Η Καρυστιανού, μια μάνα που έχασε το παιδί της από την εγκληματική ανεπάρκεια του κράτους.

Η ανώνυμη σε εμάς προσφύγισσα, μια μάνα που είδε προχθές το παιδί της να πνίγεται στο Αιγαίο από την εφαρμογή του δόγματος Μητσοτάκη-Πλεύρη, που συμπυκνώνεται στη δήλωση Πλεύρη «φύλαξη συνόρων δεν υφίσταται, αν δεν υπάρχουν νεκροί».

Κι όμως, ενώ θα περίμενε κανείς την αναγνώριση του κοινού πόνου, η Καρυστιανού μιλά για «παράνομες εισβολές».

• Διαβάστε: Καρυστιανού για ναυάγιο στη Χίο / «Το κράτος δεν αποτρέπει τις παράνομες εισβολές» 

Ενώ θα έπρεπε να υπάρχει αυτονόητη αλληλεγγύη των χαροκαμένων, παρεμβάλλεται η εθνική πειθαρχία και η ψυχρή γλώσσα της εξουσίας.

Ενώ μιλά για τον «μέγιστο σεβασμό» και τη «μέγιστη προστασία» της ανθρώπινης ζωής, υιοθετεί μέσα σε λίγες αράδες ατόφιο το λεξιλόγιο που αφαιρεί πρώτα την ανθρώπινη ιδιότητα και μετά δικαιολογεί τον θάνατο.

Γιατί για τη «μάνα των Τεμπών», όπως φαίνεται, ο «εισβολέας», ο/η ξένος/η δεν είναι μάνα. Είναι απειλή.

Και η μάνα-απειλή δεν δικαιούται δάκρυα, μόνο σύνορα.

Με όλο τον σεβασμό, αν κάτι όφειλε να είχε μάθει μια χαροκαμένη μάνα, όπως η Μαρία Καρυστιανού, είναι ότι το κράτος σκοτώνει με τον ίδιο τρόπο παντού:

Με αδιαφορία, με ανικανότητα, με κυνισμό.

Αδιαφορεί για τις ανθρώπινες ζωές στα Τέμπη, στο Αιγαίο, στα σύνορα, στους χώρους εργασίας.

Όταν, όμως, η Καρυστιανού υιοθετεί τη γλώσσα του κράτους, παύει να το κατηγορεί.

Το ξεπλένει.

Και τότε το ερώτημα δεν είναι νομικό, ή εθνικό, ή ασφάλειας.

Είναι βαθύτατα ηθικό.

Πού πήγε η αλληλεγγύη σας κ. Καρυστιανού;

Και πώς γίνεται εσείς, που ζητάτε δικαιοσύνη για το παιδί σας, να αρνείστε την ανθρώπινη ιδιότητα στο παιδί μιας άλλης μάνας, που χάθηκε, όπως και το δικό σας, από την εγκληματική στάση μιας κυβέρνησης που εσείς πρώτη κατηγορείτε;