Συνήθως η λεκτική κατάχρηση μιας έννοιας υποκρύπτει το άγχος του πολυλογούντος για αυτήν. Αν πχ ο Κασσελάκης μιλάει εμφατικά για αξιοπιστία, ο Φάμελλος πολύ για γενναιότητα ή ο κ Ανδρουλάκης υπερβολικά για ηθική, θυμίζουν ελαφρώς τις καρδούλες της Ζωής. Ο καθένας/καθεμία φαίνεται ότι υπερπροβάλλει αυτό που ενδομύχως γνωρίζει ότι οι υπόλοιποι ουδόλως του αναγνωρίζουν.

Έλλειψη ηθικών φραγμών καταλόγισε χθες ο κ Ανδρουλάκης στους αντιπάλους του, υποδυόμενος ότι δεν έχει αντιληφθεί τον ελέφαντα στο δωμάτιο του. Ο παράγοντας που επέφερε την συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ (από τον Ανδρέα στον Ανδρουλάκη) δεν είναι άλλος από την ηθική του παρακμή! Δεν προκύπτει ιστορικά ότι η ηθική ακεραιότητα είναι το ισχυρό ατού του ΠΑΣΟΚ απέναντι στους άλλους και δη απέναντι στην Αριστερά Θα όφειλε δε να ξέρει πως η υφέρπουσα τάση προς την διαπλοκή, ακυρώνει πλήρως κάθε εκ μέρους του επίδειξη τεχνοκρατικής προετοιμασίας, προγραμματικής επεξεργασίας και πολιτικής καινοτομίας.

Ειδικότερα τώρα απέναντι στον Μητσοτάκη με το να τον λέει κανείς Κορλεόνε, στοχεύει στην ποσοτική τουλάχιστον διαφοροποίηση (αυτός είναι πολύ χειρότερος ημών) Ωστόσο η διαφθορά είναι ένα ποιοτικό χαρακτηριστικό που δεν υπόκειται εύκολα σε ποσοτικές διαφοροποιήσεις. Μια και μόνη σταγόνα λυμάτων στο ποτήρι το καθιστά βοθρόνερο και δεν στέκουν συγκριτικά επιχειρήματα ότι ο άλλος έχει στο δικό του ποτήρι ακόμη περισσότερες σταγόνες λυμάτων.

Ενόψει των επόμενων εκλογών

Η υποτιθέμενη ηθική υπεροχή του ΠΑΣΟΚ στο πεδίο της προσωπικής εντιμότητας αλλά και του θεσμικού σεβασμού προς το κράτος δικαίου δεν μπορεί λοιπόν να καταδειχθεί απλώς δια της συγκρίσεως του με άλλους χειρότερους, παρά μόνο με τον κριτικό αναστοχασμό της δικής του παλιότερης πορείας προς την καταστροφή και την παράθεση συμπερασμάτων από αυτή, περί αποφυγής τυχόν υποτροπής. Κατά τα άλλα στην ένταση των χαρακτηρισμών δεν θα μπορούσε ποτέ να συναγωνιστεί Βαρουφάκη, Κασσελάκη, Κωνσταντοπούλου που μάλιστα δεν βαρύνονται από κάποιο προπατορικό αμάρτημα.

Το ΠΑΣΟΚ από την εποχή της συγκυβέρνησης Σαμαρά/Βενιζέλου και του αντισύριζα μετώπου βγήκε πολύ χαμένο, σχεδόν συντετριμμένο. Ωστόσο επέμεινε στο λάθος και προεκλογικά το 2019 έλεγε πως αν δεν επιτύχει αυτοδυναμία ο Μητσοτάκης, εκείνο θα τον στήριζε με ψήφο ανοχής! Το “ευχαριστώ” του Μητσοτάκη ήταν η αφαίμαξη σειράς στελεχών που αργότερα στράφηκαν με βία απέναντι του, οδηγώντας μάλιστα τον κ Ανδρουλάκη να μιλήσει για «γενίτσαρους».

Παρ όλα αυτά ακόμη κι ο κ Ανδρουλάκης, που υπέστη στις υποκλοπές ταπεινωτική προσωπική μεταχείριση, φαίνεται ώρες-ώρες σαν υπόχρεος να δείχνει «ισαποστάκιας», με πιο χαρακτηριστική τέτοια στιγμή του την προεκλογική περίοδο του 2023, όταν απέκλεισε διαρρήδην οιαδήποτε συνεργασία των δημοκρατικών δυνάμεων. Φυσικά το κάθε κόμμα είναι αυτόνομο και δικαιούται να προσδιορίζει το ίδιο το ποιο είναι το συμφέρον του. Σε ένα τοπίο όμως σαν το σημερινό, όπου δεν έχει ποτέ υπερβεί ούτε καν δημοσκοπικά το 15%, το μήνυμα “περιμένετε μας να μεγαλώσουμε, για να σας κυβερνήσουμε αυτοδύναμοι”, δεν πείθει. Ουσιαστικά δείχνει σαν να αδιαφορεί για το πάνδημο αίτημα της απαλλαγής κι αντ’ αυτού να επιδιώκει επωφελείς διευθετήσεις για το ίδιο. Αυτό είναι ένα πρώτο σημείο που χρήζει διευκρινίσεων.

Θα έλεγα όμως ότι ο λεκτικός αντιμητσοτακισμός του ΠΑΣΟΚ είναι εγγενώς αντιφατικός κι όχι μόνο γιατί υπάρχουν στην σημερινή κυβέρνηση καμιά 15αριά ισχυροί υπουργοί που είναι πρώην στελέχη του. Οι «γενίτσαροι» που λέγαμε … Δυστυχώς δεν είναι μόνοι τους! Πολλά μεσαία στελέχη αυτοδιοικητικά, συνδικαλιστικά, ακόμη κι υποψήφιοι βουλευτές δεν θεωρούν πως είναι ανίερη κάθε ιδέα συνεργασίας με την δεξιά. Αντιθέτως η εμμονή τους στην συμμετοχή στη νομή της εξουσίας όπως-όπως, τους ωθεί προς τις αγκάλες μιας κυβέρνησης διάτρητης μεν κι απαξιωμένης, αλλά ταυτόχρονα αδίστακτης στην μεροληπτική διαχείριση πόρων κι αξιωμάτων. Μικρό είναι το χωριό και γνωριζόμαστε…

Οπότε η σημερινή ηγεσία του βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση προσπαθώντας να αποτινάξει από πάνω της το άγος της συνεργασίας με την Δεξιά, που έχει κληροδοτήσει «πολλές κακές συνήθειες», αλλά δεν φαίνεται και τόσο εύκολο. Μακάρι να το καταφέρει και να προσχωρήσει στον μονομέτωπο αγώνα όπως υπαγορεύει η ανδρεϊκή παράδοση. Η δεύτερη παράμετρος είναι αυτή.

Και το τρίτο σημείο είναι η σχέση με την διαπλοκή! Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κίνημα ανεπανάληπτης ισχύος που έγινε παίγνιο των αντιπάλων του λόγω ακριβώς της μαζικής διαφθοράς και της διαπλοκής. Ποτέ όμως  δεν στάθηκε με γενναιότητα μπροστά σε αυτή την αλήθεια για την ηθική παρακμή που επικαθόρισε κι όλες τις άλλες στρεβλώσεις. Δεν είπε δηλαδή με συγκεκριμένο και πειστικό τρόπο τι μέτρα έχει λάβει ή θα λάβει στην πορεία προκειμένου να μην έχει επανάληψη του εκμαυλιστικού φαινομένου. Δυστυχώς δεν είναι μόνο ο ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά σίγουρα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, αλλά το ΠΑΣΟΚ για ένα λόγο παραπάνω, θα πρέπει να είναι απέναντι σε φαινόμενα εμπλοκής δικών τους στελεχών αυστηρά και ανεπίληπτα Ούτε μύγα στο σπαθί τους δεν χωράει, που θα επιτρέψει στους «φραπέδες» της δεξιάς να συμψηφίσουν. Αυτό είναι το τρίτο ασαφές σημείο

Συμπέρασμα

Είναι προφανές ότι ο κ Ανδρουλάκης πέρασε πολύ κάτω από τον πήχη! Παραμένει σε γραμμή τεχνητού διμέτωπου και πολύ μακράν του αυθόρμητου συνθήματος του 1985 προς τις υποσχέσεις του πατρός Μητσοτάκη. Υπεκφεύγει το αίτημα της ηθικής αναγέννησης του χώρου του κοπιάζοντας να αποδειξει ότι οι άλλοι είναι χειρότεροι. Τέλος στον καιρό των υποκλοπών , της Πύλου, των Τεμπων, του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν συμμερίζεται την εθνική και λαική αγωνία αλλά μάλλον επιδιώκει να κερδοσκοπήσει επ’ αυτής (πουλώντας όσο γίνεται πιο ακριβά το τομάρι του).