Αν ο Νίκος Νυφούδης δεν έχει πρόβλημα να είναι αναπληρωτής εκπρόσωπος τύπου – του καραγκιόζη και του πιο ανεπανάληπτου ψεύτη πολιτικού – εμάς τι μας κόφτει; Απλώς αναρωτιόμαστε τι όριο υπάρχει στην προσωπική ανέλιξη ενός ανθρώπου;

Αν δημοσιογράφοι που στήριζαν όλα αυτά τα χρόνια τον Αλέξη Τσίπρα – ξαφνικό έγιναν φανατικοί πολέμιοι του και μας ενημερώνουν πόσο ακατάλληλος είναι – εμάς τι μας κόφτει; Απλώς παρατηρούμε, αναρωτιόμαστε και προσπαθούμε να καταλάβουμε…

Το είπε κι ο μεγάλος τιμονιέρης ο Μάο Τσε Τουγκ: «Αφήστε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν». Κι αφήνουμε όλα τα λουλούδια ν’ανθίσουν. Και απολαμβάνουμε την πολυχρωμία. Και την αιφνίδια αλλαγή των χρωμάτων τους. Ξεκινάς το πρωί με λουλούδι Τσίπρας και ξαφνικά το βράδυ καταλήγεις το ίδιο λουλούδι να γίνεται αντιτσίπρας. Ή και το αντίθετο. Γιατί; Γιατί έτσι.

Οι άτυχοι αυτού του παιχνιδιού αλλαγής των χρωμάτων – είναι όλοι αυτοί που δεν είχαν υπομονή και προνοητικότητα να περιμένουν – και έσπευσαν να ανεβούν στο βαγόνι του ΠΑΣΟΚ. Και στην πορεία ανακαλύπτουν ότι βαγόνι είναι πιο μικρό απ’ότι νόμιζαν και δεν είναι απίθανο να μικρύνει κι άλλο. Και δεν θα βρουν αρκετό χώρο για να στεγάσουν τα «όνειρα» τους. Και τώρα άντε πάλι απ’την αρχή. Πρέπει να βρουν άλλο τρένο, άλλο βαγόνι που να τους χωρά…

Η ΕΛΑΣ είναι ο καταλύτης. ΕΛληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Δεν τρελαίνεσαι με το όνομα αυτό. Αλλά γράφει. Μάλλον γράφει ο Αλέξης Τσίπρας. Γιατί γεννά συναισθήματα έντονης συμπάθειας και αντιπάθειας. Δεν περνάει απαρατήρητος. Αυτό που δεν κατάλαβαν στο ΠΑΣΟΚ και εξέλεξαν ξανά τον Νίκο Ανδρουλάκη. Και το πληρώνουν…

Όλος ο χώρος της αριστεράς και της κεντροαριστεράς αναδιατάσσεται, μεταλλάσσεται, αφομοιώνεται ή και εξαφανίζεται. Ανάλογα με την κάθε περίπτωση. Ήταν αναμενόμενο. Ο χώρος αυτός ήταν ένα ελατήριο που συμπιεζόταν και ξαφνικά αφέθηκε ελεύθερο. Κι ότι βρεθεί μπροστά του το σαρώνει.

Όλα αυτά παραπέμπουν σε μια κατάσταση – λίγο ρομαντική – και πολύ κυνική. Είναι τα σημεία των καιρών που δεν αφήνουν ανεπηρέαστη ούτε την αριστερά. Κι αυτό που έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας – να ξεπηδήσει ένα κίνημα από την κοινωνία – και να εκφραστεί πολιτικά φυσικά και δεν έγινε. Όχι γιατί δεν υπάρχει ανάγκη για κάτι νέο, ή για μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Όμως η τελευταία φορά που έγινε αυτό στην Ελλάδα ήταν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Η κοινωνία έβραζε και ο Ανδρέας Παπανδρέου το εξέφρασε. Οι σημερινές κοινωνικές συνθήκες στην Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν βοηθούν στο να εμφανιστούν τέτοια κινήματα. Σήμερα δεν είναι το 1981. Αύριο ποιος ξέρει; Όσο οι κοινωνικές και ταξικές ανισότητες μεγαλώνουν όλα μπορούν να συμβούν…

Το νέο κόμμα η ΕΛΑΣ εμφανίστηκε ως η ανάγκη της ανασυγκρότησης του χώρου της κεντροαριστεράς. Όμως εμφανίστηκε και ως η ανάγκη ενός ηγέτη του χώρου να επανεμφανιστεί. Ήταν το περίφημο rebranding του Αλέξη Τσίπρα.

Αυτό που παρακολουθούμε – από την μεταπολίτευση και μετά – είναι ότι συνήθως οι κυβερνήσεις παίρνουν και μια δεύτερη τετραετία. Η οποία – κατά κανόνα – είναι τραγική και εντελώς αποτυχημένη. Σε βαθμό που σκέφτεσαι – ότι θα ήταν χρήσιμο – να υπήρχε όριο διακυβέρνησης μιας τετραετίας. Και κανένας να μην κυβερνά πάνω από τέσσερα χρόνια. Πράγμα φυσικά που δεν γίνεται και είναι και αντιδημοκρατικό. Όμως η αποτυχία των κυβερνήσεων στις δεύτερες τετραετίες είναι χαρακτηριστική.

Η σημερινή κυβέρνηση πορεύεται πάνω στο σύνδρομο της δεύτερης τετραετίας. Δηλαδή πλήρης αποτυχία. Που έχει και ονοματεπώνυμο. ΟΠΕΚΕΠΕ. Είναι η τετραετία του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης – θέλοντας να δείξει πόσο απαραίτητος είναι – καυχιέται ότι είναι ο καταλληλότερος για να σηκώσει το τηλέφωνο όταν αυτό θα χτυπήσει στις 3 το πρωί. Δεν σκέφτηκε όμως ότι στην άλλη πλευρά της τηλεφωνικής γραμμής μπορεί να είναι η Ευρωπαία εισαγγελέας- η Λάουρα Κοβέσι – που θα τον αναζητά…