Δεν έχω αδέρφια. Εκείνη είχε. Μιαν αδερφή, Μαργαρίτα τη λέγανε. Δώδεκα το πολύ δεκατρία. Πήγε πιο κει να βρει κάτι να φάει. Κι όπως γυρνούσε, πέρασ’ αυτός με τ’ αμάξι. 

Στα Λιόσια μένουνε. Εκεί, στις σκηνές, μένει ο παππούς κι η γιαγιά. Εκείνη δεκαοχτώ, παντρεμένη. Η μάνα της δεν μένει εκεί. Ο πατέρας της φυλακή.

Δεν έχω αδέρφια. Ο Γιώργος είχε. Τρεις αδερφές, που δουλεύανε φάμπρικα. Μικρά κορίτσια, μ’ ανθισμένο το χνούδι. Αθώα πλάσματα, ανυπεράσπιστα. Κεράκια που τρεμοσβήνανε μέσα στ’ αγιάζι. 

Στη Νεάπολη μένανε. Ο κυρ-Νίκος στη σύνταξη, με ανήκεστο. Λεπτός, σαν ακρίδα, μ’ ένα καλάμι. Γυρνούσε το μεσημέρι με σκορπιούς και πετρόψαρα. Η μάνα τους είχε ήδη βάλει για σούπα. 

Δεν έχω αδέρφια. Ο Γιάννης είχε. Πέντ’ αδερφές, πιο η μικρή η Τασία. Με ρούχα παράταιρα και τρύπια παπούτσια. Χλωμή τη θυμάμαι. Με τόση φτώχεια το χρώμα ξεφτίζει. 

Στα Σπανιόλικα μένανε. Η μάνα η έρημη, γεμάτη μπαμπάκι. Καλή γυναίκα και γλυκιά σα χαμόγελο. Είδε το φως της ο Θεός και της το ‘πε. Έφυγε πλήρης, γεμάτη αγάπη. 

Δεν έχω αδέρφια. Ο Λευτέρης είχε. Μιαν αδερφή, πιο μικρή, που την κοίταζα. Καλοσυνάτη, ντροπαλή, με γυαλάκια. Μετά μεγαλώσαμε και απλώσαν τα όνειρα. Έτσι γίνεται πάντα.

Στην Τερψιθέα μένανε. Παντρεύτηκε, μούπανε. Μικρή-μικρή και αρρώστησε ο άντρας της. Ένα σπουργίτι, το καημένο, να κλαίει. Καλύτερα που δεν το ‘μαθα να ξεχάσω τον δρόμο.

Δεν έχω αδέρφια. Ο μπάρμπα-Θόδωρος είχε. Μιαν αδερφή, τη Μαρίκα, καλόγρια. Σκιά, όλο πένθος από πάνω ως κάτω. Τον χάσανε τον πατέρα τους μικρά κι ορφανέψανε. Χωρίς λιμάνι. 

Στη Βαγγελίστρα μένανε. Νωρίς ξεκινούσε να μοιράσει τ’ αμοίραστα. Καμίνια, Λιπάσματα, Αμφιάλη. Κρυφά και αθόρυβα, σαν επίγειος άγγελος. Στο τέλος έβγαλε φτερά να πετάξει. 

Δεν έχω αδέλφια. Ο πατέρας μου είχε. Τρεις αδερφές, τρεις γουλιές, τρεις ανάσες του. Πεθάνανε πρώτες. Αλλά τις πρόλαβα. Το βλέμμα τους νοιώθω ακόμα να φεύγει. 

Στο Φάληρο μένανε οι δυο απ’ τις τρεις. Η τρίτη παντρεύτηκε ναυτικό και τον άφησε. Ο γιός της στο χάος του, παραπατούσε. Αγνώστου ταυτότητος τον βρήκε νεκρό η ξαδέλφη.

Δεν έχω αδέρφια. Η μάνα μου τόριξε όταν ήμουνα έξη. Μετά, αρρώστησε πολύ και φοβήθηκα. Παιδί, δεν ήξερα που να βρω τον σφυγμό μου. Πεθαίνει, είπ’ ο γιατρός. 

Στο Λαύριο μένανε η μάνα μου και ο πατέρας μου. Εμένα με είχε η γιαγιά κι ο παππούς στην Καστέλα. Κάθε πρωί με ξυπνούσ’ η αγάπη. Κι ο γέρος, που έφευγε να μαζέψει τις ρώγες. 

Δεν έχω αδέρφια. Γιατί με πονάει ο πόνος τους;

Δεν έχω αδέρφια. Γιατί με πονάει το μέλος που λείπει;

Δεν έχω αδέρφια. Ποια είν’ αυτή με αίμα στα στήθη της;

Δεν έχω αδέρφια. Ποια είν’ αυτή που μ’ απλώνει το χέρι;

Δεν έχω αδέρφια. Που είν’ η Τίνη που γέλαγε;

Δεν έχω αδέρφια. Που είν’ η Κατερίνα η Τσόγγρη;

Δεν έχω αδέρφια. Όλα αυτά τα φαντάστηκα. Το φως στο βάθος είν’ η Σελήνη.