Η σχέση ΠΑΣΟΚ – ΕΛΑΣ είναι κάτι σαν βαρομετρικό χαμηλό που εγκαθίστανται πάνω από μια περιοχή – δεν μετακινείται με τίποτα – και δίνει άσχημα καιρικά φαινόμενα μακράς διαρκείας.

Αυτό συμβαίνει σήμερα με τη σχέση ΠΑΣΟΚ ΕΛΑΣ. Ένα συνολικό ποσοστό των δύο κομμάτων κάτω από το 30% – το οποίο χονδρικά κατανέμεται –  ΠΑΣΟΚ στο 11-13%, ΕΛΑΣ στο 14-17%. Και όταν τα ποσοστά αυτά δείχνουν πτώση του ενός κόμματος μισής ή μιας μονάδας και άνοδο του άλλου – με αντίστοιχο περίπου ποσοστό – στήνεται πανηγύρι. Κυρίως από το ΠΑΣΟΚ που πέρασε από τον στόχο της νίκης –  έστω με μια ψήφο διαφορά –  στον λιγότερο φιλόδοξο στόχο να είναι αυτό δεύτερο κόμμα αντί της ΕΛΑΣ. Δηλαδή ένα ζητούμενο που για την κοινωνία είναι άνευ ουσίας. Για τις κομματικές γραφειοκρατίες όμως –  που είναι αποκομμένες από την κοινωνία – είναι στόχος επιβίωσης.

Διαβάστε: ΕΛ.Α.Σ. – ΠΑΣΟΚ / «Ο καθένας μόνος του» ενώ ο Μητσοτάκης φθείρεται

Γιατί είναι ξεκάθαρα άνευ ουσίας –  αν ο συσχετισμός ΠΑΣΟΚ ΕΛΑΣ – θα είναι 12% με 16% ή το  αντίστροφο. Το 70% των πολιτών – σύμφωνα με τίς δημοσκοπήσεις-  θέλει πολιτική αλλαγή και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα της αντιπολίτευσης νοιάζονται για το ποιο θα είναι δεύτερο και πιο τρίτο κόμμα.

Ουσιαστικά τα δύο κόμματα είναι ένα αλλά στην συσκευασία των δύο. Δεν έχουν έντονες και ιδιαίτερα διακριτές διαφορές. Παρόλα αυτά αδυνατούν να συζητήσουν, να βάλουν κάτω τα παρόμοια πολιτικά πιστεύω τους, να τα συνθέσουν και να προτείνουν μια – δυνατή – εναλλακτική πρόταση. Κι όταν λέμε δυνατή εναλλακτική πρόταση εννοούμε μια πρόταση που θα έχει πιθανότητες να υλοποιηθεί ως κυβερνητική πολιτική. Και αυτό γίνεται μόνο αν γίνεις κυβέρνηση. Γιατί το να λες λόγια και να εξαγγέλλεις προγράμματα που δεν πρόκειται ποτέ να υλοποιηθούν δεν έχει και πολύ σημασία. Με τα σημερινά δεδομένα δεν υπάρχει περίπτωση κάποιο από τα δύο κόμματα να είναι πρώτο κόμμα και να κυβερνήσει. Οπότε ότι πρόγραμμα και να εξαγγείλουν υπάρχει μικρή πιθανότητα να εφαρμοστεί.

Καταντά  πολύ κουραστικό αυτό που η πλειοψηφία της κοινωνίας το θέλει – τα στελέχη των δύο κομμάτων το ψιθυρίζουν – όμως για ιδιοτελείς κομματικούς λόγους κανένας δεν παίρνει την πρωτοβουλία της σύγκλισης. Με αποτέλεσμα στις επόμενες εκλογές να είναι ξεκάθαρο ότι πρώτο κόμμα θα είναι η ΝΔ του Μητσοτάκη. Η ΝΔ της ακρίβειας, των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ, της Novartis της διάχυτης διαφθοράς που όμως δεν υπάρχει αντίπαλος να την κοιτάξει στα μάτια, να την αμφισβητήσει και να την πετάξει εκτός εξουσίας.

Και οι πολίτες που κινούνται στον χώρο της κεντροαριστεράς τί είναι; Τα κορόιδα που θα τους κοροϊδεύουν όλες αυτές οι «στελεχάρες» των κομμάτων που δεν προωθούν τη μοναδική λύση τη σύμπραξη των κομμάτων;

Και πως μπορούμε να αντιδράσουμε εμείς τα κορόιδα; Που ενώ θέλουμε κάτι να αλλάξει οι κομματικές νομενκλατούρες το σαμποτάρουν και δεν τους καίγεται καραφάκι γι’αυτό; Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Η δύναμη μας είναι η συμμετοχή μας, αλλά η δύναμη μας είναι και η αποχή μας. Γιατί η συμμετοχή είναι πολιτική πράξη, αλλά και η αποχή είναι εξίσου σημαντική πολιτική πράξη. Θέλουμε πολιτική αλλαγή. Να φύγει η ΝΔ και ο Μητσοτάκης. Όμως οι ηγεσίες των κομμάτων δηλαδή ΠΑΣΟΚ –  ΕΛΑΣ αδιαφορούν. Και η άρνηση τους να συζητήσουν – ουσιαστικά –  δίνει άλλη μια τετραετία στον Μητσοτάκη.

Η δική μας απάντηση σε αυτό το πολιτικό τέλμα μπορεί να είναι πολιτική. Αποχή. Δεν συμμετέχουμε σε ένα πολιτικό σκηνικό, που διαμορφώνεται από την άρνηση του ΠΑΣΟΚ και της ΕΛΑΣ να συζητήσουν. Με την άρνηση τους αυτή χαρίζουν άλλη μια τετραετία στη ΝΔ. Γιατί εμείς να το επικυρώσουμε αυτό με τη ψήφο μας;

Αποχή. Είναι μια πολιτική δήλωση και μια άρνηση να συμμετέχουμε σε ένα πολιτικό σκηνικό που θα μπορούσε να είναι διαφορετικό. Αποχή λοιπόν για να αναγκαστούν –  μετά την εκκωφαντική ήττα που θα έρθει – να συζητήσουν και να διαμορφώσουν μια εναλλακτική πρόταση. Κάτι που σήμερα αρνούνται να πράξουν.

Αποχή μια πολιτική πράξη. Γιατί κάποτε πρέπει να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας…