Έπειτα από περισσότερες από 140 ημέρες ασιτίας, με ένα σώμα εξαντλημένο που έφτασε να ζυγίζει 36 κιλά αλλά υποκινούμενο από μια ατσάλινη θέληση, ο Αρίστος διέκοψε την απεργία πείνας.

Τα λόγια του, ειπωμένα με μια αδύναμη φωνή αλλά με εκρηκτικό πολιτικό βάρος, επισφράγισαν μια ιστορική στιγμή για την πόλη μας: «Νικήσαμε!».

Το να βρίσκεσαι στην πρώτη γραμμή αυτούς τους μήνες, το να κινείσαι σωματικά και πνευματικά δίπλα σε αυτή την κοινότητα, σήμαινε τη συμμετοχή σε κάτι βαθιά ζωντανό και αληθινό. Η συγκίνηση του να βλέπεις μια ζωή να σώζεται αναμειγνύεται σήμερα με την περηφάνια για έναν θρίαμβο που δεν ανήκει μόνο σε ένα άτομο, αλλά σε ένα ολόκληρο μοντέλο αστικής αντίστασης.

Είναι η νίκη του δικαιώματος στην πόλη, φτιαγμένη από σώματα που μπαίνουν μπροστά ενάντια σε όσους θα ήθελαν τις γειτονιές μας αδειασμένες από τους ίδιους τους κατοίκους τους.

Η πίεση από τα κάτω και η διεθνής διάσταση

Αυτή η νίκη δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι το αποτέλεσμα μηνών αδιάκοπης πίεσης, δεκάδων διαδηλώσεων στους δρόμους που είδαν μια όλο και πιο μαζική και πολύπλευρη συμμετοχή του κόσμου. Βαδίσαμε όχι μόνο για να σώσουμε μια ζωή, αλλά για να υπερασπιστούμε ένα κοινωνικό οικοσύστημα.

Ο αγώνας της κοινότητας των Προσφυγικών κατάφερε να ξεπεράσει τα εθνικά σύνορα, υφαίνοντας ένα τρομερό δίκτυο διεθνούς αλληλεγγύης. Απέδειξε πώς μια συντονισμένη και σχολαστική δράση μπορεί να ανατρέψει τη θεσμική αδράνεια:

• Δράση στον ΟΗΕ: Η International Alliance of Inhabitants υποστήριξε ενεργά τον αγώνα, προωθώντας την επισημοποίηση της επίσημης καταγγελίας στον Ειδικό Εισηγητή των Ηνωμένων Εθνών για το δικαίωμα σε επαρκή στέγαση.
• Νομική και κοινωνική υπεράσπιση: Στάλθηκαν λεπτομερείς παρατηρήσεις στην ελληνική κυβέρνηση προς υποστήριξη της υπεράσπισης των δικαιωμάτων της κοινότητας.
• Ευρωπαϊκή πίεση: Μια αντιπροσωπεία μετέβη στις Βρυξέλλες για να καταθέσει πρόταση κοινοβουλευτικής ερώτησης προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Συνυπογεγραμμένη από 33 ευρωβουλευτές από διάφορες πολιτικές ομάδες και ανεξάρτητους, η ερώτηση κατήγγειλε παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την παράτυπη διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων που προορίζονται για την κοινωνική συνοχή.

Η θεσμική καμπή: Το θάρρος του διαλόγου

Η ειρηνική αλλά ανυποχώρητη πολιορκία από την κοινότητα και την κοινωνία των πολιτών ανάγκασε τελικά τους θεσμούς να αλλάξουν πορεία. Η απόφαση που ελήφθη από το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας αποτελεί μια κρίσιμη εξέλιξη: για πρώτη φορά αναγνωρίζεται επίσημα ο ρόλος μιας ενεργής κοινότητας όπως αυτή των Προσφυγικών.

Η συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο διεξήχθη με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Η κατά πλειοψηφία έγκριση του ψηφίσματος (άρα όχι από όλους) — που προωθήθηκε από τον Δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα και υποστηρίχθηκε από την παράταξη «Ανοιχτή Πόλη» — σηματοδότησε την έξοδο από ένα επικίνδυνο πολιτικό αδιέξοδο υπέρ ενός ουσιαστικού διαλόγου, στον οποίο η κοινότητα, ο Δήμος και η Περιφέρεια θα πρέπει να συζητήσουν ως ίσοι, όπως απαιτεί κάθε αστική παρέμβαση αυτού του μεγέθους.

Το ψήφισμα που εγκρίθηκε είναι σαφές και απαιτεί την άμεση αποκλιμάκωση της έντασης: ζητά τη διακοπή της προγραμματικής σύμβασης από την Περιφέρεια Αττικής και, παράλληλα, την αναστολή της απεργίας πείνας. Αποτυπώνει εγγράφως τον επείγοντα χαρακτήρα της προστασίας των εκατοντάδων ευάλωτων ανθρώπων που ζουν σήμερα στα Προσφυγικά, υπενθυμίζοντας ότι μια επιχείρηση κτιριακής ανάπλασης πρέπει να βασίζεται στην κοινωνική συναίνεση και με τους άμεσα ενδιαφερόμενους, και όχι σε αναγκαστικές εξώσεις.

Οι φωνές της πόλης

Τις πιο κρίσιμες ημέρες της έκτακτης ανάγκης, ένα μανιφέστο υπογεγραμμένο από εκατοντάδες πολίτες, ακτιβιστές, οργανώσεις και συλλογικότητες συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Είναι δυνατόν στη σημερινή δημοκρατική Ελλάδα να πεθάνει από την πείνα ένας ενεργός πολίτης; Τι ζητάει, τελικά; Ζητάει μόνο το αυτονόητο: να αναγνωριστεί μια κοινότητα 400 ανθρώπων που εδώ και χρόνια φροντίζει τα εγκαταλελειμμένα κτίρια των Προσφυγικών. Και να σταματήσει ένα σχέδιο «ανάπλασης» έτοιμο να σβήσει μια πραγματική και ζωτική κοινωνική δομή με πλούσια δίκτυα υποστήριξης, βασισμένα στην αλληλεγγύη.

Σήμερα, το σύνθημα «Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε» δεν είναι πλέον μόνο μια ιαχή μάχης, αλλά μια διαπίστωση γεγονότος. Αποδείξαμε ότι η αλληλέγγυα κατοίκηση μπορεί να επιβληθεί από τα κάτω ενάντια στην αλαζονεία του εξευγενισμού και τη βαρβαρότητα της κτηματομεσιτικής κερδοσκοπίας.

Ο Αρίστος ζει, αλλά η ζωή του έχει δοκιμαστεί, και ο αγώνας για τις πόλεις μας, για τα σπίτια μας και για τις ζωές όλων μας, συνεχίζεται.