Πολλοί από τους σημερινούς αντιπάλους του κ. Γεωργιάδη που τον καταδικάζουν μετά βδελυγμίας για όσα σούρνει στην Κοβέσι και για τις απειλές προς την Παπανδρέου, τον έβρισκαν ανδρείο όταν απειλούσε να γδάρει την Τουλουπάκη.

Αυτό επιχειρήθηκε όντως με την βοήθεια του αρεοπαγίτη Σαλάτα, γνωστού από την μετέπειτά θητεία του στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Που χαθήκανε λοιπόν τόσοι φίλοι και θαυμαστές;

Χαμένοι φίλοι

Ακόμη κι αν υπήρχε κάποιο θεσμικό κενό στο θέμα της ανανέωσης της θητείας των Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων το έκλεισε ο Άδωνις Γεωργιάδης με το μπούλινγκ στο οποίο δημοσίως προέβη. Τάδε έφη Βενιζέλος, ένας παλιός του φίλος που του καταλόγισε, πέραν όλων των άλλων, κι αγαρμποσύνη.

Είχε προηγηθεί ο Βορίδης που αναρωτήθηκε στο OPEN «τι δουλειά είχαμε εμείς να χρεωθούμε το δικαστικό συμβούλιο;»

Το «εμείς» αφορούσε πρώτα απ’ όλα τον κ Αντιπρόεδρο και παλιότερο ομογάλακτο του νομομαθούς, ο οποίος αφού έλυσε το δικό του πρόβλημα με τις θερινές ψηφοφορίες με τα ταχυδρομικά περιστέρια, τώρα εκ του ασφαλούς υπέδειξε στους 13 βουλευτές τον δρόμο της τιμής και της αρετής.

Πριν από τον Βορίδη, είχε προηγηθεί κι είχε αδειάσει τις θεωρίες Γεωργιάδη και τις υποδείξεις του προς το δικαστικό συμβούλιο του Αρείου Πάγου ο κ. Φλωρίδης, ο εισαγγελέας.

• Διαβάστε επίσης: Η άποψή μας / Κοβέσι, το συνώνυμο της ψυχρολουσίας – Ο δωδεκάλογος

Ο μόνος δικαστικός που στήριξε τις νομικές απόψεις Αδώνιδος ήταν ο κ Αθανασίου, που εξειδίκευσε στην Βουλή τις δικές του υποδείξεις προς το δικαστικό συμβούλιο. Αλλά τυγχάνει πλέον οιωνεί κατηγορούμενος, οπότε δεν πιάνεται.

Δεν συζητώ για τους «άριστα συνεργαζόμενους» με την Κοβέσι, Φλωρίδη-Χρυσοχοίδη, για τον Κυριάκο του Κυριάκου που αυτοκλήτως δηλώνει «κολλητός» της, για τον Σκέρτσο που καταριέται το πελατειακό κράτος λές κι αυτόν τον έκανε υπουργό το επαναστατικό κίνημα Φαραμπούντο Μαρτί ή για την ξερολιάδου Σδούκου που θεώρησε την Κοβέσι ως φαν του Μητσοτάκη, γιατί είναι ορκισμένος εχθρός της διαφθοράς.

Αντιθέτως τον Άδωνι υποστήριξαν ο εκπεσών Μακάριος και η ευρηματική Βούλτεψη, με κοτσάνες που θα ζήλευε ακόμη κι η Σδούκου…

Πρώτη ανάγνωση

Φαινομενικά ο Άδωνις βρέθηκε σε αυθεία σύγκρουση με τον κυβερνητικό κορμό Πολλοί είπαν αυτό ξέρει, αυτό κάνει!

Δεν είναι όμως άτομο μειωμένης νοημοσύνης. Αν μάλιστα δεν τον κινεί η αγωνία για κάποια προσωπική εμπλοκή στις δικογραφίες, όπως διακινούν τινές παλιοί συναγωνιστές του, τότε έδρασε πολιτικά ορμώμενος.

Κι αν αποδεχθούμε ότι ο λογος του είναι αμιγώς πολιτικός, ήταν άραγε αυτός ο λόγος πράγματι εκτός γραμμής ή μήπως ήταν πάλι εντός, εκτός κι επι τ’ αυτά; Πόσο εφικτές είναι οι επιδιώξεις του έναντι της Κοβέσι;

Η εν λόγω εισαγγελέας πρόλαβε σαν μαθήτρια λυκείου στην Τρανσυλβανία την εκτέλεση του ζεύγους Τσαουσέσκου κι έχει ενηλικιωθεί στις σκληρές συνθήκες που ακολούθησαν.

Ωστόσο ας υποθέσουμε πως η Κοβέσι ως άτομο δεν είναι τόσο σκληρό καρύδι και νοιώθει κάποιο δέος μπροστά στο οργίλο ύφος και την αμετροέπεια του.

Ακόμη κι αντα υποθέσουμε όλα αυτά, ισχύει άραγε το ίδιο και με τον ανεξάρτητο ευρωπαϊκό θεσμό, τον οποίο η Κοβέσι υπηρετεί και για λογαριασμό του οποίου διερευνά τα πεπραγμένα της φτωχότερης και πιο διεφθαρμένης χώρας της Ένωσης;

Μα αν αυτή η λειτουργός καμπτόταν μπροστά στον τελευταίο βλαχοδήμαρχο της Ευρώπης, πως θα τολμούσε να επιδείξει ανεξαρτησία απέναντι σε χώρες όπως η Γαλλία ή η Γερμανία; Δεν θα ήταν τότε ο φόβος και τρόμος των Βρυξελλών αλλά μάλλον ένας θεσμός-σκιά…

Δεν έχει συναίσθηση των μεγεθών που επηρεάζουν τα πράγματα πολύ περισσότερο από τις τυχόν διαφορές χαρακτήρα μεταξύ Τουλουπάκη -Κοβέσι;

Βεβαίως και τα γνωρίζει καλώς όλα αυτά ο πολύπειρος Αντιπρόεδρος που σταδιοδρόμησε ως ο πλέον πρόθυμος υφυπουργός, εκτελεστής των κελευσμάτων κάποιων άλλων ισχυρών ευρωθεσμών (τρόικα). Γιατί τώρα προσχώρησε αιφνιδίως στο “είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το αδύνατο”;

Δεύτερη ανάγνωση

Έχει ξανασυμβεί το να τοποθετείται ως οιωνεί ΥπΕξ, Αμύνης, Αστυνόμευσης και γενικά ως υπουργός επί παντός επιστητού Βγαίνει συχνά εκτός γραμμής, εκφράζοντας «προσωπική άποψη» και συνήθως αποδεικνύεται λαγός.

Η σοβαρότερη ένδειξη για το τι μπορεί κάποιος να κάνει, είναι τα όσα έχει ήδη κάνει, οπότε ευλόγως θεωρείται ότι εξυπηρετεί και πάλι την γνωστή διγλωσσία Μητσοτάκη.

Θυμίζω την επέτειο των Τεμπών του 2025, όταν οι μεν “μαχητές” εκτίθεντο ανεπανόρθωτα ενώ ο Σκέρτσος δήλωνε δυνητικός διαδηλωτής, ο δε Μητσοτάκης κλαιγότανε στου Σρόιτερ!

Είναι όμως κι η τωρινή περίπτωση Κοβέσι μια από τα ίδια; Ποιός παίζει με την φωτιά;

Στις μέχρι τώρα «διαφοροποιήσεις» Γεωργιάδη τον μιμούνταν διάφοροι μαθητές της σχολής της ιταμότητας. Αυτοί φυσικά διακρίθηκαν πάλι στην καθύβριση της Κοβέσι με ασυναρτησίες για την καταγωγή της, τον ψυχισμό της κοκ.

Αυτή την φορά όμως συμπαρατάχθηκε μαζί του κι η πλειοψηφία των βουλευτών της ΝΔ.

Τι σημαίνει αυτό; Όλοι όσοι νιώσανε ότι ανήκουν στην δεύτερη γραμμή προτεραιότητας του Μαξίμου ή αλλιώς συνειδητοποίησαν ότι θεωρούνται «αναλώσιμοι» ενώ εκκρεμούν κι άλλες δικογραφίες.

Ακόμη χειρότερη ψυχολογία υπάρχει στις παρακάτω τάξεις των υπηρεσιακών παραγόντων (πεζέταιροι) Αυτοί πολύ ευκολότερα μπορεί να βρεθούν στο ακροατήριο κι αντιμέτωποι με βαριές ποινές.

Ο κ Γεωργιάδης λειτούργησε άραγε ως αμορτισέρ διαφόρων τέτοιων αντιδράσεων ή αντιθέτως λειτούργησε με προσωπική ιδιοτέλεια ως συνδικαλιστικός εκπρόσωπος παντός διαμαρτυρομένου περί ελλιπούς προστασίας; Μεταξύ αυτών σημειώστε ότι θα βρίσκονται σίγουρα και κάποιοι Ντίλιαν της αύριον …

Εναλλακτικό σενάριο

Όταν η θηλιά σφίγγει, οι πιο περιφερειακοί την πληρώνουν πρώτοι. Κι αυτό το ξέρει καλά ο κυνικός κ Γεωργιάδης. Οι ‘αργυράσπιδες’ οφείλουν να δίνουν τα πάντα στην υπεράσπιση του βασιλέα κι αυτό ήταν ανέκαθεν το δίκιο επί απολυταρχίας.

Το ξέρει αλλά ξέρει συνάμα πως το τέλος ενός εξασθενημένου αρχηγού συχνά το επιφέρει κάποιος αφοσιωμένος σωματοφύλακας με το ξίφος του, κάποιο βράδυ μέσα στην σκηνή του αρχηγού, εκεί όπου ο “αφοσιωμένος” είχε το προνόμιο να εισέρχεται.

Εναλλακτικά λοιπόν προς το βασικό σενάριο του Γεωργιάδη-λαγού ας εξεταστεί και το ενδεχόμενο μιας αληθούς διαφοροποίησης λόγω της επικείμενης κατάρρευσης, όταν ο χθεσινός πιστός υπηρέτης του εν αποδρομή καθεστώτος ξέρει ότι η μάχη της διαδοχής απαιτεί αποστάσεις.

Επίσης ότι του χρειάζεται ένα πειστικό τραμπικό-ορμπανικό αφήγημα, παρά την ουγγρική κακή κατάληξη. Μια ηττημένη δεξιά θα αφορίσει δια μιας τα φληναφήματα Σκέρτσου και θα κάνει εθνικιστική-αντιευρωπαική στροφή.

Κι όσοι συναινούν σήμερα με την Κοβέσι θα βρεθούν στην θέση κάποιων εξαφανισμένων συνεργατών του ΓΑΠ που ήταν της ιδίας “ειλικρινούς σχολής”.

Ακόμη δε κι αν επικρατήσουν ευρύτερες κεντρώες λύσεις άνευ Μητσοτάκη αλλά με συμμετοχή της ΝΔ, πάλι θα υπάρξει τέτοιος ζωτικός χώρος στον οποίο πολλοί προσβλέπουν ήδη από σήμερα.