Το δράμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν άρχισε τώρα. Ουσιαστικά άρχισε μετά τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών του Μαΐου του 2023. Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ – από το 31.53%  των εθνικών εκλογών του Ιουλίου του 2019 –  βρέθηκε στο 20.07%. Ήταν ένα αναπάντεχο και απρόβλεπτο ποσοστό που σόκαρε το κόμμα και ουσιαστικά προδιέγραψε  τη σημερινή διάλυση.

Μετά τη σαρωτική αυτή ήττα, ακολούθησαν οι εκλογές του Ιουνίου του 2023 που επιβεβαίωσαν την καθοδική πορεία και ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε στο 17.83%. Και ύστερα ήρθε η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα. Κι εκεί άνοιξε ο ασκός του Αιόλου.

Προκηρύχθηκαν εκλογές για εκλογή προέδρου στον ΣΥΡΙΖΑ. Εκ πρώτης όψεως φαινόταν απόλυτο και λογικό φαβορί η Έφη Αχτσιόγλου. Νέα γυναίκα, επιτυχημένη υπουργός. Και με αναφορά στο κόμμα και στην κοινωνία. Ώσπου εμφανίστηκε ο Στέφανος Κασσελάκης…

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέφανος Κασσελάκης. Καθαίρεση από την κεντρική επιτροπή του κόμματος του Στέφανου Κασσελάκη. Κι όλα αυτά με αμφιλεγόμενες διαδικασίες που πλήγωσαν το κόμμα και αμφισβήτησαν την ηθική του υπόσταση. Κι αν υπάρχει ένα σταθερό πλεονέκτημα της αριστεράς σε σχέση με τη δεξιά είναι η ηθική υπεροχή της. Αν αυτό αμφισβητηθεί καταρρέει όλο το αφήγημα της.

Κι ύστερα ήρθε ο Σωκράτης Φάμελλος. Που προσπάθησε να δώσει το φιλί της ζωής σε έναν οργανισμό που αργά – αργά πέθαινε. Και λίγο αργότερα επανεμφανίστηκε ο Αλέξης Τσίπρας. Με το νέο κόμμα την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη.

Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά –  ουσιαστικά τα δύο κομμάτια του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ της προ Κασσελάκη εποχής – βιώνουν σήμερα υπαρξιακά διλήμματα. Η παρουσία της ΕΛΑΣ αμφισβητεί τη δική τους αυτόνομη παρουσία. Κι αν η Ελληνική Αριστερά αντιμετωπίζει το θέμα πολιτικά, λογικά και με αξιοπρέπεια – με την αποχώρηση των βουλευτών της που κοιτάζουν προς την ΕΛΑΣ – στον ΣΥΡΙΖΑ βιώνουν και πάλι τον απόλυτο παραλογισμό.

Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία – των βουλευτών, των μελών της κεντρικής επιτροπής, των στελεχών, των απλών μελών και των φίλων του κόμματος –  ήδη έχουν στραφεί προς την ΕΛΑΣ και τον Αλέξη Τσίπρα, παρουσιάζεται το φαινόμενο τα στελέχη αυτά να συνεχίζουν να είναι εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ ψυχολογικά έχουν ήδη απομακρυνθεί.

Ο Αλέξης Τσίπρας – βάση της δικής του στρατηγικής – έκανε σαφές ότι δεν θα υπάρξει κεντρική διαπραγμάτευση της ΕΛΑΣ με κόμματα. Άρα και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Όποιος βουλευτής ή στέλεχος – άλλου κόμματος – θέλει, παραιτείται από τα βουλευτικά και κομματικά αξιώματα αποχωρεί και εντάσσεται στην ΕΛΑΣ. Απλό και κατανοητό.

Το ακατανόητο είναι γιατί επιμένουν να παραμένουν στον ΣΥΡΙΖΑ άνθρωποι που έχουν αποφασίσει να πορευτούν με τον Αλέξη Τσίπρα. Τι νόημα έχει; Η λογική λέει ότι αφού έχεις αποφασίσει να φύγεις, φεύγεις. Και μένουν αυτοί που θέλουν να μείνουν.

Ίσως πίσω από αυτόν τον παραλογισμό να κρύβονται τα οικονομικά ζητήματα και τα ζητήματα της περιουσίας του κόμματος: Όμως – επ’ αυτού –  θα έπρεπε να υπάρξει μια εσωκομματική συζήτηση και διευθέτηση που να αντιμετωπίζει αυτά τα θέματα. Η αλήθεια είναι ότι ένας ΣΥΡΙΖΑ του Πολάκη, του Παππά και της Δούρου δεν λέει. Ούτε είναι λογικό να κληρονομήσουν όλο αυτό το πολιτικό κεφάλαιο τρία στελέχη που ο Αλέξης Τσίπρας – για τους  δικούς του λόγους –  δεν τους θέλει στην ΕΛΑΣ.

Οι δύο πόλοι έχουν σχηματιστεί. Από τη μία υπάρχει ο νυν ΣΥΡΙΖΑ που η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου και των στελεχών του είναι φευγάτοι και από την άλλοι κάποια στελέχη  που θέλουν να κρατήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ίσως μια λυτρωτική και δημοκρατική λύση θα ήταν να ρωτηθούν –  σε ένα  εσωτερικό δημοψήφισμα – τα ακόμα –  ενεργά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ να πάρουν θέση στο τι πρέπει να γίνει. Αφού υπάρξει επεξεργασία και κατανοητές και εφαρμόσιμες διαφορετικές λύσεις. Το σημερινό θέατρο του παραλόγου δεν γίνεται να συνεχίζεται.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον έχει καταρρεύσει. Ο πολιτικός ρόλος του έχει λήξει. Σύντομα – είναι πολύ πιθανό –  να περάσει στην ιστορία. Ας γίνει αυτό με αξιοπρέπεια  και με ήθος. Θα είναι η τελευταία στιγμή ενός κόμματος που γεννήθηκε μεγάλωσε, πρόσφερε και τώρα ήρθε η ώρα να πεθάνει…