Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ο καθρέφτης που καθρεφτίζεται ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Ένα μεγάλο μέρος γιατί – προφανώς και ευτυχώς – υπάρχει και η άλλη πλευρά. Δεν είναι όλοι ίδιοι…

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ εκτός από υπόθεση διαφθοράς και εξαχρείωσης συνειδήσεων, έχει και πολιτιστικά χαρακτηριστικά.

Όλοι αυτοί που κατείχαν τις θέσεις εξουσίας – και που ο απλός πολίτης τους αντιμετώπιζε πολλές φορές με δέος – αποδείχτηκαν ότι ήταν ότι πιο απολίτιστο και πιο απαίδευτο υπάρχει σήμερα στην κοινωνία. Απλώς προσπαθούσαν να κρύψουν τη γύμνια τους πίσω από τις γραβάτες και τα κουστούμια που φορούσαν.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ διατρέχει την κοινωνία σε όλα τα επίπεδα της. Από τα πιο ψηλά έως τα πιο χαμηλά. Όμως η κορυφή του παγόβουνου βρίσκεται παρά πολύ ψηλά. Μέσα στο μέγαρο Μαξίμου και στους διαδρόμους της εξουσίας του. Όχι γιατί οργάνωναν από το Μαξίμου τις κομπίνες, ούτε γιατί ο Μητσοτάκης προσέβλεπε σε παράνομες επιδοτήσεις. Όμως αυτή η διεφθαρμένη κατάσταση τον βόλευε και στήριζε το σύστημα εξουσίας του.

Τα δεν ήξερα και δεν γνώριζα του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ιστορίες για γέλια. Σιγά μη δεν ήξερε – αυτός ο απόλυτα κυνικός άνθρωπός που οργάνωσε ένα σύστημα υποκλοπών για να παρακολουθεί τους υπουργούς του – το τι συνέβαινε. Τόσες αλλαγές προέδρων στον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν κίνησε την περιέργεια του να μάθει τι συμβαίνει; Ήξερε πολύ καλά τι συμβαίνει, όπως ήξερε πολύ καλά και για το μπάζωμα στα Τέμπη. Όμως ήξερε επίσης πολύ καλά ότι αυτό το διεφθαρμένο πελατειακό σύστημα ήταν η κολόνα που στήριζε την εξουσία του. Και αυτή την κολόνα που τον στήριζε ποτέ δεν θα την πριόνιζε όσο διεφθαρμένη και να ήταν.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ αναδεικνύει τη ροπή προς τη διαφθορά πολλών απλών καθημερινών ανθρώπων. Όταν τους «σφύριξαν» ότι μπορούν σχετικά εύκολα και απλά να υπεξαιρέσουν δημόσιο – κοινοτικό χρήμα δεν είχαν καμία αντίρρηση. Είχαν τη σιγουριά άλλωστε ότι έχουν φύλακες άγγελους τους Αυγενάκηδες και τους Βορίδηδες που θα έκαναν τα πάντα για να τους προστατέψουν. Γιατί οι Αυγενάκηδες και οι Βορίδηδες είχαν ανάγκη τη ψήφο τους για να διαιωνίσουν την δική τους εξουσία.

Οι Βορίδηδες και οι Αυγενάκηδες δεν είχαν καμιά αντίρρηση να συμμετέχουν σ’αυτό το πάρτι της διαφθοράς, γιατί και εκείνοι είχαν επίσης τη σιγουριά – ότι αν προκύψει ανάγκη – το σύστημα διακυβέρνησης θα τους καλύψει και ποτέ δεν θα δώσουν λόγο για τις συμπεριφορές και τις πράξεις τους. Όπως και έγινε. Παρακολουθήσαμε προχτές στη Βουλή τις μεθοδεύσεις που ξευτέλισαν κάθε κοινοβουλευτική διαδικασία, κάθε πολιτική αισθητική.

Η διαφθορά εκτός από τα ανύπαρκτα βοσκοτόπια, μπορεί και να φορά το μανδύα της κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Όμως στην πραγματικότητα – αυτή η κοινοβουλευτική διαδικασία – γίνεται για να θαφτεί και να συσκοτιστεί η υπόθεση και κανένας να μην ελεγχθεί και να δώσει εξηγήσεις. Υπάρχει ένα σάπιο πτώμα που μυρίζει και αποσυντίθεται αλλά κάνουν ότι δεν το βλέπουν.

Και πάμε παρακάτω…

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ μας έδειξε ότι η διαφθορά μπορεί παντού να φωλιάζει. Και στον δημόσιο τομέα, αλλά και στον ιδιωτικό. Γιατί η ιδιωτική πρωτοβουλία μπορεί να είναι πιο αποδοτική και αποτελεσματική – σε σέ σχέση με τον δημόσιο τομέα – όμως από την φύση της είναι μάλλον πιο διεφθαρμένη. Όλο αυτό ξεκίνησε από τα ΚΥΔ που είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ – με τους διαλόγους που δημοσιεύτηκαν – έγινε απολύτως κατανοητή από τους πολίτες. Κι αν η υπόθεση των Τεμπών είχε μέσα της τεράστια συναισθηματική φόρτιση, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν η συνειδητοποίηση της κοινωνίας για το εύρος της ρεμούλας και της διαφθοράς. Ότι και να κάνει η κυβέρνηση, όσα τερτίπια και να σκαρφιστεί, έχει κολλήσει πάνω της – σαν τατουάζ – αυτό το σκάνδαλο.

Η κοινωνία της το χρεώνει και δεν υπάρχει περίπτωση να μην το βρει μπροστά της. Και θα το πληρώσει – πολιτικά – πολύ ακριβά…