Η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ – στο πανεπιστήμιο Utah Valley – είναι μια «κρύα» πράξη.

Από όποια πλευρά και να το δούμε είναι μια πράξη αυθαίρετης ακραίας βίας. Όσο και πολύς κόσμος – ομολογημένα ή ανομολόγητα – ένοιωσε μια ικανοποίηση – κάτι σαν θεία δίκη – γι’αυτή τη δολοφονία, στην πραγματικότητα όλα αυτά οδηγούν σε λαβύρινθους χωρίς ορατή έξοδο. Κάνουν σύμβολο και καθαγιάζουν – για πολλούς – έναν άνθρωπό που μέσω της ακροδεξιάς οργάνωσης του Turning Point USA, είχε αφιερώσει τη ζωή του στις θεωρίες συνομωσίας, στον παραλογισμό, και στην παράνοια.

Δίνουν αφορμή στον κάθε δισεκατομμυριούχο Τραμπ και στον κάθε δισεκατομμυριούχο Μασκ να χειραγωγούν τις λαϊκές μάζες.

Μέσω του ακροδεξιού λαϊκισμού, μέσω της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας μέσω των παράλογων θεωριών.

Ο Τσάρλι Κερκ κήρυκας του μίσους και του ανορθολογισμού έπεσε θύμα των ίδιων του των θεωριών. Έσπειρε μίσος και εισέπραξε μίσος. Ήταν υπέρ της οπλοκατοχής και η οπλοκατοχή των σκότωσε. Είχε αφιερώσει τη ζωή του στο να δηλητηριάζει την κοινωνία και αυτό το δηλητήριο τον σκότωσε.

Αυτό που παρακολουθούμε να συμβαίνει στην αμερικάνικη κοινωνία είναι ένας βαθύς πολιτικός – αλλά κυρίως πολιτιστικός – διχασμός. Αυτός ο διχασμός έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τις θεωρίες του πρόσφατου παρελθόντος – κυρίως της αριστεράς – ότι στις ΗΠΑ όλοι είναι ίδιοι και τα δύο κόμματα που κυβερνούν είναι ίδια. Και γι’αυτό οι Αμερικανοί πολίτες δεν ψηφίζουν, και γυρίζουν την πλάτη τους στην πολιτική. Και δεν ασχολούνται. Αποδεικνύεται ότι αυτό δεν ισχύει. Τουλάχιστον σήμερα. Ίσως τα δύο κόμματα που κυβερνούν τις ΗΠΑ είναι παρόμοια στην εξωτερική τους πολιτική, όμως στο εσωτερικό των ΗΠΑ υπάρχει έντονη πόλωση που φτάνει έως το μίσος.

Αυτό που είναι παράξενο και αξιοσημείωτο είναι ότι οι δύο τελευταίες δολοφονίες που τις συγκλόνισαν τις ΗΠΑ, του Μπράιαν Τόμπσον – CEO του αμερικανικού κολοσσού ασφάλισης υγείας United Health – από τον 26χρονο Λουίτζι Μαντζιόνε και η πρόσφατη του Τσάρλι Κερκ από τον 22χρονο Τάιλερ Ρόμπινσον, έγιναν από νεαρούς λευκούς της μεσαίας τάξης, σχετικά εύπορους και με καλές σπουδές. Αν αυτό σηματοδοτεί μια βίαιη αντίθεση της μορφωμένης αμερικάνικης νεολαίας απέναντι στο νεοφιλελεύθερο και σκοταδιστικό αμερικάνικο σύστημα εξουσίας και στα αδιέξοδα του, ή είναι μια απλή σύμπτωση μένει να φανεί.

Οι κοινωνίες – και φυσικά η αμερικανική – δεν είναι στατικές και ακίνητες. Οι κοινωνικές συνθήκες μεταβάλλονται και αυτό που μοιάζει σήμερα με ήρεμη λίμνη μπορεί αύριο να μετατραπεί σε ορμητικό ποτάμι που σαρώνει τα πάντα. Όπως τα καθεστώτα του σοβιετικού μπλοκ φαινόταν ανίκητα και ακλόνητα και κατέρρευσαν σαν κάστρα στην άμμο. Δεν υπάρχουν βεβαιότητες και σιγουριά στην κίνηση της ιστορίας.

Οι ΗΠΑ που η παγκόσμια κυριαρχία τους περιορίζεται και αμφισβητείται – από μια σειρά χωρών – αντιμετωπίζουν από ότι φαίνεται τεράστια εσωτερικά προβλήματα εύρεσης κοινής λογικής και συναίνεσης. Αντιμετωπίζουν μεγάλη ιδεολογική – πολιτιστική και ταξική πόλωση. Το πού μπορεί να καταλήξουν όλα αυτά προφανώς δεν είναι εμφανές. Η ακροδεξιά με τις γελοίες θεωρίες τις, που είναι όμως συμβατές με τις ανησυχίες των λαϊκών στρωμάτων, την αμάθεια και τα κατώτερα ένστικτα της ανθρώπινης φύσης μοιάζει να κυριαρχεί.

Και όπου κυριαρχεί η ακροδεξιά δεν θα πρέπει να νοιώθουν άνετα όλοι οι υπόλοιποι. Μέσα και έξω από τις ΗΠΑ και παντού. Η ιστορία το έχει δείξει. Δεν χρειάζονται άλλες αποδείξεις…