Αυτό που συμβαίνει στον τόπο μας εδώ και μερικές μέρες, ενόψει της ψήφισης της Συμφωνίας των Πρεσπών, θα το ζήλευε πολύ ο Πιραντέλλο. Τόση μαζεμένη ασυναρτησία και τόσος παραλογισμός δεν έχει υπάρξει ποτέ.

Όποια εφημερίδα διαβάσεις, σε όποιο ηλεκτρονικό έντυπο πλοηγηθείς, όποιο ραδιόφωνο ακούσεις, όποια τηλεόραση ανοίξεις όλα ξεπερνούν τη φαντασία και του μεγαλύτερου συγγραφέα επιθεωρήσεων. Επί της ουσίας δεν διαβάζεις πια τίποτα. Όλα τα προβλήματά μας είναι είτε λυμένα κατά τον ΣΥΡΙΖΑ είτε άλυτα κατά όλη την αντιπολίτευση, συνεπώς δεν χρειάζεται να ασχολούμαστε με αυτά και μόνον ο μαγικός αριθμός 151 πρέπει να δεσπόζει στη ζωή μας, θα τον πιάσουμε ή δεν θα τον πιάσουμε. Όλη η πολιτική εξουσία έχει αποποιηθεί τις θεσμικές και νοητικές της δυνατότητες στο κηνύγι αυτού του αριθμού, οι μισοί να τον κατακτήσουν και οι άλλοι να τον κάνουν απρόσιτο. Διαγραφές, προσλήψεις, δηλώσεις, αναλύσεις, εκτιμήσεις και κυρίως μεγαλοστομίες και ασυναρτησίες.

Και αναρωτιέται κανείς, κανένας πολιτικός δεν έχει αληθινούς φίλους να τον προστατεύσουν από όλη αυτή την έκθεση, να του πουν πως αλλού βρίσκεται η πραγματική ζωή, πως αλλιώς πρέπει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα, με προσπάθεια να βρίσκονται λύσεις και όχι προσπάθεια να μένουν αιωνίως άλυτα;

Και κανένας πολίτης δεν έχει φίλους πολιτικούς για να τους ειδοποιεί και να τους προστατεύει από το να παρεκτρέπονται και εκθέτουν τον εαυτό τους, να τους τραβάει και το αυτί όταν χρειάζεται, να τους εξηγεί πως οι αποφάσεις τους αφορούν κυρίως αυτόν διότι αυτός θα χαρεί τα θετικά και θα υπομείναι τα αρνητικά και κυρίως αυτός θα τις στηρίξει;

Ή όπως έχει πει ο αείμνηστος Κωσταντίνος Μητσοτάκης «μετά από είκοσι χρόνια δεν θα θυμόμαστε τίποτα».