Υπόθεση εργασίας: Ας δεχτούμε ως πραγματοποιήσιμη μία από τις πλέον ανθρωποκεντρικές και αφελείς διατυπώσεις, ότι δηλαδή «οι νεκροί είναι εκεί ψηλά και μας βλέπουν».Μας βλέπει λοιπόν ο Αριστοτέλης να καταπατάμε καθημερινά τα «Ηθικά Νικομάχειά» του, σχεδόν να βιάζουμε τις περί αισθητικής διαπιστώσεις της «Ποιητικής» του, να βγάζουμε σαρκαστικά τη γλώσσα μας στις περί αρισταρχίας απόψεις του. Ακούει να πιάνουν «επί ματαίω» το όνομά του στο στόμα τους αφιλοσόφητοι και απαίδευτοι, αρχαιομανείς και αρχαιοβλαμμένοι, προκειμένου να χωρέσει στην χαρτοκοπτική των συνόρων τους.

Του Βασίλη Κεχαγιά, για την εφημερίδα Μακεδονία, της 19ης Απριλίου του 2010

Μας βλέπει και ο Ελευθέριος Βενιζέλος να σταφιδιάζουμε τη «Μεγάλη Ελλάδα» του, να τσαλακώνουμε τη «Μεγάλη Ιδέα» του, να σπαταλάμε από το ’22 και δώθε το κληροδότημα των Σεβρών, να συμμαζεύουμε το βλέμμα από όπου αυτός το άπλωνε. Τώρα, πέτρινος, χαιρετά μόνον πλαστικές λαοθάλασσες, χάρτινες εξέδρες και ξύλινα λόγια να ομνύουν στο όνομά του, στο όραμά του.

Κι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μάς βλέπει…Να πριονίζουμε βάναυσα τους δεσμούς της Ενωμένης Ευρώπης, να καθόμαστε στο εδώλιο του κλέφτη αξιών και χρημάτων, πριν από όλα μέσα από τον κουμπαρά της εθνικής μας αξιοπρέπειας, να μας πληγώνει ό,τι αυτός σχεδίασε να μας ενώνει. Αντικρίζει συνονόματους, συναγωνιστές και συνοδοιπόρους να βάζουν όλοι ένα χέρι στον ξύλινο σταυρό, όπου καρφώθηκαν τα έργα του.

Μας βλέπουν; Μας ακούνε; Μακάρι! Μπορεί να μας κοιτάνε παρέα με το Μαρξ και τον Λένιν, που ταλαιπωρημένοι είδαν τους ανδριάντες τους να ξεριζώνονται από το λαϊκό χέρι, να κατηφορίζουν την κοίτη του Αχέροντας της Ιστορίας, για να καταλήξουν στον Άδη που τους έβαλαν να ζήσουν. Όχι οι ιδέες τους(δεν έχασαν αυτές τη μάχη), αλλά οι τιποτένιοι που τους έστησαν ψηλωμένους ανδριάντες.

Μια παρέα όλοι αυτοί στον ουρανό, βλέπουν και την Αριστοτέλους, καταμεσής της Θεσσαλονίκης, με ανδριάντες στη σειρά, άχαρους και κακόγουστους, σμιλεμένους όχι από φιλότεχνους γλύπτες, αλλά από ξεδιάντροπους…γλύφτες. Γύρω οι καφετέριες περιπαίζουν τον τελευταίο πνεύμονα αισθητικής της πόλης, σεντόνια με λάφυρα λαθρεμπορίου μαζεύονται και ξεδιπλώνονται με θαυμαστή ταχύτητα και γιορτές «εκπεπτωκότων αγγέλων» στέλνουν την πλατεία στην κόλαση της αισθητικής. Εκεί όπου δεν χωράνε αφαιρετικές κατασκευές, μελέτες αισθητικού συντονισμού του χώρου, απόδοση τιμής στα πρόσωπα μέσω της συμβολικής αναπαράστασης των ιδεών τους, αντί για ανέμπνευστη και προσβλητική αναπαραγωγή των μορφών τους. Θύματα και αυτοί μιας μανίας, που έσπειρε στη γη της δράσης του, τη Θεσσαλονίκη, ανδριάντες με το σωρό κι ούτε ένας να μη μένει στην μνήμη.

Τι απρεπή μνημόσυνα!

Γι’ αυτό, μακάρι να μας βλέπουν! Γιατί, τότε, μπορεί και να μιλάνε. Κι αν μιλάνε, μπορεί να πούνε δύο-όχι παραπάνω-άντε τρία λογάκια:

-Ουστ, ρε κοπρόσκυλα!