Μετά το «ευχαριστούμε τους Αμερικάνους» στην κρίση των Ιμίων όλες οι ελληνικές βραχονησίδες του Αιγαίου θεωρήθηκαν από το τούρκικο κράτος γκρίζες ζώνες…

Μετά το αμερικανόπνευστο χουντικό καθεστώς των Παπαδόπουλου-Ιωαννίδη ο τότε αμερικανός υπουργός Κίσινγκερ επέτρεψε τον «Αττίλα» και την τούρκικη κατοχή  της βόρειας Κύπρου… ακόμα περιμένουμε την Κύπρο ενιαία και ανεξάρτητη.

Ευτυχώς όμως είμαστε γεμάτοι αμερικάνικες βάσεις που μας προστατεύουν. Ευτυχώς οι δυτικοί σύμμαχοί μας φρόντισαν την Ελλάδα στην οικονομική κρίση του 2010 – 2015.

Κι ας μας εξαθλίωσαν,  κι ας μας είπαν τεμπέληδες και μας εξευτέλισαν δημόσια. Κι ας χαρακτήριζε η σημερινή αμερικανίδα πρέσβης Γκιλφόιλ τους Έλληνες, στα 2015, «τσαμπατζήδες που κανείς δεν τους τιμωρεί, όπως ένα σκυλί όταν κατουράει στο χαλί».

Μας υποβάθμισαν, μας φτώχυναν, μας πήραν τα παιδιά μας — τα καλύτερα μυαλά αυτής της χώρας. Μας λεηλάτησαν οικονομικά και ακόμη μας χρωστούν τους αρχαιολογικούς μας θησαυρούς και τις γερμανικές αποζημιώσεις της Κατοχής.

Αλλά δεν πειράζει… Εμείς, έχουμε «προστάτες», «συμμάχους» και «ασφάλεια» χάρη στις αμερικανικές βάσεις. 

Είστε τρελοί, είστε επικίνδυνοι — θα μας φάνε οι Τούρκοι αν φύγουν οι Αμερικάνοι, μας λένε.

Να γίνουμε γκαρσόνια των Αμερικανών στρατιωτών και ένοικοι σε σπίτια ισραηλινών συμφερόντων. Να είμαστε γείτονες στα κιμπούτς που χτίζονται στην Επανωμή, στη Μεσσηνία και αλλού. Και αναρωτιέμαι!!! Να συνηθίσουμε την ιδέα μιας χώρας που λειτουργεί ως ορμητήριο και όχι ως πραγματικά ανεξάρτητο κράτος;

Ευτυχώς όμως υπάρχει η βάση της Σούδας…

Αυτή που σκορπά τον καρκίνο, και μετατρέπει την Κρήτη σε πιθανό στόχο πολεμικών συγκρούσεων. Κι ας εμπλέκεται η χώρα μας σε πολέμους που δεν είναι δικοί μας, κι ας υπηρετούμε επιδιώξεις των ισχυρών που είναι ξένες προς τις ανάγκες του ελληνικού λαού. Αντί να αξιοποιείται αυτός ο υπέροχος τόπος τουριστικά, παραγωγικά και κοινωνικά, ώστε οι Κρητικοί να ζουν με ειρήνη, υγεία και αξιοπρέπεια.

Αυτό είναι το αφήγημα του Μητσοτάκη, της ΝΔ, της ακροδεξιάς, αλλά και μέρους της αντιπολίτευσης.
Ένα αφήγημα που το ακούει σιωπηλά ένας απογοητευμένος, φοβισμένος και διαλυμένος λαός.
Ένας λαός που η ιστορία του έχει αποδείξει ότι δεν έχει ανάγκη από προστάτες.

Σιωπά. Αλλά δεν σημαίνει πως συμφωνεί.

Γιατί γνωρίζει πολύ καλά αυτό που έλεγε ο Σαρλ Ντε Γκωλ: «Τα κράτη δεν έχουν φίλους. Έχουν συμφέροντα». Αυτό που με ακόμη μεγαλύτερο κυνισμό διατύπωσε και ο Χένρι Κίσινγκερ: «Η Αμερική δεν έχει μόνιμους φίλους ή εχθρούς – μόνο συμφέροντα.»

Κι όμως, οι πρόθυμοι διαχειριστές της εξάρτησης Μητσοτάκης και σία επιμένουν σε μια πολιτική ζητιανιάς και εθνικής συρρίκνωσης.
Σε μια Ελλάδα εγκλωβισμένη στις δυτικές συμπληγάδες, την ώρα που η Τουρκία ακολουθεί πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, επεκτείνει την επιρροή της, «καταπίνει» την Συρία, αναθεωρεί σύνορα και ιστορία χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις από τους «προστάτες» μας και αναπτύσσεται διαρκώς οικονομικά και γεωπολιτικά.

***

Πηγαίνω στη Σούδα στις 16 και στις 17 Μαϊου μαζί με εκατοντάδες συναγωνιστές, που δεν συμφωνούμε σε όλα. Μας ενώνει όμως η αγωνία για τον πόλεμο και η απαίτηση να φύγει η βάση της Σούδας. Θα ήθελα σε αυτόν τον αγώνα να ήταν ενωμένη ολόκληρη η Αριστερά μαζί με κάθε δημοκρατικό και προοδευτικό άνθρωπο.
Όμως η κομματική ιδιοτέλεια(μόνο;) εξακολουθεί να υπερισχύει.

Πηγαίνω στη Σούδα γιατί ξαναθυμήθηκα με τις φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής τους στίχους του Ρίτσου: «χάραζαν την κληρονομιά στην καρδιά μας κι έφευγαν, έφευγαν με το κεφάλι ψηλά, σκοτώνοντας το θάνατο»

Πηγαίνω έχοντας στο μυαλό και την καρδιά μου τον δολοφονημένο αγωνιστή της ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη, υποκλινόμενος με σεβασμό στην αυτοθυσία του.

Πηγαίνω έχοντας στην ψυχή μου τους Κύπριους αγωνιστές, που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά απέναντι στους αποικιοκράτες και τις «προστασίες» των αυτοκρατοριών.

Όχι άλλη «προστασία»!

Πηγαίνω στη Σούδα σαν ένα ελάχιστο καθήκον απέναντι στα παιδιά μου, απέναντι στη νεολαία όλου του κόσμου. Για τα παιδιά της Παλαιστίνης! Για τα παιδιά της Γάζας!  Για τα παιδιά του Ιράν! Για όλα τα παιδιά που σκοτώνονται, ακρωτηριάζονται, ξεριζώνονται και μεγαλώνουν χωρίς πατρίδα και χωρίς ειρήνη.

Στους χωματόδρομους και στις αλάνες της Κοκκινιάς και του Κορυδαλλού, παιδί ακόμη, μετρούσα τα άστρα του Λουντέμη, αγωνιούσα με «Το Λάθος» του Σαμαράκη και προσπαθούσα να καταλάβω την ατομική, ταξική και εθνική υπερηφάνεια του κρητικού Καζαντζάκη όταν διάβαζα:

«ΜΗΝ ΚΑΤΑΔΕΧΕΣΑΙ ΝΑ ΡΩΤΑΣ: ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ; ΘΑ ΝΙΚΗΘΟΥΜΕ; ΠΟΛΕΜΑ.»

•  Ο Νίκος Γαλάνης είναι μέλος της συλλογικότητας Close Sοuda Base