Τρομερά πράγματα που έρχονται με τον νόμο-πλαίσιο Κεραμέως για τα πανεπιστήμια. Το Πανεπιστήμιο θα έχει 20% μειωμένη χρηματοδότηση αν δεν ανταποκρίνεται σε δείκτες όπως, πχ:

• Ο σύντομος χρόνος αποφοίτησης των φοιτητών τους. Τι πάει να πει αυτό; Εύκολα θέματα στις εξετάσεις και μαζικά περάσματα. Ποιος μιλάει για αριστεία;
• Η ανάπτυξη τμήματος Έρευνας και Ανάπτυξης (R&D). Τι πάει να πει αυτό; Δεν τους δίνουμε λεφτά για έρευνα, άρα αν πάρουν λεφτά από τις επιχειρήσεις (αναγκαστικά!) για να κάνουν έρευνα για λογαριασμό τους, τότε θα τους δώσουμε κι εμείς! Και το Πάντειο, ας πούμε, τι R&D να κάνει; Αλλά θα μου πεις, η Κοινωνιολογία κάνει τα παιδιά αριστερά, θα αφήσουμε να λειτουργεί κανονικά ένα πανεπιστήμιο που διδάσκει όλο κοινωνικές επιστήμες;
• Αριθμός ξενόγλωσσων προπτυχιακών προγραμμάτων. Τι πάει να πει αυτό; Άσε στην άκρη καθηγητή το κανονικό μάθημα σου και δώσε όλη σου την ενέργεια στο να εκπαιδεύσεις ξένους φοιτητές. Να διαφημίσεις μετά το πρόγραμμά σου και να φέρεις πελάτες, γιατί έτσι θα πάρεις λεφτά κι από το κράτος!

Γενικώς, στα πανεπιστήμια θα εφαρμοστεί ο νόμος των νυχτερινών μαγαζιών, αυτά που ισχύουν για τους τραγουδιστές: “Τα φέρνεις; Τα παίρνεις. Δεν τα φέρνεις; Δεν παίρνεις τίποτα”.

Κι έτσι, με τους καθηγητές να γίνονται κυνηγοί προγραμμάτων και χρηματοδοτήσεων λες και είναι υπεργολάβοι και με τους φοιτητές να γίνονται πελάτες ή/και βάρος, τα μικρά πανεπιστήμια θα μαραζώσουν (πως να ανταγωνιστούν σε αυτούς τους δείκτες τα περιφερειακά πανεπιστήμια μας το ΕΚΠΑ ή το ΑΠΘ;) και θα κινδυνεύουμε να έχουμε 20% λιγότερους καθηγητές, 20% λιγότερα συγγράμματα, 20% λιγότερη πρόσβαση σε ηλεκτρονικά επιστημονικά περιοδικά, 20% λιγότερες αίθουσες, 20% λιγότερες εστίες και λέσχες.

Κι αν δεν σας φτάνουν αυτά για να πειστείτε, σκεφτείτε τι θα σήμαινε η ίδια λογική για τα σχολεία. Αν ένα σχολείο δεν πάει καλά στις πανελλήνιες, θα του κόβατε ποτέ την χρηματοδότηση; Θα αφήνατε να την πληρώσουν κι άλλο οι μαθητές, όπως τώρα θα την πληρώσουν οι φοιτητές; Η εκπαίδευση θέλει χρήματα. Η επιστημονική έρευνα θέλει ελευθερία και όχι να τρέχουν οι πανεπιστημιακοί σαν άλογα στον ιππόδρομο. Από παντού έρχονται μηνύματα για την αποτυχία αυτών των πολιτικών, για πανεπιστημιακούς που δεν μπορούν να ερευνήσουν αυτά που πραγματικά θέλουν και θα πήγαιναν την επιστήμη μπροστά, αλλά μόνο αυτά που θέλουν οι επιχειρήσεις και φέρνουν λεφτά. Που αντί να παράγουν ουσιαστικά νέα γνώση αναμασούν σε δημοσιεύσεις τα ίδια και τα ίδια για να πάρουν μόρια. Αλλά εδώ, πάντα τελευταίοι εφαρμοστές των πιο αποτυχημένων νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Και των πιο κουτοπόνηρων. Γιατί προφανώς, αν επιμένεις να “αξιολογήσεις” κάποιον χωρίς να του έχεις δώσει πρώτα τα εφόδια για να πετύχει στην αξιολόγηση, τότε απλώς θέλεις να τον κάνεις να αποτύχει για να βρεις δικαιολογία να του κόψεις χρήματα ή για να τον υποτάξεις.