Μια σύντομη σημείωση, καταρχάς, για να συγχαρώ τον Μπομπ Χολ και τον Μάικ Γούντφορντ για το Νόμπελ που τους απονεμήθηκε και το οποίο άξιζαν απολύτως.

Θα γράψω περισσότερα κάποια άλλη μέρα. Επίσης, προς όλους όσοι λένε ότι αυτό δεν είναι πραγματικό Νόμπελ: Πράγματι, το βραβείο Οικονομικών είναι απλώς ένα βραβείο που απονέμουν κάποιοι Σουηδοί.

Σε αντίθεση με τα πραγματικά Νόμπελ, τα οποία είναι… απλώς βραβεία που απονέμουν κάποιοι Σουηδοί.

Με άλλα λόγια, μην γίνεστε ένας τέτοιος τύπος!

Σήμερα, ένα σχετικά σύντομο σημείωμα για το πώς ορισμένες πολιτικές ειδήσεις σχετίζονται με μια διαμάχη που υποβόσκει μεταξύ ορισμένων οικονομολόγων.

Ουσιαστικά, κάποιοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι μιλάμε υπερβολικά πολύ για τους μεγιστάνες με περιουσίες πολλών δισεκατομμυρίων και όχι αρκετά για τους απλώς πολύ πλούσιους.

Έτσι, ένα νέο βιβλίο των Όουεν Ζίνταρ και Έρικ Ζουίκ, με τίτλο The Everywhere Millionaire – το Substack τους βρίσκεται εδώ – επισημαίνει ότι υπάρχουν περίπου 5 εκατομμύρια Αμερικανοί με περιουσία άνω των 5 εκατομμυρίων δολαρίων.

Από αυτούς, τα 3 εκατομμύρια είναι εκείνοι που οι συγγραφείς αποκαλούν «εκατομμυριούχους της Main Street», δηλαδή εύπορους ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων.

Και, όπως σημειώνουν, «Συλλογικά, οι εκατομμυριούχοι της Main Street διαθέτουν περιουσία υπερδεκατριπλάσια από εκείνη των 400 πλουσιότερων Αμερικανών της λίστας Forbes».

Και έχουν δίκιο ότι, αν εστιάζουμε αποκλειστικά στους εξαιρετικά – ή, μάλλον, εξωφρενικά – πλούσιους, παραβλέπουμε τον ρόλο που διαδραματίζουν οι εύποροι ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων.

Ωστόσο, το να υποβαθμίζουμε τη σημασία των μεγιστάνων με περιουσίες πολλών δισεκατομμυρίων – ε, εντάξει, κατέχουν μόνο περίπου το 4% του πλούτου της Αμερικής – είναι βαθιά παραπλανητικό, επειδή αυτοί οι υπερπλούσιοι βρίσκονται στον πυρήνα της αυξανόμενης δύναμης του μεγάλου χρήματος στην αμερικανική πολιτική.

Πρώτα, μια οικονομική παρατήρηση: Παρότι οι υπερπλούσιοι εξακολουθούν να μην κατέχουν τόσο μεγάλο μέρος του αμερικανικού πλούτου όσο ενδεχομένως φαντάζονται ορισμένοι, έχουν διαδραματίσει κυρίαρχο ρόλο στην αυξανόμενη συγκέντρωσή του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του realtimeinequality.org, το μερίδιο του πλουσιότερου 1% – που αντιστοιχεί περίπου στον ορισμό των πλουσίων που χρησιμοποιούν οι Ζίνταρ και Ζουίκ – στον συνολικό πλούτο των ΗΠΑ αυξήθηκε από 23,2% το 1979 σε 38,3% σήμερα.

Θα μπορούσε, επομένως, κάποιος να θεωρήσει ότι η τεράστια αύξηση της συγκέντρωσης του πλούτου ήταν ένα φαινόμενο του «1%».

Αν όμως εξετάσουμε τις μεταβολές στην κατανομή του πλούτου μέσα στο ίδιο το 1%, διαπιστώνουμε ότι ελάχιστο μέρος αυτής της αύξησης αφορούσε το κατώτερο 90% της συγκεκριμένης ομάδας και ότι το μεγαλύτερο μέρος προήλθε από το ανώτερο 0,01% – το 1% του 1%:

Η μεγάλη αύξηση της συγκέντρωσης του πλούτου προήλθε από την εκτόξευση των περιουσιών μιας πολύ μικρής ομάδας ανθρώπων και όχι από τους συνηθισμένους εκατομμυριούχους.

Και όταν πρόκειται για πολιτική επιρροή, οι δισεκατομμυριούχοι ασκούν εξουσία που υπερβαίνει κατά πολύ ακόμη και το μερίδιό τους στον συνολικό πλούτο.

Οι 400 πλουσιότεροι Αμερικανοί της λίστας Forbes μπορεί να κατέχουν μόλις το 4% του πλούτου των ΗΠΑ.

Όμως, οι New York Times διαπίστωσαν ότι 300 δισεκατομμυριούχοι αντιπροσώπευαν το 19% του συνόλου των δηλωμένων εισφορών για ομοσπονδιακές προεκλογικές εκστρατείες στις εκλογές του 2024.

Και αυτές είναι μόνο οι δηλωμένες χρηματικές δωρεές.

Αν συνυπολογίσουμε και άλλες μορφές επιρροής – χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εξαγορά του Twitter από τον Έλον Μασκ και η μετατροπή αυτού που κάποτε λειτουργούσε ως δημόσιος χώρος συζήτησης σε μια πλατφόρμα που προβάλλει την προπαγάνδα της άκρας δεξιάς – γίνεται προφανές ότι η επιζήμια πολιτική επιρροή μιας χούφτας υπερπλουσίων είναι πολύ μεγαλύτερη ακόμη και από ό,τι υποδηλώνουν αυτές οι εντυπωσιακά υψηλές δωρεές.

Τώρα, οι Times αναφέρουν ότι ο Μασκ προσφέρει ακόμη περισσότερα χρήματα από όσα είχε διαθέσει το 2024, σε μια προσπάθεια να βοηθήσει τους Ρεπουμπλικανούς να αποφύγουν μια καταστροφή στις ενδιάμεσες εκλογές:

Α, και δεν θα σας εκπλήξει να μάθετε ότι ο Μασκ προώθησε επανειλημμένα μια συκοφαντική κατηγορία εναντίον του Τζέιμς Ταλαρίκο, του υποψηφίου των Δημοκρατικών για τη Γερουσία στο Τέξας, η οποία διαψεύστηκε γρήγορα, και χρησιμοποίησε την ιδιοκτησία του στο X, πρώην Twitter, για να ενισχύσει τη διάδοσή της.

Οι τεράστιες δαπάνες του Μασκ και άλλων ολιγαρχών πιθανότατα δεν θα σώσουν το κόμμα του Ντόναλντ Τραμπ από μια βαριά ήττα – αυτή τη φορά.

Και η χυδαία συκοφαντία εναντίον του Ταλαρίκο φαίνεται να γυρίζει μπούμερανγκ για τον Μασκ (αν και πόσοι ψηφοφόροι άκουσαν τη συκοφαντία, αλλά δεν έμαθαν ποτέ ότι ήταν ψευδής;).

Αν όμως ο Τραμπ δεν ήταν τόσο καταστροφικός ως πρόεδρος, όλα αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν πράγματι να είχαν αποδειχθεί αποτελεσματικά.

Και ο μόνος βιώσιμος τρόπος να εμποδίσουμε τους μεγιστάνες με περιουσίες πολλών δισεκατομμυρίων να διαθέτουν τόσο μεγάλη δύναμη, τόσο μεγάλη δυνατότητα να υποβαθμίζουν τη δημοκρατία, είναι να μην είναι τόσο πλούσιοι.

Ουσιαστικά, μια κοινωνία που περιλαμβάνει μια τάξη υπερπλούσιων ολιγαρχών βρίσκεται ήδη σε καλό δρόμο για να μετατραπεί σε μια πλήρως ανεπτυγμένη ολιγαρχία.

Επομένως, ας αναγνωρίσουμε, ασφαλώς, ότι ο Μασκ, ο Μπέζος, ο Ζούκερμπεργκ και οι υπόλοιποι δεν κατέχουν τα πάντα, ότι υπάρχουν πολλοί πλούσιοι άνθρωποι που προσελκύουν λιγότερη προσοχή.

Όμως οι ολιγάρχες, όχι οι εκατομμυριούχοι της Main Street, αποτελούν τον σαφή και άμεσο κίνδυνο για τη δημοκρατία.

Πηγή: Substack