Μιλάμε για πολιτική, για τον Μητσοτάκη, για τον Τσίπρα, για το ΠΑΣΟΚ, για τις επικείμενες εκλογές, όμως τελικά όλα αυτά πόσο σημαντικά είναι για τις ζωές των ανθρώπων;

Πόσο μπορούν να ελπίζουν – ότι όλα αυτά – θα έχουν κάποιο σημασία και αντίκρισμα και κάτι μπορεί να αλλάξει στην καθημερινότητα τους;

Πόσο όλα αυτά – τα βαρύγδουπα λόγια – λαμβάνουν υπόψη τους ότι οι άνθρωποι πλέον δεν μπορούν χωρίς τον ψυχολόγο τους και ότι η χρήση αγχολυτικών, αντικαταθλιπτικών και ηρεμιστικών έχει γίνει ρουτίνα, συνήθεια και εθισμός;

Μια κοινωνία σε νευρική κρίση πόσο να δώσει βάση και να νοιαστεί για τις πολιτικές πομφόλυγες και την πολιτική αμετροέπεια;

Παρόλη αυτή την πραγματικότητα, το «ανάξιο λόγου» πολιτικό σκηνικό θέλουμε δε θέλουμε κινείται μπροστά μας και το βλέπουμε. Και δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο. Είτε από συνήθεια, είτε από μαζοχισμό. Είτε γιατί ακόμα πιστεύουμε ότι κάτι μπορεί να γίνει…

Αν γινόταν να ενωθεί το ποσοστό της ΕΛΑΣ με το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ – πιθανότατα – η ένωση αυτή θα ήταν πρώτο κόμμα. Η ΝΔ θα βρισκόταν πιο πίσω. Όμως όλα αυτά είναι εντελώς υποθετικά και με τις υποθέσεις δεν κάνεις πολιτική.

Η κυβέρνηση διαφημίζει την πολιτική σταθερότητα. Είναι η πολιτική σταθερότητα κάτι επιθυμητό; Φυσικά και είναι. Όμως συγχρόνως αυτή η κυβέρνηση παράγει και μπόλικη διαφθορά.

Είναι η διαφθορά κάτι ανεπιθύμητο; Αυτονόητο κι αυτό. Όταν μια κυβέρνηση – που αυτοδιαφημίζεται – ως παράγοντας πολιτικής σταθερότητας είναι διεφθαρμένη ως το μεδούλι έχουμε έναν άλυτο γρίφο. Πολιτική σταθερότητα με διεφθαρμένη κυβέρνηση.

Πριν λίγο καιρό ήταν ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Τώρα είναι οι πολεοδομίες. Μπλεγμένοι υπάλληλοι αλλά και κυβερνητικά στελέχη. Αυτά τα σκάνδαλα τα μάθαμε. Έσκασαν. Πόσες περιπτώσεις λεηλασίας του δημόσιου χρήματος δεν γίνονται γνωστές; Δεν έχουν ακόμα σκάσει. Και ίσως δεν θα σκάσουν ποτέ…

Η σταθερότητα που εγγυάται η σημερινή κυβέρνηση προφανώς περιλαμβάνει και τη σταθερότητα στη διαφθορά. Αν εκλεγούν ξανά οι ίδιοι ειδικά αν έχουν αυτοδυναμία – όπως επιδιώκουν – τι θα τους συγκρατήσει; Και τι θα τους σταματήσει;

Η συνείδηση τους ή ο Άρειος Πάγος; Φυσικά ούτε το ένα ούτε το άλλο. Θα συνεχίσουν απρόσκοπτα να κλέβουν και να λεηλατούν. Και γι’ αυτό δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι.

Είναι χρήματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να βελτιώσουν τη ζωή όλων μας. Όμως καταλήγουν στις τσέπες των φίλων, των κολλητών και των κομματικών στελεχών. Της νομενκλατούρα τού κόμματος. Δεν ακούγεται ωραίο….

Ο Άρειος Πάγος δεν είναι Άρειος. Είναι Διάτρητος Πάγος. Εξαντλεί την αυστηρότητα του στον – γέροντα πλέον – Γιωτόπουλο, αλλά κουκουλώνει τις υποκλοπές. Η γυναίκα του Καίσαρα ούτε τίμια είναι, ούτε φαίνεται τίμια.

Το πολιτικό σκηνικό με την εμφάνιση των νέων κομμάτων- όπως ήταν αναμενόμενο – ανακατεύτηκε. Δεν άλλαξε όμως ριζικά. Απλώς η ΕΛΑΣ αντικατέστησε στη δεύτερη θέση το ΠΑΣΟΚ.

Επίσης αναμενόμενο. Ήταν κάτι που φαινόταν. Μόνο στο ΠΑΣΟΚ δεν τον έβλεπαν. Τώρα οι ίδιοι διακινούν τη θεωρία ότι μέχρι το φθινόπωρο η ΕΛΑΣ θα ξεφουσκώσει – και πιθανώς – θα περάσει ξανά δεύτερο το ΠΑΣΟΚ.

Όμως μέχρι το φθινόπωρο – πιθανότατα – η διαφορά ΕΛΑΣ – ΠΑΣΟΚ θα μεγαλώσει. Αυτή είναι η δυναμική και δεν μπορείς να την αγνοείς. Ειδικά αν δεν μπορείς να την επηρεάσεις. Και το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί…

Ο Μητσοτάκης ψάχνει την κατάλληλη στιγμή για να κάνει εκλογές. Φθινόπωρο ή άνοιξη.

Η επικείμενη συμφωνία Ιράν – ΗΠΑ υποτίθεται ότι θα εξομαλύνει το διεθνές σκηνικό. Θα πέσουν και οι τιμές των καυσίμων. Άρα θα δημιουργηθούν συνθήκες οικονομικής ομαλότητας που μπορούν να φέρουν εκλογές. Ούτως ή άλλως σε τέσσερις έως δέκα μήνες θα έχουμε εκλογές. Άρα φθινόπωρο ή άνοιξη μικρή σημασία έχει.

Εκλογές. Τι μπορούμε να περιμένουμε; Όχι κάτι συνταρακτικό. Όχι δεν θα αλλάξουν οι ζωές μας. Αλλά κάποια αυτονόητα μπορούν να γίνουν: Να φύγει αυτή η κυβέρνηση για να σταματήσει το κλέψιμο να είναι ιδεολογία. Να φύγουν μήπως και λειτουργήσει η δικαιοσύνη.

Μήπως και οι ανεξάρτητες αρχές αφεθούν να κάνουν τη δουλειά τους. Να φύγουν μήπως και βρεθεί κάποιος να κοιτάξει την ακρίβεια. Και το εθνικό σύστημα υγείας. Και ίσως την παιδεία. Και ίσως το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας.

Είναι λίγα αυτά; Είναι πάρα πολλά. Είναι επανάσταση; Μπορεί. Αλλά σίγουρα είναι αποκατάσταση της δημοκρατίας. Ας γίνουν κάποια βήματα. Κι ας ξέρουμε ότι θα εξακολουθεί η ζωή μας να είναι εθισμένη στα αγχολυτικά , τα αντικαταθλιπτικά και τα ηρεμιστικά.

Γιατί αυτά η πολιτική δεν τα πιάνει. Είναι μια άλλη ιστορία απόγνωσης και μοναξιάς…