Η πολιτική ήττα των ΗΠΑ στο Ιράν είναι προφανής και κάθε φορά που ο Τραμπ αυτές τις δυο ημέρες προσπαθεί να εξηγήσει τους λόγους για τη δική του υπογραφή, εξαγριώνει την ακροδεξιά κυβέρνηση του Ισραήλ και τους σκληροπυρηνικούς στις ΗΠΑ.

Πολλά μπορεί να γίνουν αυτές τις 60 ημέρες του μπρα ντε φερ ανάμεσα στους πάση θυσία υποστηρικτές του Ισραήλ και της στρατιωτικής λύσης, με αυτούς που προτάσσουν την παγκόσμια οικονομία και τις δικές τους business.

Με δεδομένη την γενικότερη αστάθεια και ασυναρτησία του Προέδρου των ΗΠΑ σε συνδυασμό με αστάθμητους παράγοντες – ήκιστα  γεωπολιτικούς – που πιθανότατα βρίσκονται στα χέρια των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ ας προετοιμαστούμε για ένα δύσκολο δίμηνο, με συνεχείς ανατροπές και ισορροπία στην κόψη του ξυραφιού.

Περιττό να προσθέσω ότι κάθε λογικός άνθρωπος στον πλανήτη ελπίζει να  επικρατήσει Ειρήνη αλλά δεν μπορεί κανείς λογικός να στοιχηματίσει σε αυτό.

Μέχρι στιγμής όμως υπάρχουν νικητές και ηττημένοι πέραν από τους άμεσα τρείς εμπλεκόμενους. Η ηγεσία της ΕΕ παρά το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα έδειξε να έχει κάποιο αδύναμο ρόλο, στην έναρξη του πολέμου  και για μεγάλο διάστημα ακολουθούσε την πεπατημένη της ολόψυχης στήριξης του Ισραήλ.

Στις σχέσεις της δε με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ σε κάθε βήμα αυτονομίας από ΗΠΑ και Ισραήλ η ΕΕ είχε να αντιμετωπίσει τις πιθανές συνέπειες αυτής της κίνησης στο μέτωπο Ουκρανίας Ρωσίας όπου οι επιδιώξεις ΗΠΑ και ΕΕ δεν είναι πλέον ταυτισμένες πλήρως…

Αν η τελική κατάληξη είναι μια ενίσχυση της συμμαχίας Κίνας, Ρωσίας, Ιράν με υποχώρηση του Ισραήλ θα πρόκειται για γεωπολιτική ήττα τεράστιων διαστάσεων  συνολικά της Δύσης στην Μέση Ανατολή. Αυτό βέβαια ενισχύει την πιθανότητα εκ νέου ανάφλεξης πριν την υπογραφή της οριστικής συμφωνίας  αλλά αυτή την στιγμή με την υποχώρηση ΗΠΑ Ισραήλ και την απουσία της Ευρώπης επί του πεδίου, έτσι φαίνεται να έχουν τα πράγματα.

Μέσα σε αυτό το κουβάρι η κυβέρνηση της χώρας μας έβαλε τα ρέστα της στην γρήγορη επικράτηση ΗΠΑ και Ισραήλ στον πόλεμο κατά Ιράν. Ενεπλάκη, ενίοτε με οπερετικό τρόπο, (όπως με το ξεθυμασμένο δρόνο στην Κύπρο) πανηγύρισε για την τριμερή συνεργασία Ελλάδας , Κύπρου και Ισράηλ.

Θα παρατηρήσατε βέβαια ότι οι λεονταρισμοί της πρώτης περιόδου , και τα περί πλήρους απομόνωσης της Τουρκίας έχουν εξαφανιστεί από τα δελτία ειδήσεων και τους αναλυτές εκείνους που θεωρούσαν δεδομένη την κατίσχυση ΗΠΑ και Ισραήλ.

Έμεινε η πομφόλυγα για την σωστή πλευρά της Ιστορίας που όμως δεν την επιβεβαίωσαν οι εξελίξεις, ούτε με ηθικούς ούτε με επιχειρησιακούς όρους. Ο δε εσωτερικός ανταγωνισμός Μητσοτάκη Δένδια επιδείνωσε τα πράγματα με τον κύριο Δένδια να υπερθεματίζει σε αδιαλλαξία και να καμαρώνει για την προστασία της Σαουδικής Αραβίας από τους πυραύλους Πάτριοτ.

Και οι δυο όμως, στην μεγάλη εικόνα έκαναν λάθος και στον τελικό απολογισμό φορτωθήκαμε και μια αχρείαστη ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μαζί με  ταραγμένα νερά.

Αντιθέτως η Τουρκία -όπως και το Πακιστάν- βγαίνει ενισχυμένη με τον ρόλο μεσολαβητή που επέλεξε να διαδραματίσει. Αντί να διαλέξει μια ούτως η άλλως αμφιλεγόμενη πλευρά της πολύπαθης Ιστορίας αξιοποίησε και τελικά ενίσχυσε την γεωπολιτική της θέση. Στο τρίγωνο Ιράν ΗΠΑ Ισραήλ στήριζε θεωρητικά το Ιράν, κατήγγειλε λεκτικά την επιθετικότητα του Ισραήλ και συνομιλούσε συνεχώς με τον Τραμπ.

Εμείς, αντιθέτως, ταυτιστήκαμε πλήρως και χωρίς κέρδος με τον επιτιθέμενο που τον συνόδευε η γενική κατακραυγή για την γενοκτονία στην Γάζα. Και τώρα είμαστε κυριολεκτικά στον αέρα. Εξ ου και η κυβερνητική αμηχανία μπροστά στην εξέλιξη.

Αν μάλιστα και στην άλλη μεγάλη σύρραξη Ρωσίας Ουκρανίας ,πρακτικά Ρωσίας-Δύσης, επιβεβαιωθούν οι πληροφορικές για άνοιγμα διαύλων επικοινωνίας και αγωγών ειρήνευσης μεταξύ ΕΕ και Ρωσίας τότε για μια ακόμα φορά η Τουρκία θα αξιοποιήσει την μεσολαβητική στάση που ακολούθησε (εν προκειμένω με την σύμφωνη γνώμη του Ζελένσκι) και εμείς πάλι θα μείνουμε με τον μουτζούρη του δεδομένου συμμάχου στο χέρι.