Δεν υπάρχει κανένα δάκρυ για τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και όσους από το καθεστώς του δολοφόνησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η σκέψη μας είναι – μόνο – στους χιλιάδες νέους που ξεσηκώθηκαν – πριν δύο μήνες – ενάντια σε αυτό το τυραννικό καθεστώς. Που τους αντιμετώπισε ως «εχθρούς του Θεού». Νόμος που επισύρει την ποινή του θανάτου.

Η σκέψη μας είναι στην Αχού Νταριαΐ τη φοιτήτρια που έμεινε μόνο με τα εσώρουχα της στον περίβολο του πανεπιστημίου της Τεχεράνης. Διαμαρτυρόμενη για την υποχρεωτική χρήση της μαντίλας – χιτζάμπ. Και ήρθε σε ρήξη με την αστυνομία ηθών που περιπολούσε μέσα στον χώρο του πανεπιστημίου.

Η σκέψη μας είναι σε όλους τους διάσημους Ιρανούς σκηνοθέτες που με τόσες απαγορεύσεις και κινδύνους δίνουν μια εικόνα της κοινωνίας της πατρίδας τους και του απλού λαού της.

Η σκέψη μας είναι στα μικρά κορίτσια – του σχολείου και του γηπέδου βόλεϊ -:που δολοφόνησαν οι βόμβες των επιτιθέμενων Αμερικανών και Ισραηλινών. Σε στοχευμένες επιθέσεις – εναντίον αμάχων – προκειμένου να καταρρακώσουν το ηθικό τους.

Η επίθεση ενάντια στο Ιράν είναι προσχηματική, παράνομη και πειρατική. Είναι τα πετρέλαια και η αποκοπή τους από την Κίνα; Είναι το παλαιστινιακό ζήτημα και η συντριβή του κυριότερου – ίσως – στηρίγματος των Παλαιστινίων; Ώστε το Ισραήλ – απρόσκοπτα – να συνεχίσει τη γενοκτονία και την προσπάθεια εξαφάνισης του παλαιστινιακού λαού. Είναι μάλλον και τα δύο μαζί.

Απέναντι στην θεοκρατία του Ιράν, υπάρχει η θεοκρατία του Ισραήλ. Είναι εξίσου φανατική, αν όχι φανατικότερη. Που όμως καλύπτεται από την τεχνολογική του πρόοδο και το κάτι σαν δημοκρατία που έχει. Το όποιο όμως κάτι σαν δημοκρατία δεν είναι ικανό να σταματήσει την εγκληματική πορεία του. Είναι παράδοξο που ο λαός του Ισραήλ – που ζει συνεχώς μέσα στην ανασφάλεια, τις συνεχείς επιστρατεύσεις και συμμετέχει στους γενοκτονικούς πολέμους – ανέχεται αυτή την παράνοια.

Πώς κατορθώνουν και του επιβάλλονται οι ακροδεξιοί φονταμενταλιστές και οι ορθόδοξοι Εβραίοι. Η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων – για λόγους θρησκευτικούς – δεν πάνε καν στον πόλεμο.

Όλοι οι υπόλοιποι παρακολουθούμε παγωμένοι τα γεγονότα που επαναλαμβάνονται συνεχώς τα τελευταία χρόνια. Προσπαθώντας να ισορροπήσουμε μεταξύ των δύο κακών. Χωρίς να διαλέγουμε κανένα. Και μόνο ο χαμαιλέοντας Άδωνης Γεωργιάδης είναι ξεκάθαρος. Θαυμαστής του Ισραήλ ουσιαστικά υποστηρικτής της γενοκτονίας. Ο άνθρωπος που μέχρι πριν είκοσι χρόνια ήταν αρνητής του ολοκαυτώματος. Έως ότου αντιλήφθηκε ότι με αυτές τις απόψεις πολιτική καριέρα γιοκ.

Και έκανε κυβίστηση και ζήτησε ταπεινά συγνώμη. Και χωρίς να ντρέπεται φωτογραφίζεται σήμερα στις συναγωγές.

Ο κόσμος ποτέ δεν ήταν δίκαιος. Ούτε σήμερα είναι. Ούτε πρόκειται να είναι στο άμεσο μέλλον. Όμως η παρουσία του Ντόναλντ Τραμπ έκανε τα πράγματα πολύ χειρότερα. Εντελώς ανεξέλεγκτα. Λέει και κάνει ότι σκέφτεται και σε λίγο τα αναιρεί. Λέει συνεχώς ψέματα και μετά από λίγο λέει κάτι άλλο. Είναι ασαφές αν υπάρχει στρατηγική ή είναι διανοητική παράνοια. Αν είναι γεωπολιτική επιλογή, ή αν όλα αυτά είναι αντιπερισπασμός για εσωτερικά ζητήματα των ΗΠΑ. Όπως π.χ την λίστα Επστάιν…

Απέναντι σε αυτή την παράνοια η ελληνική κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι βασιλικότερη του βασιλέως. Χωρίς να είναι σαφές που εξυπηρετείται το εθνικό μας συμφέρον. Ταυτίζεται με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και με όσα εγκληματικά πράττουν. Υποτίθεται ότι έτσι αποκρούεται η τουρκική επιθετικότητα. Όλα αυτό δεν είναι υπεύθυνη εθνική πολιτική. Ραγιαδισμός είναι και εθνική ταπείνωση. Και μπλέξιμο χωρίς ορατό λόγο σε πολεμικούς κινδύνους.

Βλέπουμε την στάση που κρατάει η Ισπανία. Ακόμα και η Μεγάλη Βρετανία. Εμείς προσκυνάμε και στηρίζουμε ξένες πολιτικές, αλλότρια συμφέροντα που δεν ξέρουμε που οδηγούν. Ποιος μπορεί να εμπιστευτεί την παράνοια του Τραμπ ο οποίος ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξει γνώμη και να μας αδειάσει;

Η κυβέρνηση των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και των Τεμπών είναι ανυπόληπτη. Και επικίνδυνη. Δεν έχει την εμπιστοσύνη μας. Είναι βυθισμένη στη διαφθορά και στην ανομία. Γιατί να εμπιστευτούμε την εξωτερική πολιτική τους;

Επειδή μας το λέει ο Άδωνης Γεωργιάδης;