Ήθελα να αποφύγω να γράψω για τους δολοφόνους της Βάγιας Νέστορα και την άθλια προσπάθεια της κυβέρνησης Μητσοτάκη να εργαλειοποιήσει τον αποτρόπαιο θάνατό της.

Και τούτο για δύο λόγους.

Πρώτον, διότι η σιωπή είναι ενίοτε η καλύτερη στάση απέναντι στους οικείους ενός ανθρώπου που φεύγει άδικα, χωρίς λόγο.

Και δεύτερον, διότι έχοντας γράψει πάμπολλες φορές για το φαινόμενο «τρομοκρατία», φοβόμουν μήπως γράψω κοινοτοπίες.

Όμως διαπιστώνω ότι το γαϊτανάκι της κυβερνητικής προπαγάνδας που αναπαράγουν τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ χωρίς αιδώ σε βάρος της Αριστεράς συνεχίζεται.

Και εξακολουθεί να γίνεται πρωτοσέλιδο τη στιγμή που αποσιωπάται η νέα αποκάλυψη για την παρακολούθηση του Στέλιου Κούλογλου από το λογισμικό Pegasus την περίοδο που ήταν ευρωβουλευτής και μέλος της επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου Pega.

Μήπως γιατί στη χρήση αυτού του λογισμικού κατασκοπίας εμπλέκονται και άτομα του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος; Ή άλλοι που διατηρούν φιλικές σχέσεις μαζί του;

Να ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, ορισμένα πράγματα κύριοι της κυβέρνησης και αγαπητά μας παπαγαλάκια που θέλετε να λέγεστε δημοσιογράφοι.

Καταρχάς, η ιερότητα της ζωής, ή αν θέλετε, το δικαίωμα στη ζωή είναι αδιαπραγμάτευτο.

Οι δολοφόνοι της Βάγιας Νέστορα πρέπει να συλληφθούν και να δικαστούν άμεσα.

Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι», οι μπαχαλάκηδες που τοποθετούν γκαζάκια μέσα στη νύχτα είναι στυγεροί εγκληματίες που καμία δεν έχουν σχέση ούτε με αυτό που κάποτε θεωρούνταν ένοπλος αγώνας.

Τελεία και παύλα χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις τις οποίες και παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων, οι τελευταίοι έχουν όταν (δεν) αναφέρονται σε θανάτους προσφύγων και μεταναστών.

Κάνω λάθος;

Είδατε να ιδρώνει το αυτί των Βορίδηδων, Αδώνηδων, Πλεύρηδων όταν χάνονται αναίτια από αμέλεια ή επιθέσεις λιμενικών ανθρώπινες ζωές στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο;

Να κάνουν έστω μια δήλωση για τα μάτια του κόσμου για την Πύλο, την Χίο, για τα δεκάδες ναυάγια;

Η απάντηση είναι σαφώς αρνητική.

Δεύτερον, το ερώτημα της προβοκάτσιας, που ανέκαθεν συνόδευε ανάλογες βομβιστικές ενέργειες.

Στην τρομοκρατία, ο στόχος, σύμφωνα με τους δράστες, συμβολίζει πάντα κάτι: τον καπιταλισμό, τη διαφθορά, το τραπεζικό σύστημα, τη διαπλοκή, τις ελίτ.

Τι μπορεί να συμβολίζει ένας πολιτευτής της Νέας Δημοκρατίας άγνωστος στο ευρύ κοινό;

Απολύτως τίποτα.

Αναδύεται, λοιπόν, εύλογα το ερώτημα: μήπως αυτή τη φορά πρόκειται πράγματι για μια στημένη προβοκάτσια, μια φασιστική παραφροσύνη που εκτελέστηκε σε μια πόλη, στη Θεσσαλονίκη όπου το παρακράτος έχει παράδοση και εξυπηρετεί αποκλειστικά κυβερνητικούς σχεδιασμούς;

Και δεν αναφέρομαι μόνο στις δολοφονίες Πολκ, Λαμπράκη, Τσαρουχά, αλλά και σε άλλα επεισόδια τυφλών χτυπημάτων πολιτικής βίας. Όπως π.χ. όταν, τον Απρίλιο του 2010, το γραφείο του πρώην ευρωβουλευτή των Πράσινων και νυν δημοτικού συμβούλου της Οικολογίας Αλληλεγγύης, Μιχάλη Τρεμόπουλου, έγινε στόχος επίθεσης με γκαζάκια.

Τότε, η ολοσχερής καταστροφή της εισόδου άφησε πίσω της μόνον υλικές ζημιές, χάρη στην ψυχραιμία των ανθρώπων που παρέμειναν εγκλωβισμένοι μέσα ενώ η πυροσβεστική δεν μπορούσε να πλησιάσει λόγω έργων του μετρό.

Αμέσως η Χρυσή Αυγή πρόβαλε την επίθεση στο site της ενώ λίγες μέρες νωρίτερα μέλη της είχαν προπηλακίσει ένα άλλο στέλεχος των Οικολόγων, τον Αλέκο Γεωργόπουλο έξω από τα γραφεία και ξήλωσαν το ταμπλό.

Αυτοί που απαξιώνουν τη ζωή στο όνομα της δήθεν «αντίστασης», το μόνο που καταφέρνουν είναι να προσφέρουν στοχοποιημένα επιχειρήματα στους κυβερνώντες είτε για την πιο άγρια κρατική καταστολή, όπως έχει δείξει η ιστορία σε χώρες (Ιταλία, Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία), όπου τις δεκαετίες του ΄70, ΄80 είχαν δραστηριοποιηθεί ένοπλες οργανώσεις, είτε, όπως στην περίπτωσή μας τώρα, για να πλήξουν πολιτικούς τους αντίπαλους.

Μην ξεχνάμε ότι κάθε φορά που η Δεξιά νιώθει να απειλείται η καρέκλα της, επιστρατεύει τον κοινωνικό αυτοματισμό, τη λάσπη, τον διχασμό.

Το ίδιο ακριβώς έκανε πριν από δεκαετίες, όταν συκοφαντούσε χυδαία τον Ανδρέα Παπανδρέου ως δήθεν «αρχηγό της 17Ν».

Σήμερα, ο Μητσοτάκης και οι σμπίροι του επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο, επιχειρώντας να φορτώσουν το αίμα και την τρομοκρατία στην Αριστερά και τον Αλέξη Τσίπρα.

Επαναλαμβάνουν τις ίδιες διχαστικές αθλιότητες που πληγώνουν τη χώρα. Και δείχνουν ότι δεν ξέρουν καν ιστορία.

Ένα, όμως, είναι βέβαιο. Αυτή η νέα, ενορχηστρωμένη εκστρατεία λάσπης δεν αποκαλύπτει απλώς μια κυβέρνηση σε πανικό, αλλά αναδεικνύει το πόσο «μικρός» και επικίνδυνος είναι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η πολιτική του πρέπει να ανατραπεί.

Είναι εθνική ανάγκη να απαλλαγεί η χώρα το συντομότερο δυνατό από αυτόν και το καθεστώς του.

• Ο Παύλος Νεράντζης είναι δημοσιογράφος και παραγωγός ντοκιμαντέρ, διδάκτωρ του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ, συγγραφέας του βιβλίου «Η αλήθεια βομβαρδίζεται. Τα ΜΜΕ και ο πόλεμος με το βλέμμα ενός πολεμικού ανταποκριτή», εκδ. Παπαζήση.