Η κίνηση των ανθρώπινων πληθυσμών υπάρχει από τότε που υπάρχουν άνθρωποι. Και θα συνεχίσει να υπάρχει. Δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει.

Γιατί αυτή είναι η κίνησή της ιστορίας. Και θα αναμιγνύονται οι άνθρωποι. Και δεν μπορούμε να παγώσουμε την κίνηση αυτή. Ότι και να κάνουμε…

Μετά την Πύλο ήρθαν τα γεγονότα της Χίου. Με τους δεκαπέντε νεκρούς.

Και ύστερα άρχισε το παραμύθι: Ή με το λιμενικό ή με τους διακινητές. Και το άλλο παραμύθι: Εσείς εξυπηρετείτε τα συμφέροντα της Τουρκίας. Και το άλλο: Η αριστερά στοχοποιεί και τα βάζει με το λιμενικό.

Η αριστερά δεν θα απολογηθεί στον Άδωνη Γεωργιάδη και στον Πλεύρη για τον πατριωτισμό της.

Έχουμε να κάνουμε με ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δικαιοσύνης και είναι χρέος της αριστεράς να αντιδράσει.

Γιατί για την αριστερά αυτά τα θέματα είναι ταυτοτικά. Είναι οι αξίες της. Δεν κλείνει τα μάτια της και δεν σφραγίζει το στόμα της στον βωμό των Τραμπικών σκοπιμοτήτων του Άδωνη Γεωργιάδη και του Θάνου Πλεύρη.

Και ενός μεγάλου μέρους των στελεχών της ΝΔ. Κλείνουν τα μάτια τους και υπερθεματίζουν στην παραβίαση του κράτους δικαίου και στην καταπάτηση της δικαιοσύνης. Διότι αυτό επιτάσσει η ακροδεξιά ατζέντα. Από αυτό τρέφονται.

Σήμερα η ακροδεξιά έχει αναγάγει το μεταναστευτικό σε προνομιακό θέμα της. Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχε. Ή θα είχε εντελώς περιορισμένη επιρροή.

Τι θα ήταν ο Βελόπουλος και η Λατινοπούλου χωρίς το προσφυγικό; Τι θα ήταν ο Τραμπ χωρίς το μεταναστευτικό; Το μεγεθύνουν, συνειδητά λαϊκίζουν και τρομοκρατούν τις κοινωνίες. Προς ίδιον όφελος.

Προκειμένου να υπάρχουν πολιτικά. Και να χειραγωγούν τις μάζες. Που είναι πρόθυμες να αναζητήσουν αποδιοπομπαίους τράγους σε κάποιους πιο αδύναμους από αυτές. Και να τους χρεώσουν τις δυσκολίες των ζωών τους.

Το λιμενικό έχει σώσει χιλιάδες κόσμο. Όμως στιγματίζεται από γεγονότα όπως της Πύλου και της Χίου. Κλειστές θερμικές κάμερες, φήμες για πυροβολισμούς που τελικά εξαφανίστηκαν, εμβολισμός που μοιάζει εντελώς παράλογος και δεν προκύπτει από πουθενά.

Το ότι η Ελλάδα έχει αποδεχτεί τις διεθνείς συνθήκες για τους πρόσφυγες είναι προφανώς για τον Πλεύρη και για την ηγεσία του λιμενικού ενοχλητικές λεπτομέρειες.

Όταν αύριο η Ελλάδα θα οδηγηθεί στα διεθνή δικαστήρια και θα καταδικαστεί και πάλι, είναι άραγε αυτό εθνική, πατριωτική πολιτική;

Και η συνέχεια των ναυαγίων είναι γνωστή. Επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό. Βαφτίζουν – κάποιον – διακινητή, τον προφυλακίζουν και τον καταδικάζουν σε εκατό πενήντα χρόνια φυλακή. Με έωλες καταθέσεις. Ενώ ξέρουν ότι οι διακινητές πλέον δεν μπαίνουν στις βάρκες. Ακριβώς για να μη συλληφθούν. Όμως κάποιος πιθανότατα αθώος θα την πληρώσει. Είναι δικαιοσύνη αυτό;

Η δικαιοσύνη δεν είναι a la carte. Δεν χωρίζεται σε δικαιοσύνη για τους Έλληνες και σε δικαιοσύνη για τους μετανάστες Είναι ενιαία. Αν αδικείς – από σκοπιμότητες – κάποιους ανθρώπους παύει να υπάρχει δικαιοσύνη. Για όλους…

Η δικαιοσύνη είναι μία. Και για τα Τέμπη και για την Πύλο και για τη Χίο.

Δεν μπορείς να ζητάς δικαιοσύνη για τα Τέμπη και συγχρόνως να μιλάς για εισβολή. Γιατί τότε η δικαιοσύνη για τα Τέμπη μετατρέπεται σε προσωπικό ζητούμενο, κάτι σαν προσωπική εξυπηρέτηση και χάρη.

Η δικαιοσύνη είναι μία. Και για τα Τέμπη και για τη Χίο; Ή αλλιώς δεν υπάρχει δικαιοσύνη.

Έτσι δεν είναι Μαρία;