Η εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup – αν το δούμε συμβολικά – κάτι σημαίνει.

Σημαίνει ότι η Ελλάδα μέσα σε μία δεκαετία κατάφερε – από χώρα υποψήφια για έξοδο από την ευρωζώνη – να έχει σήμερα ένα στέλεχος της την προεδρία ενός από τους σημαντικούς θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Για να το καταλάβουμε – συγκριτικά – η Ελλάδα σήμερα έχει τον δικό της Γερούν Ντάισελμπλουμ. Τον γνωστό Ολλανδό πολιτικό που τον κρίσιμο καιρό των άγριων διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ με τους θεσμούς της ευρωζώνης και το ΔΝΤ – αυτοί που σήμερα πανηγυρίζουν για την εκλογή Πιερρακάκη – τότε έλεγαν το γνωστό φιλελληνικό σύνθημα «βάστα γερά Γερούν»…

Η εκλογή Πιερρακάκη είναι ένα εντυπωσιακό αμπαλάζ που μέσα του προσπαθεί η κυβέρνηση να τυλίξει και να κρύψει την μαύρη πραγματικότητα της.

Όμως όσο και να λάμπει το περιτύλιγμα το περιεχόμενο είναι απεχθές. Όλα αυτά που καθημερινά παρακολουθούμε – στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής – για τον ΟΠΕΚΕΠΕ είναι αποκρουστικά και προκλητικά. Φέρνουν την σφραγίδα ενός κομματικού κράτους χυδαίου και απεχθούς, που είναι σφραγισμένο με την ανεξίτηλη σφραγίδα του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Οι κύριοι Ξυλούρης, Στρατάκης, Μαγειρίας και η κυρία Σεμερτζίδου – όπως τους γνωρίσαμε στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ – αποτελούν το ανφάν γκατέ της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης.

Είναι η διαπλοκή της κεντρικής νεοδημοκρατικής εξουσίας των υπουργών αγροτικής ανάπτυξης και των προέδρων του ΟΠΕΚΕΠΕ με τον υπόκοσμο των μεσαίων και κατώτερων στελεχών του κόμματος.

Είναι η διαπλοκή του βαθέως κράτους του Μεγάρου Μαξίμου – του Κυριάκου Μητσοτάκη – με την «λούμπεν» νομενκλατούρα των κομματικών στελεχών.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ομιλία του προς την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ είπε πάλι το γνωστό επιχείρημα του: «Το διακύβευμα των εκλογών είναι αν η χώρα παραμείνει σταθερή ή ακυβέρνητη πολιτεία». Είναι ο γνωστός εκβιασμός προς την κοινωνία. Δεν βασίζεται στο τι θετικό έχει πετύχει αυτή η κυβέρνηση, αλλά δημιουργεί συνειρμούς ακυβερνησίας και ανωμαλίας.

Όμως οι πολίτες πλέον δεν πείθονται όπως πειθόταν κάποτε από αυτό το επιχείρημα. Το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις που έχει περάσει μπροστά στην ικανότητα διακυβέρνησης το κανένας ενώ στην ερώτηση Μητσοτάκης ή χάος το χάος θριαμβεύει. Μπορεί αυτό να είναι λίγο υπερβολικό όμως είναι μια πρωτοεμφανιζόμενη τάση.

Κάποτε πριν είκοσι πέντε χρόνια μιλούσαμε για την κοινωνία των δύο τρίτων. Τα δύο τρίτα θα περνούσαν ικανοποιητικά και το ένα τρίτο θα βρισκόταν στο κοινωνικό και οικονομικό περιθώριο. Από τότε τα πράγματα άλλαξαν. Προς το πολύ χειρότερο. Η κοινωνία έγινε του ενός πέμπτου. Αυτό το ένα πέμπτο στηρίζει σήμερα με φανατισμό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τα υπόλοιπα τέσσερα πέμπτα είναι διατεθειμένοι να επιλέξουν μέχρι και το χάος.

Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές εάν δεν υπάρχει ένας σαφής δυνατός – με προοπτική και ελπίδα – πολιτικός πόλος απέναντι στη ΝΔ, η αποχή θα υπερβεί το 50%. Αυτό είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συμβεί. Αν ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να παίζει χωρίς αντίπαλο.

Η εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη δίνει μια προσωρινή στιγμιαία ανάσα στο κομματικό αφήγημα της ΝΔ. Όμως δημιουργεί και έναν νέο ισχυρό πόλο στις μελλοντικές εσωκομματικές διεργασίες του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Κατά κάποιο τρόπο ο Νίκος Δένδιας ξεπερνιέται. Η επόμενη μέρα της ΝΔ είναι πιθανό να έχει πολύ άρωμα Πιερρακάκη. Ανάλογα και το πως αυτός θα διαχειριστεί την προεδρία του Eurogroup. Όλα αυτά όμως είναι για μεταγενέστερο πολιτικό χρόνο.

Προς το παρόν σήμερα κυριαρχεί η Ελλάδα του Φραπέ, της Ferrari του Μητσοτάκη. Κι είναι όρος επιβίωσης αυτό να σταματήσει. Γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε αυτό που σήμερα ακούγεται ως υπερβολή και σαν κάτι το εξωπραγματικό τελικά να συμβεί.

Το χάος – απέναντι στον Μητσοτάκη – να επικρατήσει…