Αυτό που συνεχίζει να συμβαίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι εκτός των ορίων της λογικής. Από οποία μεριά και να το δεις είναι αδιανόητα αυτά που συμβαίνουν.

Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα οι βουλευτές αποχωρούν από το κόμμα και έτσι συνεχώς η δύναμη της κοινοβουλευτικής του ομάδας μεταβάλλεται. Ας δεχτούμε ότι αυτό έχει έναν κατανοητό λόγο που γίνεται. Δεν θέλουν πλέον να συμμετέχουν στο κόμμα που έχει παρακμάσει και αυτοδιαλύεται και – μάλλον –  κοιτάζουν προς την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα.

Όμως όλα αυτά γίνονται με έναν τρόπο άκομψο και όχι ανιδιοτελή. Αντί να παραιτηθούν από βουλευτές και να εξηγήσουν με μια πολιτική δήλωση την επιλογή τους, παραιτούνται από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και παραμένουν ανεξάρτητοι βουλευτές. Κάνουν και κάποιες ακατανόητες δηλώσεις προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τη στάση τους.

Τι νόημα έχει άραγε αυτό; Φεύγουν από τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά παραμένουν ανεξάρτητοι βουλευτές. Γιατί; Για να μην χάσουν τους μισθούς κάποιων μηνών ως τις εκλογές; Είναι δυνατόν να σκέφτονται έτσι. Δηλώνουν αριστεροί  και δεν μπορούν να θυσιάσουν πέντε ή δέκα μισθούς; Πιστεύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να παρουσιάσει ένα νέο κόμμα με άφθαρτους ανθρώπους – ειδικά νέους – πρόκειται να τους δεχτεί; Γιατί να το κάνει; Για να λερωθεί το νέο κόμμα από την ακατανόητη στάση τους;

Ούτως η άλλως το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ στην ΕΛΑΣ έχει πολλές ωδίνες. Γιατί ουσιαστικά σκοτώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ και γεννιέται κάτι νέο. Όμως αυτό πρέπει να γίνει με όσο περισσότερη αξιοπρέπεια γίνεται και με όσο λιγότερο ευτελισμό. Και οι βουλευτές αυτοί –  που παραιτούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ και παραμένουν ανεξάρτητοι – δεν συμβάλουν σ’αυτό.

Τρία κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ – ο Νίκος Παππάς, η Ρένα Δούρου και ο Παύλος Πολάκης – έχουν αποφασίσει να παραμείνουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Και να συνεχίσουν να λειτουργούν τον ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον ως τις εκλογές. Είναι δικαίωμα τους. Όμως τα τρία αυτά στελέχη δεν έχουν ενιαία αντίληψη για τη συνέχεια του κόμματος. Κατ’αρχάς – οι δύο στους τρεις από ότι φαίνεται – έχουν φιλοδοξίες να ηγηθούν σε ότι θα έχει μείνει. Η Ρένα Δούρου και ο Παύλος Πολάκης  έχουν τέτοιες φιλοδοξίες. Όμως πολιτικά και αισθητικά μοιάζουν αταίριαστοι. Ένας ΣΥΡΙΖΑ με τη Ρένα Δούρου –  θα έχει μια περιορισμένη εμβέλεια –  αλλά θα παραμένουν κάποια στοιχεία της ανανεωτικής αριστεράς. Ένας ΣΥΡΙΖΑ με τον Παύλο Πολάκη – θα έχει περισσότερες προοπτικές – όμως θα βουτά στα θολό νερά του αντισυστημισμού. Στα ίδια νερά που βουτά η Κωνσταντοπούλου, ο Βελόπουλος, η Καρυστιανού και η Λατινοπούλου Γιατί ο χώρος αυτός είναι ένας χώρος που ο διαχωρισμός δεξιάς αριστεράς είναι δυσδιάκριτος.

Το πιο λογικό –  και για να υπάρξει ένα είδος happy end –  θα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ να δεχτεί ότι ο ρόλος του πλέον έχει λήξει και σιωπηλά να σβήσει. Όμως όσο υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις και φιλοδοξίες αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα «βασανιστεί» μέχρι το τέλος…

Το κόμματα είναι ζωντανοί οργανισμοί που γεννιούνται και πεθαίνουν. Είναι σημαντικό να ξέρεις πότε έχεις πεθάνει. Και να μην προσπαθείς να επιβιώσεις ως ζόμπι. Στον ΣΥΡΙΖΑ κάποιοι αρνούνται να το παραδεχτούν.

Θα τους το επιβάλει η ίδια η πολιτική ζωή.