Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην αντιπολίτευση γενικώς. Βρίσκεται αποκλειστικά στην δημοκρατική ή προοδευτική ή κεντροαριστερή αντιπολίτευση. Αντιθέτως, στα δεξιά της ΝΔ σημειώνεται ήδη συνωστισμός λύσεων, πράγμα ενδεικτικό ότι οι «πελάτες» αφθονούν κι υπάρχει η προσδοκία του μελλοντικού game changer.

H Χιονάτη κι οι δέκα νάνοι

Βελόπουλος, Καρυστιανού και Σαμαράς ελπίζουν να είναι διψήφιοι ενώ Λατινοπούλου, ΝΙΚΗ κά διεκδικούν την είσοδο τους. Συνολικά ο χώρος της δεξιάς διαμαρτυρίας θα υπερβεί το 20% και στην επόμενη Βουλή θα υπάρχουν σίγουρα 3 ή 4 δεξιοί νάνοι.

Στην απέναντι πλευρά έχουμε δυο Δελαπατρίδιδες (φαινομενικούς;) που ενώ ο Μητσοτάκης τους ρίχνει «double score plus», αυτοί ομιλούν για δική τους πρωτιά κι εννοούν ακόμη καλύτερα δική τους … αυτοδυναμία! Παραπέμπουν την απαλλαγή από την συμμορία Μητσοτάκη στο επέκεινα όταν οι ίδιοι θα έχουν εμφανίσει υπερτροφισμό. Δεν τα εννοούν ειλικρινώς τα περί συμμορίας και για αυτό μπορούν να περιμένουν. Μόνο τους στήριγμα ο υποκειμενισμός της ηλικίας, μιας κι ο ένας τυγχάνει ετών 52 ενώ ο άλλος 47. Σου λέει καλά νάμαστε κι αργά ή γρήγορα θα γίνουμε …

Τους Δελαπατρίδηδες πλαισιώνουν οι «ανένδοτοι». Το συμπαγές αλλά πιεζόμενο ΚΚΕ, η Ζωή κι ο Βαρουφάκης ή διάφοροι μικρότεροι που ελπίζουν μέσα στην αναμπουμπούλα (πχ Πολάκης) Άλλοι 5-6 νάνοι λοιπόν θα διατίθενται εξ ευωνύμων κι έτσι θάχουμε σύνολο 8-10 αντιπολιτευτικά κόμματα-νάνους που θα κοιτούν με δέος μια μεσόκοπη Χιονάτη. Αυτή δεν έχει πια την κορμοστασιά του 41% αλλά ένα κάποιο μπόι περί το 25% το διατηρεί.

Η ερμηνεία-παρλαπίπα περί της δήθεν προγραμματικής υπεροχής της συμμορίας οπεκεπέδων δεν παρέχει πειστική ερμηνεία γιατί αυτή η δήθεν αίσθηση προγραμματικής υπεροχής δεν βιώνεται αμφίπλευρα. Γιατί άραγε είναι λιγότερο αποδοτική στα συντηρητικά ακροατήρια, τα οποία υποτίθεται ότι είναι πιο ευεπίφορα σε τέτοια κριτήρια/διλήμματα.

Πιο δεξιά το στράτευμα, Κουροπάτκιν

Η επιδεικτική εγκατάλειψη της περιφέρειας από το κράτος του Κολωνακίου, η συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα, η επίθεση μονοπωλιακών εγχειρημάτων εναντίον των αγροτών, υπό τις ευχές της ΚΑΠ, η εξοντωτική ατζέντα Πισσαρίδη για τους μικρομεσαίους, η αναίσχυντη κερδοσκοπία των ελαχίστων (τράπεζες, καρτέλ ενέργειας, σούπερ μάρκετς κοκ) αφήνουν στην απ’ έξω πολλούς δεξιούς που δεν νιώθουν ωφελημένοι προσωπικά από την πληθωρική διαφθορά της συμμορίας.

Από την άλλη η επιβίωση λόγω της χείριστης ελληνικής εκπαίδευσης παραδοσιακών μισαλλόδοξων στάσεων (φταίνε οι μετανάστες, οι μειονότητες πχ των Ρομά, οι νέοι του ΑΠΘ, οι αριστεροί (;))θρέφουν τα ακροδεξιά σχήματα ιδιαιτέρως στην βόρεια Ελλάδα, η οποία μάλιστα εξαιρείται και της όποιας στρεβλής ανάπτυξης (real estate και τουρισμού).

Για όσους από αυτούς είναι στα κάγκελα διατίθενται Βελόπουλος και Λατινοπούλου ενώ για τους πιο ήπιους κι απολιτίκ κεντροδεξοούς, που δεν τα παίρνουν από τους δεκάδες οπεκεπέδες του Μητσοτάκη κι αντιθέτως υφίστανται την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής τους από το χάλι του βαλκανικού κράτους, υπάρχει πλέον η ολιγόλογη Καρυστιανού των συμβολισμών.

Για τις πιο παραδοσιακές κοινωνικές ομάδες της άλλοτε κραταιάς εθνικιστικής και λαικής δεξιάς, πχ πολλων σημερινών συνταξιούχων, δηλώνει παρών ο 75χρονος τέως πρωθυπουργός! Παρών βέβαια παιδιόθεν, καθ’ όλη την ιστορία της χρεωκοπημένης μεταπολίτευσης που ωστόσο δεν παύει να φέρνει και κάποια νοσταλγία για θριάμβους της νιότης των σημερινών συνταξιούχων.

Κανένα βουλευτή λέει η Καρυστιανού κάνοντας χώρο σε νεότερους έστω και γραφικούς, ναι σε όποιον ξεχασμένο νοιώθει αδικημένος από την νέα Σημιτοποταμία του Κυριάκου καλεί ο Σαμαράς. Βορρά οι άλλοι; Νότος αυτός … Αλληλοσυμπληρώνονται όμως κι από πολλές απόψεις, πέραν του πολιτικού προσωπικού, του διαφορετικού κοινού προτίμησης και των γεωγραφικών χαρακτηριστικών τους. Αλληλοσυμπληρώνονται και στην ατζέντα και τον διεθνή προσανατολισμό: Τράμπ και Γκιλφόιλ ο Σαμαράς; Πούτιν κι ορθοδοξία οι υπόλοιποι!

Απ’ όλα έχει λοιπόν ο μπαξές των πολλών που αισθάνθηκαν κορόιδα κι ότι βαστούσαν το φανάρι για να κάνουν άλλοι την δουλειά. Τι να πρωτομαζέψουν κάτι μειράκια σαν τον Θανασάκη Πλεύρη και τον Κυρανάκη μπροστά στην αλεπού της Μεσσηνίας; Δεν συζητώ για τον Βορίδη (με το γίδι) του κερκυραϊκού Λιστόν ή τον Άδωνη που γράφτηκε στους ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ του Κασσελάκη, γιατί έχουν ωραίες … ρακέττες.

Η μεσόκοπη Χιονάτη της ΝΔ εκ δεξιών πλευροκοπείται πανταχόθεν!

Μια Χριστιανική λύση καλή για όλους

Ενώ η αδιαλλαξία απέναντι στον Μητσοτάκη χαρακτηρίζει τους δεξιούς από τν απο δώ πλευρά περισσεύουν οι φλούφληδες. Δεν είναι μόνο ο Κασσελακης–ξετσιτσιπάς ούτε μόνο η Διαμαντοπούλου που πέρυσι σταυροκοπήθηκε δημοσίως όταν ετέθη θέμα ειδικού δικαστηρίου για τον αείποτε ελπιδοφόρο Κυριάκο.

Είναι κυρίως φαιδρές περσόνες που συναντάς και στην καθ’ ημέρα ζωή, σαν τον κ Παναγόπουλο (ΓΣΕΕ), τον κ Γιαννάκο (ΠΟΕΔΗΝ), την κ Γεωργάκη την συνδικαλίστρια-νοσηλεύτρια με την ανθοδέσμη στον Αδωνη (ΕΡΥΘΡΟΣ), αυτοδιοικητικοί «πασοκοι» που τους εξυμνεί το Μαξίμου όπως οι Αγγελούδης-Αρναουτάκης προερχόμενοι απο τα έγκατα του κομματικού μηχανισμού του.

Απο την άλλη το να εμπνεύσουν τον λαό οι Τσίπρας-Ανδρουλάκης συγκεντρώνει ίσες πιθανότητες με όσες είχε στα seventies’ το δίδυμο των αλληλο-μισουμένων Γεωργίου Μαύρου κι Ιωάννη Ζίγδη (Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις). Ελλείψει δε και της αναγκαίας αντιδεξιάς αδιαλλαξίας εδώ πρόκειται μάλλον για Βιργινία Τσουδερου και Γιάγκο Πεσματζόγλου. Το αληθινό ωστόσο πρόβλημα είναι ότι την «Αριστερά της Αριστεράς» δεν την εκφράζει ο Αντρέας αλλά ένα σμάρι Νάρκισσοι. Ευλόγως η στρατηγική της ΑΛΛΑΓΗΣ πέφτει σ’ όλους αυτούς μεγάλη, σαν το κοστούμι του πεθαμένου και γελάει ο κόσμος.

Δεν υπήρξε όμως μόνο ο αξεπέραστος Ανδρέας αλλά κι ο ιστορικός αντίπαλος του, τον οποίο μπορεί εμείς να τον λέγαμε Εφιάλτη και άλλα πολλά, αυτός όμως επανέφερε στην κυβέρνηση την «επάρατο» παράταξη του και κυρίως επανάφερε το σόι του στην εξουσία. Θυμίζω ότι ζούμε ήδη και τα εγγονάκια του: Κ. Μπακογιάννης-Gregory Δημητριάδης όσο ο γιός του ο Κυριάκος μας μιλά εξ ονόματος του Κέντρου, χωρίς να αστειεύεται. Είναι χαρακτηριστικό της σημασίας εκείνου του επιτεύγματος του 1989 ότι αν ο κ Αντώνης Σαμαράς, τρυπήσει με την λόγχη του για τρίτη φορά το αξιαγάπητο αυτό σόι, θα περάσει στην ελληνική μυθολογία ως ο σύγχρονος Αι Γιώργης …

Το θάμα της αναγέννησης του Εφιάλτη επήλθε με την στρατηγική της Κάθαρσης και με την «καθαρτήριο» Συμμαχία του 1989, το οποίο εμείς μπορεί να το λέμε βρώμικο ενώ όσοι το κάνανε το λένε καθαρτήριο. Όπως όμως και τα πεις τα γεγονότα, δεν παύουν να είναι γεγονότα.

Αυτό δείχνει το δρόμο στους σημερινούς ολίγιστους της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης. Η λύση είναι η κυβέρνηση ειδικού σκοπού (κάθαρση/ειδικό δικαστήριο) εμμέσως μόλις η κάλπη δώσει στην ΝΔ λιγότερές από 100 έδρες, πράγμα εξαιρετικά πιθανό.

Δοθέντος ότι δεν μπορούν να υποδυθούν τον Ανδρέα, μήπως μπορούν τουλάχιστον να υποδυθούν πειστικά τον μεγάλο του αντίπαλο, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη; Πιθανώς κι ο γιός του θα το εκτιμήσει, αν το τέλος επέλθει με το know how του πατρός του.

Αντί οι ηγέτες της δημοκρατικής Αντιπολίτευσης να παριστάνουν τους Δελαπατρίδηδες ας παραστήσουν αυτό το τελευταίο καλοκαίρι με την ίδια υποκρισία τους ερωτευμένους. Κάθε Ιούλη στα «Υακίνθεια» που ξεκίνησαν το 1998 στη μνήμη του Μάνου Χατζηδάκη, γιορτάζει στην εκκλησία μιτάτο του Ψηλορείτη ο άγιος του έρωτα. Ο Άγιος Υάκινθος, όπως λέει και το τραγούδι: «ανοίγει παραθύρια, σμίγει τα στήθια, τα κορμιά και χτίζει τα γιοφύρια».