Έρχεται ο Σεπτέμβριος, έρχεται η ΔΕΘ. Η ΔΕΘ. Ε και; Ποιος περιμένει κάτι από τη ΔΕΘ; Την παρουσιάζουν λες και είναι ένα κομβικό σημείο αναφοράς. Μήνες ακούμε για τη ΔΕΘ σαν ο κόσμος να χωρίζεται στον κόσμο προ ΔΕΘ και στον κόσμο μετά ΔΕΘ. Ναι είναι ένα κομβικό σημείο η ΔΕΘ. Ένα αδιάφορο κομβικό σημείο βαρεμάρας. Σιγά μη περιμένουμε ότι η ΔΕΘ θα αλλάξει τη ζωή μας. Εξαγγελίες, υποσχέσεις, λόγια. Κάποιες θα υλοποιηθούν, κάποιες θα ξεχαστούν, κάποια θα είναι λόγια του αέρα…

Γίνεται κουβέντα γιατί ο Αλέξης Τσίπρας το «παλιόπαιδο» όπως τον χαρακτήρισε ο Άδωνης Γεωργιάδης θα ανέβει στη Θεσσαλονίκη πριν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μη τηρώντας το καθιερωμένο fair play, που ορίζει ότι ο εκάστοτε πρωθυπουργός- είθισται- να ανοίγει την αυλαία της ΔΕΘ. Κι ο Αλέξης Τσίπρας το παραβιάζει. Η κυβέρνηση των παρακολουθήσεων μιλάει για fair play. Κι ο υπουργός με τα γυαλιά που καταγράφουν τον συνομιλητή του εξανίσταται. Για τις παρακολουθήσεις δεν εξανέστη. Για το fair play του Αλέξη Τσίπρα ναι.

Fair play, όχι fair play η ουσία είναι τι θα πεις. Αναμένουμε…

Και μέσα σε όλα αυτά έσκασε το θέμα με τα θαλάσσια πάρκα τα δικά μας και τα θαλάσσια πάρκα τα τούρκικα. Και γίναμε πάλι μπάχαλο με την Τουρκία. Τα γνωστά. Πότε είναι το καλώδιο ηλεκτρικής σύνδεσης Ελλάδας Κύπρου, πότε τα θαλάσσια πάρκα, πότε κάτι άλλο.

Πάντα κάτι θα υπάρχει. Προφανώς οι Τούρκοι δεν είναι καλά παιδιά. Προφανώς αισθάνονται ότι είναι η μεγάλη χώρα που διεκδικεί στο Αιγαίο παραπάνω από ότι τις δίνουν οι διεθνείς συνθήκες. Οι οποίες όμως δεν έλαβαν υπόψη τους μια τόσο στενή θάλασσα όπως είναι το Αιγαίο. Κι αντί να βρούμε μια λύση προσφεύγοντας στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης δεν το κάνουμε ούτε εμείς, ούτε οι Τούρκοι.

Γιατί κι οι δυο ξέρουν ότι η απόφαση της Χάγης δεν θα ευχαριστήσει κανέναν. Και ακροβατούμε μεταξύ έντασης και διαλειμμάτων της έντασης. Συνεχώς…

Κι εμείς που καθημερινά συναντούμε τους Τούρκους τουρίστες που κατακλύζουν τα νησιά μας βλέπουμε ότι είναι κανονικοί άνθρωποι που γουστάρουν να γυρνάνε, να ψωνίζουν, να τρώνε, να γλεντάνε πράγματα που μας αρέσουν κι εμάς.

Ως πότε θα κινδυνεύουμε να σκοτωθούμε με αυτούς τους ανθρώπους; Και θα σκοτωθούμε εμείς και τα παιδιά μας, όχι τα παιδιά αυγών που κυβερνούν την Ελλάδα και την Τουρκία. Και μέσα σ’ όλα αυτά μπλέκεται και το Ισραήλ. Άντε να εμπιστευτείς το Ισραήλ…

Οι εκλογές θα γίνουν είτε στο τέλος του 2026, είτε ως τα μέσα του 2927. Αδιάφορο το πότε. Θα εξαρτηθεί από το πότε ο Μητσοτάκης θα θεωρήσει ότι έχει καλύτερες πιθανότητες να τις κερδίσει. Εκτός αν τις κερδίσει με μια ψήφο διαφορά το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ το πιο αισιόδοξο κόμμα της Βουλής.

Βάζει στόχους και όταν φανεί ότι είναι ανέφικτοι – που οι πάντες το βλέπουν πλην του ΠΑΣΟΚ – τους αναπροσαρμόζει και αισιοδοξεί για τους νέους στόχους που βάζει. Οι οποίοι και αυτοί είναι ανέφικτοι όμως. Σήμερα στη θέση του ανέφικτου νίκη με μια ψήφο διαφορά διακινείται το σενάριο ότι είναι εφικτό το ΠΑΣΟΚ να είναι δεύτερο κόμμα και να ξεπεράσει την ΕΛΑΣ.

Όμως η πραγματικότητα είναι ότι πιθανότατα η διαφορά μεταξύ ΕΛΑΣ ΠΑΣΟΚ θα διευρυνθεί παρά θα μειωθεί. Για τους συγκεκριμένους πολιτικούς λόγους που διαλύουν – πανευρωπαϊκά – την κάποτε ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία.

Η ΔΕΘ, η Τουρκία, οι εκλογές. Το σκηνικό του φθινοπώρου.

Όπου βγάλει. Και αν βγάλει κάπου. Οι δυτικές κοινωνίες δεν ελπίζουν πολλά.  Σήμερα το σκηνικό είναι έτσι. Αύριο ποιος ξέρει πως θα είναι; Τίποτα δε μένει ακίνητο.

Θα δούμε…