Ο πόλεμος με το Ιράν μόλις έφτασε σε μια πολύ τρομακτική φάση, και δεν αναφέρομαι στις βόμβες και στα drones. Αν παρακολουθείτε τις ειδήσεις, γνωρίζετε ότι η εκεχειρία – κατά κάποιον τρόπο – με το Ιράν έχει ακυρωθεί. Ο Τραμπ επανέφερε τον αποκλεισμό. Οι Ιρανοί έχουν ξαναρχίσει να επιτίθενται με τα drones και τους πυραύλους τους.

Η στάση των ΗΠΑ έχει αποδειχθεί εξαιρετικά ασταθής. Αρχικά, ο Τραμπ δήλωσε ότι θα επέβαλε τέλος 20% σε όλες τις ναυτιλιακές μεταφορές, μετατρέποντας ουσιαστικά το Στενό του Ορμούζ σε αμερικανικό σταθμό διοδίων, κάτι που θα ήταν εντελώς παράνομο και ανεύθυνο, πέρα από το ότι είναι αδύνατο. Τώρα λέει, όχι, ότι θα απαιτήσει από τις χώρες να επενδύσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι που στην πραγματικότητα είναι επίσης εξαιρετικά παράνομο. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί.

• Διαβάστε: Τραμπ / Αποσύρει το σχέδιο για τέλος διέλευσης στα πλοία του Ορμούζ – Ποντάρει σε επενδύσεις χωρών του Κόλπου

Και όμως, αυτό είναι εξαιρετικά τρομακτικό. Ο λόγος για τον οποίο πρέπει να φοβόμαστε δεν είναι ότι πιστεύω ότι ο πόλεμος θα φτάσει στην Αμερική. Δεν είναι καν ότι πιστεύω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προσπαθήσουν σοβαρά να καταλάβουν το Ιράν. Δεν διαθέτουμε τα στρατεύματα. Δεν διαθέτουμε τους πυραύλους. Ο Τραμπ εξάντλησε μεγάλο μέρος του οπλισμού μας κατά τη διάρκεια του αποτυχημένου μέχρι στιγμής πολέμου του. Επομένως, πιθανότατα θα πρόκειται για τιμωρητικές επιθέσεις, ίσως με κάποια εγκλήματα πολέμου στην πορεία, αλλά αυτό είναι όλο.

Αυτό που όμως είναι πραγματικά τρομακτικό εδώ είναι ότι φαίνεται πράγματι ότι ο Τραμπ έχει παραιτηθεί από την προσπάθεια να αποσπάσει κάτι που να μοιάζει με νίκη. Αν γυρίσουμε πίσω μόλις λίγες μέρες πριν, φαινόταν ότι αυτό που επρόκειτο να συμβεί ήταν ο Τραμπ να αποσυρθεί de facto, να εγκαταλείψει το εγχείρημα, να εκμεταλλευτεί την πτώση των τιμών του πετρελαίου επειδή το στενό ήταν κατά κάποιον τρόπο ανοιχτό — και να προσπαθήσει να παρουσιάσει την ιστορία σαν να ήταν πραγματικά, σαν να ήταν στην πραγματικότητα μια αμερικανική νίκη και ότι η οικονομία είναι υπέροχη και κοιτάξτε το χρηματιστήριο.

Και, ξέρετε, ήταν λίγο — περισσότερο από λίγο — ανόητο και καταδικασμένο. Ήταν επίσης κάπως εκπληκτικό, διότι μια σοβαρή προσπάθεια να τερματιστεί η σύγκρουση θα απαιτούσε να αντιμετωπιστεί η πραγματικότητα, λέγοντας: «Εντάξει, αυτός ο πόλεμος δεν πήγε καλά, αλλά η Αμερική παραμένει μεγάλη. Λυπάμαι γι’ αυτό».

Αλλά αυτό προφανώς δεν ήταν κάτι που ο Τραμπ μπορούσε συναισθηματικά να κάνει. Απλά δεν μπορεί να παραδεχτεί ότι αυτή η επιχείρηση απέτυχε. Δεν μπορεί ποτέ να παραδεχτεί ότι κάτι απέτυχε. Θα ψάχνουμε για τους σαμποτέρ της λιμνούλας για το υπόλοιπο της προεδρίας του.

Αυτή είναι μια αλλαγή στρατηγικής που είναι δυσοίωνη, γιατί ποιο είναι το σχέδιο του Τραμπ για τις ενδιάμεσες εκλογές; Εδώ η ιδέα ήταν πιθανώς ότι θα υπήρχε αρκετή οικονομική επιτυχία και ότι ο κόσμος θα είχε τόσο σύντομη μνήμη ώστε να αποδώσει ενδεχομένως στον Τραμπ τα εύσημα για το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ, αλλά σε κάθε περίπτωση να έχει αφήσει πίσω του το σοκ των τιμών της βενζίνης και όλη την αναταραχή γύρω από τον πόλεμο. Και να είναι έτοιμος να αρχίσει να παραδέχεται ότι αυτή είναι η χρυσή εποχή που ο Τραμπ και η παρέα του συνεχίζουν να ισχυρίζονται ότι είναι.

Τώρα όλα αυτά έχουν πάει περίπατο. Τώρα απλώς θα βομβαρδίσουμε το Ιράν. Δεν υπάρχει σαφής στρατηγική, αλλά δεν θα προσποιηθούμε καν ότι όλα είναι εντάξει. Θα τους επιβάλουμε αποκλεισμό, κάτι που στην πραγματικότητα προσφέρει λίγο περισσότερη διαπραγματευτική δύναμη, αλλά δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι κάτι θα μπορούσε να επιλυθεί με τρόπο που θα βοηθούσε τις πιθανότητες των Ρεπουμπλικάνων στις ενδιάμεσες εκλογές. Τι θα συμβεί λοιπόν;

Δεν νομίζω ότι είναι σύμπτωση το γεγονός ότι, ακριβώς τη στιγμή που ο Τραμπ ουσιαστικά τα παρατάει – όχι με την έννοια ότι εγκαταλείπει τον πόλεμό του, αλλά ότι παραιτείται από την προσπάθεια να επιτύχει οτιδήποτε θα μπορούσε έστω και να παρουσιάσει ως θετικό αποτέλεσμα –, έχουμε τώρα την ανακοίνωση ότι αυτή την Πέμπτη θα δώσει ομιλία σε ώρα υψηλής τηλεθέασης, η οποία, σύμφωνα με δημοσιεύματα, θα αφορά την εκλογική απάτη του 2020. Ορισμένες αναφορές υπονοούν ότι ίσως προσπαθήσει να χαρακτηρίσει τους δύο Δημοκρατικούς γερουσιαστές από τη Γεωργία ως παράνομους.

Εντάξει, αυτό στην πραγματικότητα δεν θα πετύχει. Και κανείς δεν θα πειστεί από τον ισχυρισμό ότι κέρδισε πραγματικά τις εκλογές του 2020. Αλλά αυτό που συμβαίνει είναι ότι ουσιαστικά δημιουργεί το πρόσχημα, τις βάσεις για μαζική παρέμβαση στην ψηφοφορία τον Νοέμβριο. Ότι βασικά βλέπουμε να στήνεται το σκηνικό για κάποιο είδος απόπειρας να εμποδιστούν οι δίκαιες εκλογές, ίσως και να εμποδιστούν εντελώς.

Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί αυτό. Αλλά βρισκόμαστε πλέον πραγματικά σε ένα σημείο όπου είναι αρκετά σαφές ότι ο Τραμπ και οι άνθρωποι γύρω του έχουν παραιτηθεί από την ιδέα να κερδίσουν πραγματικά τις εκλογές. Αντ’ αυτού, έχουν αποφασίσει ότι ένας συνδυασμός προπαγάνδας, παραπληροφόρησης, ψευδών πληροφοριών και, ενδεχομένως, μαζικής παρανομίας είναι ο δρόμος που θα ακολουθήσουν.

Και μην πείτε ότι δεν θα το έκαναν αυτό. Αυτές ήταν οι περίφημες «τελευταίες λέξεις» σε κάθε βήμα της πορείας τους. Η υπόθεση ότι υπήρχαν κάποια πράγματα που ούτε καν ο Τραμπ και η παρέα του δεν θα έκαναν υπήρξε ο καλύτερος τρόπος να κάνεις λάθος για τα πάντα, σε κάθε βήμα της κυβέρνησης Τραμπ.

Έτσι, κατά έναν περίεργο τρόπο, το γεγονός ότι ο Τραμπ επέστρεψε στους βομβαρδισμούς κατά του Ιράν αποτελεί πραγματικά κακή είδηση, όχι εξαιτίας των βομβών. Ναι, είναι τρομερό και όλα αυτά, αλλά όχι επειδή φοβάμαι πραγματικά ότι η Αμερική θα βρεθεί σε κίνδυνο από κάποια ξένη δύναμη, αλλά επειδή πιστεύω ότι αυτό σηματοδοτεί έναν τεράστιο κίνδυνο για εμάς από τον ίδιο μας τον πρόεδρο, τη δική μας κυβέρνηση.

Φοβηθείτε, φοβηθείτε πολύ. Και προσέξτε.