Από τη μία πλευρά έχεις τον απλό τον κόσμο που ανώνυμα και σιωπηλά πάει στην τράπεζα και βάζει από το υστέρημά του τα 5, τα 10, τα 50, τα 100 ευρώ στον λογαριασμό υπέρ των πυρόπληκτων και δεν το μαθαίνει κανείς. Από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι “επώνυμοι”, οι “φραγκάτοι” που με δελτία Τύπου, με ανακοινώσεις και ταρατατζούμ στα ΜΜΕ διαλαλούν στο πανελλήνιο τα ποσά που έδωσαν ή θα δώσουν για την ανακούφιση των πληγέντων. Δύο πλευρές, δύο κόσμοι, δύο στάσεις ζωής, δύο τρόποι σκέψης.

Δικαίωμα του καθενός είναι να διαχειρίζεται με όποιον τρόπο θέλει τη φιλανθρωπία του, την αλληλεγγύη του και τον ανθρωπισμό του. Δικαίωμα του καθενός είναι είτε να κάνει το καλό και να το ρίχνει στο γιαλό είτε να κάνει το καλό και να το διαλαλεί στο πανελλήνιο, να το κάνει πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες και είδηση στην τηλεόραση. Δικαίωμα το καθενός να σταθμίζει την αλληλεγγύη με τα αντισταθμιστικά οφέλη τής πράξης τους αυτής. Να υπολογίζει δηλαδή τι έχει να κερδίσει αύριο από αυτό που θα προσφέρει σήμερα. Δικαίωμα κι αυτό αναφαίρετο.

Μόνο που εκτός από δικαιώματα υπάρχουν και υποχρεώσεις. Ενίοτε και στις φιλανθρωπικές πράξεις. Γιατί εκτός από το δικαίωμα της δημοσιοποίησης, είναι που έχουν και μια υποχρέωση οι ανήκοντες σε αυτή την κατηγορία φιλάνθρωποι. Όπως επιδεικνύουν τη γαλαντομία τους προς τους πάσχοντες έχουν την υποχρέωση να καταθέτουν ενώπιον της κοινής γνώμης και τα παραστατικά της κατάθεσης των χρημάτων τους. Ας το διαφημίσει όσο θέλει ο τάδε εφοπλιστής και ο δείνα βιομήχανος το εκατομμύριο που έδωσε στους πυρόπληκτους, στους σεισμοπαθείς ή στους πλημμυροπαθείς, αρκεί να δείξει στους πολίτες και την απόδειξη της φιλανθρωπίας του. Γιατί πολλά έχουν δει τα μάτια μας, μα αυτό μου φέρνει τρόμο.

Είναι τρομακτικό να ανακαλύπτεις κάποια στιγμή πως έχεις να κάνεις με τσάμπα φιλάνθρωπους. Είναι τρομακτικό να ανακαλύπτεις πως όλα ήταν μια φτηνή και χυδαία ρεκλάμα πάνω στις πλάτες κατεστραμμένων ανθρώπων. Είναι τρομακτικό και είναι και ντροπή να μαθαίνεις πως τα 500.000 ευρώ του μεγαλοεφοπλιστή προς στους σεισμόπληκτους της Κεφαλλονιάς, που το 2014 θα δίνονταν για να χτιστούν τέσσερα σχολεία,… οι κάτοικοι του νησιού ακόμα τα περιμένουν.

Πηγή: Η Αυγή