγενών τους.

Υποτίθεται όμως ότι η μαζική αυτή παλινδρόμηση διεξάγεται ενώ πραγματώνεται ένα πλαίσιο στροφής του Τσίπρα στο Κέντρο, στην Σοσιαλδημοκρατία κλπ Αν όμως το αντάλλαγμα για τις πολυλογίες ενός συμπαθούς διανοούμενου από τον σημιτικό πάγκο, είναι το να σου μείνουν από πασοκογενείς μόνο η Μαριλίζα κι ο Ραγκούσης,  τότε άστο να πάει (too little, toolate). Ίσως αν περιμένεις αρκετά την Μαριζέτα να μεγαλώσει και γίνει Μαριλίζα…

Το δάκτυλο (ο τύπος)

Καταλαβαίνω τις παρεμβάσεις του χειμαζόμενου είδους psittacus maximian, λαϊκιστί παπαγαλάκια του Mαξίμου, που παθαίνουν καταληψία όταν κάποιος/α είναι να προσχωρήσει στο ΠΑΣΟΚ.

Αντιθέτως, οι ίδιοι έχουν πανηγυρίσει κατά τις βαρυσήμαντες προσχωρήσεις στην ΝΔ, όπως εκείνη του αειθαλούς Ανδρέα Λοβέρδου, του απαλλαχθέντος (από κάθε κατηγορία περί Novartis) ή λίγο παλιότερα για τη … Ζέφη Δημαδάμα και τον Σπύρο Καρανικόλα. Μην πούμε για τις μισές υπουργάρες τους, τις προερχόμενες εκ της Νέας Σημιτοποταμίας. Ας τους κρίνει όμως γι’ όλα αυτά το … νοήμον δεξιό κοινό τους!

Παρόμοιας αισθητικής και λειτουργίας δημοσιογραφικός πόλος διαμορφώνεται πλέον και περί τον ηρωικό ΕΛΑΣ. Το νέο είδος, ας το ονομάσουμε Psittacus d’ Amalie, είναι λίγο παράδοξο, δοθέντων των μέχρι τώρα γούστων του εγχωρίου και διεθνούς  κατεστημένου.

Πάντως παρόμοιας εμβάθυνσης και εμβρίθειας αναλύσεις παράγουν κι αυτά όταν πρόκειται για μετακινήσεις ειδικά προς το ΠΑΣΟΚ. Γιατί no problem, είναι ικανά να γράφουν ύμνους για τον Σαουλίδη, τον Σκανδάμη και την Μαριζέτα μέχρι τα Χριστούγεννα! Ας τους κρίνει όμως κι αυτούς ο πολυπληθής κεντροαριστερός λαός d’ Amalie!

Αυτοί που με εκνευρίζουν ολίγον, τηρουμένων των θερινών αναλογιών, είναι κάτι χαραμοφάηδες αντιγραφείς που αναμασούν φληναφήματα χωρίς ιδιαίτερο λόγο, παρά μόνον λόγω της τεμπελιάς του copy-paste, που κατά την θερινή ραστώνη επιδεινώνεται. Μου θυμίζουν για την ακρίβεια εκείνη την Ποντία πόρνη που αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι οι άλλες για τη δουλειά αυτή, πληρώνονται καλά.

Ο κρετίνος psittaki (maximian et d’ Αmalie)

• Η άνιση χρήση παρομοίων περιπτώσεων κάνει το άγαλμα του Αριστοτέλους στην Χαλκίδα να σκουριάζει από το κακό του.
• η μετακίνηση επί μνημονίων από ΠΑΣΟΚ προς ΣΥΡΙΖΑ αφορούσε μεν αρκετούς πολιτικούς,  αλλσ και > 2 εκατομμύρια ψηφοφόρους. Θυμίζω στους psittaki ότι λαός=έννοια ιερή. Οπότε δεν παίζει το να έκανε αυτός λάθος, όταν ταπείνωσε τον Βενιζέλο από 44% σε 4.4%
• η ανωτέρω μετακίνηση δεν υπήρξε απολύτως αυθόρμητος, δοθέντος ότι ο Τσίπρας είχε εκπονήσει ειδικό πρόγραμμα καταγοήτευσης πασόκων, υποσχόμενος ανασύσταση της ευρείας νικηφόρου παράταξης των μη προνομιούχων. Ίσως και να το πίστευε κιόλας αλλά όρκο πια δεν παίρνω γιατί «άλλα μου λέν’ τα μάτια σου και άλλα η καρδιά σου…»
• το ΠΑΣΟΚ ανένηψε κάπως (>11%) μόνο όταν βγήκε από τη σκιά της ΝΔ, εννιά  δηλαδή χρόνια μετά το ιστορικό 4% του Βενιζέλου που τον είχε περάσει μέσα στην Θεσσαλονίκη ακόμη κι ο αείμνηστος Βασίλης Λεβέντης με την Ένωση Κεντρώων.

Θα πει κανείς, ας είναι καλά ο Gregory κι ο Dylian… Έστω αλλά κι ο Κρητικός Ανδρουλάκης αποδείχθηκε ότι γνώριζε καλώς το V εκ του Vendetta της παραδόσεως της  Μεγαλονήσου και τότε άρχισαν να τον «ξαναβλέπουν» οι πασοκογενείς του ΣΥΡΙΖΑ. Το 2023 δεν ήταν μόνο ότι η εκλογική αύξηση του ΠΑΣΟΚ αιμοδοτήθηκε αποκλειστικά απο τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν κι η περαιτέρω δημοσκοπική εκτίναξη του ΠΑΣΟΚ μόλις τα δύο κόμματα φάνηκε ότι παίζουν πια στην ίδια κατηγορία.

Το 17,8% του Τσίπρα εκτόξευσε δημοσκοπικά το ΠΑΣΟΚ πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ, μέσα στο καλοκαίρι του 2023! Το δε «πρώτο αίμα», σε στελεχιακές απώλειες, αφορούσε σ’ έναν εκ των 5 προκριθέντων υποψηφίων δημάρχων εκ μέρους της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ, του εργατολόγου Κ Τσουκαλά, που μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο έγινε εκπρόσωπος του Ανδρουλάκη!

Οι φράξιες του ΣΥΡΙΖΑ ήταν τότε απασχολημένες στο να μοιράζουν τα χρίσματα ως αντίδωρα για την επερχόμενη προεδρική διαδοχή. Καμία τύχη λοιπόν δεν είχαν ο εργατολόγος, ο μπασκετμπολίστας κι άλλοι άσχετοι. Το δίλημμα των φωστήρων ήταν σαφές: Ζαχαριάδης Κ (αχτσιογλιστές) ή Φίλης Ν (όλοι οι υπόλοιποι);

• ο θρύλος ότι τον ΣΥΡΙΖΑ τον κατέστρεψε η εκλογή Κασσελάκη δεν επιβεβαιώθηκε ούτε δημοσκοπικά ούτε και στις ευρωεκλογές (2η θέση) Αντιθέτως όλοι το 2023 προβλέπανε πως με την Εφή Αχτσιόγλου ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν «αξιοπρεπής» μεν αλλά μονοψήφιος.

Είναι χαρακτηριστικές μάλιστα κι οι κραυγές του πριγκιπικού συζύγου: «Σκουπίδια του ΠΑΣΟΚ μας καταστρέψατε!». Αυτή η διαφορετική τάση δεν οφειλόταν στην αξία του ενός ούτε στην απαξία της άλλης αλλά ήταν πολιτικό θέμα. Συγκεκριμένα η σικέ διαδοχή με συνοπτικές διαδικασίες της κομμουνιστογενούς νομενκλατούρας οδήγησε τους πασοκογενείς χαχόλους στα πρόθυρα της εξέγερσης.

Οποιοσδήποτε τους έπειθε ότι είναι ριζικά διαφορετικός από το σύστημα που είχε καταντήσει τον ΣΥΡΙΖΑ μπαίγνιο του Κούλη, θα εκλεγόταν πανηγυρικά. Έτυχε ν’ αρπάξει την ιστορική ευκαιρία ο πιο θρασύς που δήλωσε όταν οι άλλοι ελάμβαναν αποστάσεις πως τον φύτεψε ο Τσίπρας. Ποιός/οι λοιπόν έφθασαν τα πράγματα μέχρι εκεί;

• την χρονιά που ακολούθησε έγινε η διάσπαση με την αποχώρηση της ΝεΑρ, το συνέδριο με το facebook του Τσίπρα, ακολούθησαν οι Ευρωεκλογές (15%) και το καλοκαιράκι με την βοήθεια της μεγαλοφυίας Κασσελάκη, του ναρκισσισμού Πολάκη και της γραφειοκρατικής αλητείας η βούληση των 150.000 ψηφοφόρων της βάσης πήγε κουβά.

Η βούληση εκείνη ήταν της πασοκογενούς βάσης σε συντριπτικά ποσοστά Αυτοί τότε αντιλήφθηκαν ότι τέρμα τα δίφραγκα, οι ιερείς του ναού κατά Καρτερό, δεν τους έδιναν δεύτερη ευκαιρία κατά Γεροβασίλη Πολ Ποτ, τους έκλειναν απέξω κατά Δράμαλη-Τσιριγώτη και δεν παραλάμβαναν καν τις 2000 υπογραφές τους όπως διευκρίνισε ο καταδότης πρόεδρος της Υπόγας, αξιότιμος κ Μαντζουράνης.

Στις 15 Μαΐου 1943 διαλύθηκε η Γ Διεθνής αλλά το πνεύμα της εγκαταβιούσε στην Κουμουνδούρου 81 χρόνια μετά.

Δηλαδή τι έπρεπε, ω ξεφτιλισμένοι κήνσορες της ηθικής, να κάνουν πλέον οι πασοκογενείς του ΣΥΡΙΖΑ, να κάτσουν έξω από το Gazi live και να κάνουν απεργία πείνας, να κάνουν ομαδικό χαρακίρι στο ναό του Ποσειδώνος στο Σούνιο ή μήπως να παραμείνουν με πολιτικούς τιτάνες τύπου Φάμελου-Σαπουνά (όπως έπραξαν οι Κασιμάτη, Ακρίτα, Γαβρήλος);

Οι πλείστοι πήραν των οματιών τους κι άλλοι τους πήγαν Κασσελάκη (Κίνημα Δημοκρατίας), άλλοι παρέμειναν ανεξάρτητοι (Σαρακιώτης, Αποστολάκης) κι άλλοι – οι πιο ξύπνιοι – πήγαν με τη μια στο ΠΑΣΟΚ (Πέτρος Παππάς, Ράνια Θρασκιά κά)

Παρεμπιπτόντως με την αποχώρηση των Τζάκρη και Πούλου το ΠΑΣΟΚ κατέστη τότε αξιωματική αντιπολίτευση (παράπλευρη ωφέλεια). Σε κάθε περίπτωση το φαινόμενο Κασσελάκη ήταν από την αρχή μέχρι το θλιβερό του τέλος αυτό που επισήμανα σε αυτή την στήλη όσο ακόμη προέδρευε του ΣΥΡΙΖΑ

Ήταν η εκδίκηση της γυφτιάς των πασοκογενών του ΣΥΡΙΖΑ, οπότε απολύτως προβλέψιμα η κατάληξη της αποτυχίας του θα ήταν το ΠΑΣΟΚ.

• Ο Κασσελάκης συμπεριφερόμενος ως Καίσαρας της φαιδρότητας, κατά Θ Οικονόμου, απέτρεψε την δημιουργία κοινοβουλευτικής ομάδας και μέσα σε 18 μήνες μετέτρεψε το νεόκοπο κόμμα σε αίρεση ελαχίστων φανατικών, που ένας Θεός ξέρει πως σκοπεύει να τους χρησιμοποιήσει περαιτέρω, δεδομένων και των νέων συμπαικτών του, στο τένις και όχι μόνο.

Έφυγαν λοιπόν οι πάντες δημιουργώντας όμως στους psittaki ένα μικρό λογιστικό πρόβλημα. Δεδομένου ότι αυτοί που κατηγορούνται για «μαζική αποστασία προς το ΠΑΣΟΚ» αποτελούσαν κατά το προηγούμενο εξάμηνο την απόλυτη πλειοψηφία των «οργάνων» των ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ, τι τους εμπόδιζε άραγε να επιβάλουν με κάθε νομιμότητα την βούληση τους για σύγκλιση με το ΠΑΣΟΚ, αφού τόσο την επιθυμούσαν;

Μήπως ότι τα «όργανα» αυτά ήταν τελείως διακοσμητικά κι επικρατούσε η ενός ανδρός αρχή; Λέω μήπως Watson?

• Τι απέμεινε τελικώς στου Κασσελάκη αφότου έφυγαν όλοι οι πασοκογενείς συριζαίοι; Η κ Ραλία Χρηστίδου να κάνει ερωτήσεις για τη μετάθεση της συζύγου του Φαραντούρη. Άντε με το καλό να την φωνάξουν και για ένα διπλό στο τένις του αρχηγού της με τον τύπο με τα μοντέρνα γυαλιά.