Τα δυο παιδιά στο βιντεάκι από το ολυμπιακό στάδιο – που ο αριθμός της φανέλας τους σχηματίζει τον αριθμό 26/5 ημερομηνία που ο Αλέξης Τσίπρας θα εξαγγείλει το νέο του κόμμα – φοράνε την μπλε φανέλα της Εθνικής Ελλάδας…

Οι επόμενες έξι μέρες θα αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα. Εικοσιμία Μαΐου – Κωνσταντίνου και Ελένης, εν τούτω νίκα – θα εξαγγελθεί το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Εικοσιέξι Μαΐου το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Εικοσιμία Μαΐου το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Τυχαίο; Όχι φυσικά. Η επιλεγμένη ημερομηνία σημαίνει αυτό που θέλει να σημάνει. Πολύ θρησκεία και δείχνει ξεκάθαρα προς τα πού θα κινηθεί το νέο κόμμα. Νίκη, Βελόπουλος, Λατινοπούλου, ΝΔ λιγότερο, μπορούν να μην αισθάνονται άνετα. Και για άλλους λόγους και η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Η Μαρία Καρυστιανού μια μαχητική γυναίκα που κατάφερε να κινητοποιήσει και να ξεσηκώσει την κοινωνία για το έγκλημα των Τεμπών. Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έγιναν ποτέ – συγχρόνως – στην Ελλάδα. Η Μαρία Καρυστιανού που ξαφνικά έγινε σημείο αναφοράς και σύμβολο.

Όσο μιλούσε μόνο για τα Τέμπη είχε καθολική αποδοχή. Όταν πλησιάζοντας στην εξαγγελία του κόμματος της μίλησε και για άλλα θέματα – αμβλώσεις, ελληνοτουρκικά, διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – Αλέξη Τσίπρα – ξαφνικά το θολό τοπίο γύρω από τα πιστεύω της έγινε πιο καθαρό και η Μαρία Καρυστιανού τοποθετήθηκε μέσα στον πολιτικό χάρτη. Και έχασε την καθολική αποδοχή.

Το παράδοξο με την Μαρία Καρυστιανού είναι ότι αυτοί που κυρίως της συμπαραστάθηκαν –  στις μάχες της για δικαιοσύνη –  στην υπόθεση των Τεμπών ήταν κόσμος που ανήκε στην αριστερά και στην κεντροαριστερά. Και ξαφνικά γυρίζει την πλάτη της σ’ αυτόν τον κόσμο και τραβάει μια άλλη εντελώς πορεία. Δεν είναι κακό αυτό που κάνει. Αφού αυτά πιστεύει καλά κάνει και δεν προσποιείται. Όμως είναι προς διερεύνηση αυτό – πολιτικά – πως θα της βγει. Δηλαδή το γύρισμα της πλάτης της σε έναν κόσμο που τη στήριξε και πίστεψε σ’ αυτήν.

Η στροφή αυτή της Μαρίας Καρυστιανού έδωσε μεγάλη ανάσα και χώρο στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Έβγαλε πολύ κόσμο από το δίλημμα προς τα πού να κατευθυνθεί. Πλέον έπαψε να υπάρχει αυτή η αμφιβολία. Άλλος ο χώρος της Μαρίας Καρυστιανού, άλλος ο χώρος του Αλέξη Τσίπρα.

Σήμερα μια εβδομάδα πριν την εξαγγελία του νέου κόμματος, ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά βιώνουν τις αναταράξεις και διεμβολιζονται από το νέο κόμμα πριν καν αυτό εμφανιστεί. Είναι λογικό ότι θα συνέβαινε. Στη Νέα  Αριστερά αυτό γίνεται πιο πολιτικά,  λιγότερο τοξικά, πιο πολιτισμένα και – ουσιαστικά – πιο συναινετικά. Στον ΣΥΡΙΖΑ – που αναμένεται να εξαερωθεί από το εγχείρημα Τσίπρα –  τα πράγματα θα είναι πιο έντονα και πιο πολωτικά. Όταν υπάρχει Πολάκης δεν υπάρχει ηρεμία και συναίνεση.

Ο Παύλος Πολάκης που ποτέ δεν κατανόησε ότι το φαίνεσθαι είναι εξίσου σημαντικό με το είναι. Και τελικά το φαίνεσθαι γίνεται είναι. Ποιος θα ήθελε στο κόμμα του έναν άνθρωπο –  αξιόλογο και τίμιο –  που όμως εξυψώνει τον εαυτό του πέρα από τις κοινές διαδικασίες και τις  κοινές λογικές; Μάλλον κανένας.

Η επτά επόμενες μέρες θα αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό. Οι καμπάνες θα χτυπήσουν για όλους. Η σημερινή ρευστότητα δίνει τη δυνατότητα απίθανων σκηνικών. Οι πολιτικές βεβαιότητες δεν ισχύουν πλέον.

Ίσως δούμε πράγματα που δεν τα φανταζόμαστε. Και ανατροπές. Οι πολίτες τα έχουν όλα δει και τα έχουν όλα βαρεθεί. Και δεν έχουν πολλά συναισθηματικά δεσίματα με τα κόμματα.

Εδώ και καιρό η κοινή λογική της μεταπολίτευσης δεν υπάρχει πλέον. Η τράπουλα εύκολα ξαναμοιράζεται. Βεβαιότητες δεν υπάρχουν.

Αναμένουμε..,