Ο λαγοκέφαλος μετατράπηκε στο νέο τηλεοπτικό τέρας της εποχής. Τον βγάζουν από τη θάλασσα, τον περιφέρουν σαν έκθεμα, τον τρυπούν για να φουσκώσει, τον εξευτελίζουν μπροστά στην κάμερα, του χώνουν αντικείμενα στο στόμα, αναζητώντας την επόμενη εικόνα που θα γίνει viral.

Οι εικόνες επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά και το ενδιαφέρον μετατοπίζεται από την ουσία στην υπερβολή. Η εικόνα αποκτά μεγαλύτερη αξία από την πληροφορία και η υπευθυνότητα χάνεται πίσω από την ανάγκη για λίγα ακόμη δευτερόλεπτα δημοσιότητας.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο λαγοκέφαλος αποτελεί ένα πραγματικό οικολογικό πρόβλημα. Πρόκειται για ένα χωροκατακτητικό είδος που επηρεάζει το θαλάσσιο οικοσύστημα, προκαλεί σημαντικές ζημιές στους αλιείς και απαιτεί οργανωμένη διαχείριση. Η αντιμετώπιση του προβλήματος, όμως, χρειάζεται επιστημονική γνώση, σχέδιο, συνεργασία των αρμόδιων φορέων και ουσιαστικές πολιτικές. Χρειάζεται σοβαρότητα.

Αντί γι’ αυτό, η δημόσια συζήτηση συχνά εξαντλείται σε εικόνες που προκαλούν φόβο και αποστροφή. Ο λαγοκέφαλος παρουσιάζεται σαν ένα «τέρας» της θάλασσας, ενώ η συνεχής αναπαραγωγή σκηνών κακοποίησης καλλιεργεί την εντύπωση ότι κάθε συμπεριφορά απέναντί του δικαιολογείται. Κάπως έτσι, η βία αποκτά θέση στην καθημερινή ενημέρωση και η ευαισθησία απέναντι σε κάθε μορφή ζωής αρχίζει να θεωρείται υπερβολή.

Η στάση μιας κοινωνίας απέναντι στα ζώα αποκαλύπτει πολλά για τον ίδιο της τον πολιτισμό. Ο σεβασμός προς ένα ζώο εξαρτάται από το αν είναι χαριτωμένο, χρήσιμο ή δημοφιλές. Αφορά την ίδια την αξία της ζωής και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να στεκόμαστε απέναντί της.

Ένα είδος μπορεί να χρειάζεται έλεγχο του πληθυσμού του και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζεται με τρόπο που αποφεύγει τον άσκοπο βασανισμό και τον εξευτελισμό. Τα δύο αυτά στοιχεία όχι μόνο συμβαδίζουν, αλλά αποτελούν βασική προϋπόθεση μιας υπεύθυνης κοινωνίας.

Η ανάγκη για εντυπωσιασμό, δυστυχώς, οδηγεί συχνά στο αντίθετο αποτέλεσμα. Όσο πιο ακραία η εικόνα, τόσο περισσότερες οι προβολές. Όσο μεγαλύτερη η υπερβολή, τόσο ευκολότερα κερδίζεται η προσοχή του κοινού.

Έτσι, η ενημέρωση μετατρέπεται σε παράσταση και ένα ζώο γίνεται ο πρωταγωνιστής ενός θεάματος που βασίζεται στον πόνο και στον φόβο.

Η πραγματική ενημέρωση, όμως, υπηρετεί τη γνώση και την κατανόηση. Εξηγεί γιατί εμφανίστηκε ο λαγοκέφαλος στις ελληνικές θάλασσες, ποιες επιπτώσεις προκαλεί, ποια μέτρα εφαρμόζονται διεθνώς και ποιες λύσεις μπορούν να αποδώσουν στην πράξη. Προσφέρει στοιχεία, απαντήσεις και προοπτική. Η κακοποίηση ενός ζώου μπροστά σε μια κάμερα προσφέρει μόνο μια πρόσκαιρη εντύπωση, η οποία σύντομα αντικαθίσταται από την επόμενη ακόμη πιο ακραία εικόνα.

Η κοινωνία έχει ανάγκη από υπεύθυνη ενημέρωση και ουσιαστικές λύσεις. Έχει ανάγκη από δημόσιο διάλογο που στηρίζεται στην επιστήμη και στον σεβασμό προς τη φύση. Οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για τον περιορισμό του προβλήματος, να στηρίξουν τους επαγγελματίες αλιείς και να προστατεύσουν το θαλάσσιο οικοσύστημα.

Παράλληλα, τα μέσα ενημέρωσης και όσοι δημιουργούν περιεχόμενο οφείλουν να θυμούνται ότι η αναζήτηση της δημοσιότητας παύει να αποτελεί ενημέρωση όταν στηρίζεται στην κακοποίηση ενός ζωντανού οργανισμού.

Η λύση βρίσκεται στην υπευθυνότητα, στην επιστημονική διαχείριση και στον σεβασμό. Όλα τα υπόλοιπα αποτελούν απλώς ακόμη ένα επεισόδιο ενός θεάματος που κουράζει, διχάζει και τελικά υποβαθμίζει την ίδια την έννοια της ενημέρωσης.