Το πρώτο που σου κάνει εντύπωση με το Die Linke είναι τα πρόσωπα, νεανικά και μη, το γέλιο, οι φωνές, η χαρά. Ναι, το χαίρονται και το δείχνουν. Εμείς τώρα μισή μέρα χαρήκαμε για την μεγάλη επιτυχία της Αριστεράς στο Βερολίνο και άρχισαν οι ερμηνείες, η προσπάθεια να μεταφραστεί και να εφαρμοστεί ατόφια στην ελληνική πραγματικότητα η γερμανική  συνταγή επιτυχίας.

Από την μια πλευρά είναι  οι οπαδοί του καθαρού και αμόλυντου μηνύματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Οι «κάνε το όπως ο Μαμντανι» ,  «κάνε το όπως το die Linke το 2025», μας λένε τώρα πως  να το ξανακάνουμε .

Μόνο που αυτοί δεν έκαναν απολύτως  τίποτε από την συνταγή που διαφήμιζαν, ούτε με τα λαϊκά προβλήματα ασχολήθηκαν εμπράκτως, ούτε με την νεολαία , ούτε πόρτα-πόρτα πήγαν. Μερικοί μάλιστα το τελευταίο το παρανόησαν  τελείως και άρχισαν να χτυπάνε την πόρτα του Βαρουφάκη, σε μια καρικατούρα ενότητας της ριζοσπαστικής Αριστεράς  από τα πάνω.

Εσφαλμένα ,επίσης, θεωρούν ότι το die Linke είναι κόμμα που απορρίπτει την συνεργασία με τις άλλες προοδευτικές δυνάμεις , ότι αγνοεί πώς σε πανγερμανικο επίπεδο μόνο η ενότητα αυτών  των δυνάμεων θα ανακόψει την Ακροδεξιά του AFD και μια πιθανή συνεργασία CDU–AFD. Φαίνεται να νομίζουν ότι αρκεί  το καθαρό μήνυμα , « που δεν θολώνει», για να αλλάξει το πολιτικό τοπίο στην Γερμανία ,στην Ελλάδα η στις ΗΠΑ .

• Διαβάστε: Ελίφ Εράλπ / Ποια είναι η αριστερή, νέα κυβερνήτρια – δήμαρχος του Βερολίνου

Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα και αυτό φαίνεται ήδη μετά την απομάκρυνση εκ της κάλπης , τώρα που πρέπει να σχηματιστούν οι κυβερνήσεις στα κρατίδια. Στο Βερολίνο η Αριστερά ως πρώτη δύναμη θα επιδιώξει να σχηματίσει ένα πανίσχυρο αριθμητικά και πολιτικά συνασπισμό die Linke, SPD και Πράσινοι .

Στο Μεκλεμβούργο, Δυτική Πομερανία , όπου το CDU ( Χριστιανοδημοκράτες ) έμεινε εκτός Βουλής και το  Die Linkeείναι τρίτο κόμμα , χωρίς την συνεργασία  με  το SPD δεν υπάρχει δυνατότητα προοδευτικής κυβέρνησης.

Τέλος στην Σαξωνια Ανχαλτ, όπου θριάμβευσαν οι Ακροδεξιοί πριν 15 ημέρες,  η ηγεσία του Die Linke έχει δηλώσει ότι θα δώσει ψήφο ανοχής σε κυβέρνηση υπό το CDU ενισχύοντας το τείχος απέναντι στην Ακροδεξιά. Συμπέρασμα: και ριζοσπαστική και αντιφασιστική και κυβερνώσα Αριστερά.

Δεν βλέπω όμως ενθουσιασμό και από την άλλη πλευρά. Εκείνη της φανατικά, πάση θυσία  κυβερνώσας Αριστεράς. Διαβάζω κάτι περίεργα σχόλια που σχετικοποιούν και υποβαθμίζουν την επιτυχία, τη θεωρούν περίπου ψήφο με αποκλειστικά ιδιαίτερα βερολινέζικα  μητροπολιτικά και δημογραφικά  χαρακτηριστικά. Οπως συνέβη  -λένε –  και στην Νέα Υόρκη.

Καλός ο Μαμντανι , καλή η Ελιφ Εραλπ για την Νέα Υόρκη και το Βερολινο αλλά τι γίνεται στην υπόλοιπη χώρα; ; Νίκησε μεν στο Βερολίνο αλλά γιατί δεν νίκησε στο Μεκλεμβούργο; Μήπως , δηλαδή. δεν είναι θέμα γραμμής αλλά τοπικής ιδιαιτερότητας; Και μήπως, εδώ είναι το ζουμί,  μια πιο « συστημική» κεντρώα Αριστερά μπορεί να κερδίσει και αυτή;.

Ξεκινώ από το τελευταίο : Όχι, τα τελευταία πολλά χρόνια η Αριστερά  με αυτά τα κεντρώα χαρακτηριστικά,  ηττάται συνεχώς. Γι αυτό και αναζητά άλλους δρόμους στις ΗΠΑ , την Γερμανία, το Βέλγιο , την Σουηδία, ακόμα  και στην Αυστρία ενισχύοντας κόμματα που χωρίς να υποστέλλουν την σημαία του αγώνα για τα δικαιώματα ξαναβρίσκουν την ταξική τους ρίζα και  σκύβουν πάνω στα προβλήματα που απασχολούν τον σύγχρονο εργαζόμενο και πολίτη.

Προφανώς άλλο το Βερολίνο και αλλά τα κρατίδια στην Ανατολική Γερμανία , άλλη η Νέα Υόρκη και άλλο η Αλαμπάμα. Όμως όπως η νίκη του Μαμντάνι δημιούργησε παλιρροϊκό κύμα που έφτασε και στο Τέξας και στην Αλαμπάμα έτσι και η νίκη στο Βερολίνο , στοιχηματίζω ότι θα δώσει αριστερή,δημοκρατική και αντιφασιστική ώθηση σε όλη την Γερμανία.

Επίσης όσοι  παρακολουθούν την πορεία του Die Linke και την μεταμόρφωση από κόμμα συνταξιούχων  με δύναμη στην Ανατολική   Γερμανίας σε κόμμα νεανικό και «γυναικείο» , ξέρουν ότι σταδιακά ριζώνει και αναπτύσσεται σε όλα τα κρατίδια της Γερμανίας.

Είναι χαρακτηριστικό της θετικής του μεταμόρφωσης  ότι στο Βερολίνο έχασε 11000 ψήφους από ψηφοφόρους που κινήθηκαν προς το αριστερό – συντηρητικό- αντιμεταναστευτικό κόμμα BSW της Σαρα Βαγκενκνεχτ αλλά κέρδισε 80 000 νέους ψηφοφόρους. Όλοι αυτοί δεν θέλουν να ακολουθήσουν προφήτες τις δυστυχίας που τους περιμένει αλλά ανθρώπους που θέλουν να αλλάξει η ζωη.

Στο Μεκλεμβουργο η μικρή υποχώρηση του οφείλεται στον δημοψηφισματικό  χαρακτήρα της εκλογής όπου το SPDδιεκδικούσε την συμβολικής σημασίας πρωτιά απέναντι στο AFD και πολλοί αριστεροί / ες ψηφοφόροι δάνεισαν την ψήφο τους στους Σοσιαλδημοκράτες. Στην νεανική ψήφο κυριαρχεί , εξασφαλίζοντας μια αισιόδοξη συνέχεια.

Ας μην χαθούμε στην περιπτωσιολογία και ας σταθούμε στα βασικά. Το Die Linke όπως και  άλλα  αριστερά κόμματα η ρεύματα που προανέφερα δεν προέκυψαν από το τίποτε σαν μια φωτοβολίδα. Στηρίχθηκε σε κινήματα, πρωτοβουλίες πολιτών και εργαζομένων, δούλεψε   χρόνια με συνέπεια ώστε να φτάσει στο εφαλτήριο Βερολίνο .

Ένα αριστερό κόμμα αν δεν κερδίσει τον δρόμο δύσκολα θα κερδίσει στην κάλπη όσο καλό εκλογικό μηχανισμό και αν φτιάξει. Το Die Linke έγινε μαζικό κόμμα 130.000 πραγματικών μελών , έχει ρεύματα στο εσωτερικό του, πραγματοποίησε μεγάλη, ουσιαστική και σταδιακή ανανέωση . Το κυρίαρχο νέο πλαισιώθηκε από το πολύτιμο παλιό.

Είναι γνωστή η τριάδα Gregor Gysi, Bodo Ramelow ( επικεφαλής της εκσυγχρονιστικής τάσης του κόμματος) και Dietmar Bartsch που με τον ευρηματικό τίτλο Mission Silberlocke (Αποστολή Ασημένια  μαλλιά) έδωσαν τα πάντα για την εκλογική ανάκαμψη του κόμματος το 2025.

Και τώρα ως «Ασημένια μαλλιά για την Ελιφ» ήταν παρόντες και ο Gysi ήταν κεντρικός ομιλητής στην συγκέντρωση στο Βερολίνο. Έτσι το κόμμα ξεπέρασε την κρίση του, βγήκε ενωμένο και ανανεωμένο, με συλλογικότητα και δημοκρατική λειτουργία.

Να μην τρελαθούμε, λοιπόν, για την νίκη του die Linke στο Βερολίνο. Ούτε να παπαγαλίσουμε πρακτικές και μεθόδους. Αλλά να μάθουμε και να προσαρμόσουμε την δράση μας. Και κυρίως να χαρούμε. Γιατί πολύ μαυρίλα έχει πέσει.