Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος ήταν ένα από τα ονόματα που ακουγόταν για το ψηφοδέλτιο επικρατείας της ΝΔ. Για τις επόμενες εθνικές εκλογές. Τελικά τα γεγονότα έτρεξαν γρηγορότερα και ένα ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης – από τις βελγικές αρχές – εκδόθηκε σε βάρος του Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Η κατηγορία είναι για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Αφορούσε την υπόθεση Qatargate δηλαδή του χρηματισμού από το Κατάρ –  Ευρωπαίων αξιωματούχων – προκειμένου να προωθήσουν –  στην ΕΕ –  ευνοϊκές για το Κατάρ πολιτικές. Είναι το γνωστό σκάνδαλο στο οποίο βρέθηκε αναμεμιγμένη και η τότε ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Εύα Καϊλή.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος –  ο οποίος υπήρξε επίτροπος της Ελλάδας στην ΕΕ – φυσικά αρνείται τις κατηγορίες. Αλλά μάλλον δεν έχει σκοπό να πάει – οικειοθελώς –  στο Βέλγιο και να καταθέσει προκειμένου να αποδείξει την αθωότητα του.

Θα ακολουθηθεί η διαδικασία άρσης της ασυλίας του από την ελληνική Βουλή. Μια σχετικά χρονοβόρα διαδικασία – που μπορεί να την προλάβει η προκήρυξη των επόμενων εθνικών εκλογών…

Η Άννα – Μισέλ Ασημακοπούλου – πρώην ευρωβουλευτής της ΝΔ – μαζί με τρεις συνεργάτες της καταδικάστηκαν  – σε ποινές φυλάκισης από 8 – 20 μήνες. Για τη διαρροή – στις ευρωεκλογές του 2024 – των ηλεκτρονικών διευθύνσεων αποδήμων Ελλήνων ψηφοφόρων.

Σε λίγο θα ψάχνουμε με το κιάλι για να βρούμε στελέχη της ΝΔ που να μην είναι ανακατεμένα σε έκνομες πράξεις. Γενικότερα η ΝΔ παράγει πολύ περισσότερα σκάνδαλα από όσα μπορούμε να καταναλώσουμε. Είναι το σύνδρομο της δεύτερης τετραετίας που τα κόμματα που κυβερνούν καταρρέουν ηθικά. Και η ΝΔ βρίσκεται σ’ αυτή τη φάση.

Το παράδοξο είναι ότι ενώ η δεξιά ηθικά συνθλίβεται – η αριστερά σε όλες τις εκφάνσεις της – διυλίζει τον κώνωπα. Εμφανίστηκε ξανά ο Αλέξης Τσίπρας. Για τον Αλέξη Τσίπρα μπορούμε να πούμε διάφορα για τα λάθη του. Κυρίως λάθη ως προς τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ  – ως κόμμα – και δευτερευόντως λάθη ως πρωθυπουργός. Αν θεωρήσουμε τραυματικό  – το πρώτο εξάμηνο της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς – δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τότε κυβέρνηση βρέθηκε να παλεύει σε ένα λάκκο με φίδια που συνεχώς επιτίθεντο. Γιατί το θέμα –  για τους θεσμούς – είχε να κάνει κυρίως με την αριστερά και δευτερευόντως με το χρέος της Ελλάδας.

Σήμερα που κυβερνά η γλυκιά συμμορία –  που δεν είναι και τόσο γλυκιά –  η αριστερά καταναλώνεται σε όχι τόσο παραγωγικές αμφιβολίες. Στο αν η ΕΛΑΣ είναι κόμμα προσωποκεντρικό, στο αν είναι αρκούντως αριστερή ή διολισθαίνει προς το κέντρο, στο αν – όπως λέει ο Βαρουφάκης – ο Τσακαλώτος εφάρμοσε μνημόνιο άρα δεν τον θέλει για να συνεργαστούν, ενώ τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη τον θέλει. Και συνεχώς εμφανίζονται προσκόμματα ώστε οι δυνάμεις της αριστεράς να παραμένουν διχασμένες και διασπασμένες με ότι αυτό συνεπάγεται. Δηλαδή να συνεχίζεται απρόσκοπτη η δεξιά διακυβέρνηση που πλέον είναι απολύτως επιζήμια για τη  χώρα και τους πολίτες της.

Η αριστερά έχει μια ενοχική αντιμετώπιση των πραγμάτων. Συνεχώς απολογείται και νοιώθει ένοχη για το πώς κυβέρνησε, για το αν συμβιβάστηκε, για το αν ήταν απαραίτητο να συμβιβαστεί. Λες και ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015-2019 δεν θα έκανε και λάθη, δεν θα είχε και κάποια στελέχη ανάξια ή και ανίκανα στο να κυβερνούν. Πράγματα απολύτως λογικά και φυσιολογικά για ένα μεγάλο κόμμα που κυβερνά.

Σήμερα κυβερνούν με τις υποκλοπές στην πλάτη τους, με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με τη Novartis που όλοι τους βγήκαν λάδι. Και δεν τρέχει τίποτα. Κι η αριστερά αυτομαστιγώνεται και μετανοεί. Και αφήνει τον δρόμο ανοιχτό στους «Μητσοτάκηδες και ΣΙΑ» για να συνεχίζουν να κυβερνούν όπως κυβερνούν.

Έτσι είναι τα πράγματα. Είτε αποφασίζεις να κυβερνήσεις και προφανώς κάνεις συμβιβασμούς, γιατί δεν ελέγχεις τα πάντα – εσωτερικά και διεθνώς – είτε βάζεις πλερέζες και θρηνείς για το αν είσαι αρκούντως αριστερός και συνεπής. Και παρακολουθείς τους άλλους να κυβερνάνε χωρίς ουσιαστικά να μπορείς να παρέμβεις.

Αυτή είναι η κατάσταση.

Διαλέγεις και παίρνεις…