Όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει τόσο βασίζεται στις πεποιθήσεις, ενίοτε δογματισμούς, που βασίζονται κυρίως στην εμπειρία του για να αναλύσει την πραγματικότητα. Χρήσιμος τρόπος στον οποίο βασίστηκε ο άνθρωπος για να εξελιχθεί μέσα στις χιλιετίες και για να αποφεύγει λάθη που ενδεχομένως θα του στοιχίσουν την ζωή του.

Στον  νέο κόσμο που προβάλλει τα λάθη παύουν να είναι τόσο επιζήμια, αντιθέτως η προσαρμογή στην αλλαγή, για να μην πούμε η συμμετοχή στην διαμόρφωση των νέων συνθηκών είναι αυτή που έχει αξία.  Ζούμε σε μια εποχή, που ολοένα η δύναμη περνάει στα χέρια των νέων.  Αυτό αποτυπώνεται οικονομικά, εργασιακά, πολιτικά. Οι κροίσοι γίνονται κάτω από την ηλικία των 30 και οι πρωθυπουργοί κάτω των ηλικία των 50. To ευρώ ψηφιοποιείται για να καλύπτει τις νέες ανάγκες.

Οι εικόνες πανίσχυρων λευκών ανδρών γερασμένων και με πούρα εκλείπουν. Ο νέος κόσμος δεν εξετάζει τάξη, φύλο, φυλή και καταγωγή, αλλά μόνο αν οι ιδέες που προσφέρεις αποδίδουν. Η αλήθεια είναι ότι η λέξη αποδίδει, δεν ενσωματώνει πάντα την λέξη προσφέρει ή παράγει, είναι περισσότερο οικονομικής αντίληψης. Πέρα αυτού όμως, δημιουργεί μια ανακατανομή εξουσίας.  Όσοι την αγκαλιάζουν εκτοξεύονται, οι άλλοι αντιδρούν φοβικά και χτίζουν ξύλινα τείχη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015 κατάφερε να ενώσει ανθρώπους με διαφορετικές πολιτικές καταγωγές και αναφορές, όχι γιατί τους κορόιδεψε όπως αρέσκεται να ισχυρίζεται η καθεστηκυία τάξη, αλλά γιατί πίστεψαν ότι εκφράζει την ορμή της αλλαγής και της ελπίδας. Ότι την σύγκρουση και την ρήξη δεν την επιζητούσε μόνο με την Τρόικα, αλλά με το παλιό, ώστε να δομηθεί το αύριο.

Το πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι δεν είχε ισχυρές αναφορές σε τοπική αυτοδιοίκηση, εργατικά σωματεία και όλες τις δημόσιες δομές και αυτό του επέτρεπε να μην έχει φθαρεί. Επειδή όμως δεν άνοιξε τα παράθυρα, από φόβο στην αλλαγή, δεν ήρθε ο άνεμος της ανανέωσης και έμεινε πολλές φορές προσηλωμένος στους δογματισμούς του χθες.  Το πρόβλημα δεν είναι ποιοι θα ενταχθούν στις τάξεις μας, αλλά τι θα τους κάνουμε. Θα λειτουργούμε πλέον με μια παλαιοκομματική δομή με την ελπίδα να γίνουμε ΠΑΣΟΚ στην θέση του ΠΑΣΟΚ (είτε του κινηματικού, είτε του εξουσιαστικού); Το ΠΑΣΟΚ ήταν απότοκο της εποχής του και δεν πρέπει να μας ορίζει πια.  Μας δίνεται η ευκαιρία να επανεφεύρουμε τον τρόπο που ασκείται η πολιτική και ο συνδικαλισμός. Οι συνεδριάσεις δεν πρέπει να είναι πολύωρες, αλλά πρέπει να είναι αποτελεσματικές. Χάνονται ώρες πολύτιμες, επειδή κάποιοι ορίζονται από αυτό. Οι τοποθετήσεις πρέπει να είναι σύντομες, περιεκτικές και στοχοπροσηλωμένες. Οι αοριστολογίες του χθες είναι αυτές που έδιωξαν τους νέους μακριά, αποπολιτικοποίησαν και έθρεψαν την ολιγαρχία. Η δημοκρατία πρέπει να περιλαμβάνει όλους και να είναι λειτουργική.  Ο χυλός ευνοεί τους εξουσιομανείς.

Ο συνδικαλισμός της άσκοπης πικετοφορίας και του μοιράσματος ενός ανούσιου καταγγελτικού φυλλαδίου έχει πεθάνει. Η τεχνολογία επιτρέπει την «ζωντανή» (σε ένταση) συζήτηση ανά εργασιακούς τόπους. Άμεση και ανόθευτη παραγωγή πολιτικής.

Η εκπροσώπηση απαντούσε σε περιορισμούς του χρόνου και του τόπου. Οι περιορισμοί αυτοί πια εκλείπουν, τουτέστιν είναι η ώρα να ελαχιστοποιούμε και την εκπροσώπηση. Η άμεση δημοκρατία θα συγκρουστεί με τη νέα ολιγαρχία. Αυτή όμως δεν θα έχει το επαχθές πρόσωπο του χθες, βλ. Trump, αλλά το υπεροπτικό νέο προσωπείο του αύριο, βλ. Tesla.

Ο πολιτικός χώρος που θα αντιληφθεί τον νέο τρόπο λειτουργίας θα υπερισχύσει. Δεν πρέπει να προσαρμοστεί ο κόσμος σε εμάς, αλλά εμείς στον κόσμο. Το μόνο αδιαπραγμάτευτο είναι οι αρχές και οι αξίες, κάθε τι άλλο ενέχει φόβο ή ενοχή.

ΥΓ. Στην συγκρούσεις γενεών καταδικασμένοι είναι οι νέοι να κερδίζουν, όπως λέει και ένας νέος σύντροφος.  Εγώ απλά ελπίζω να είμαι νέος όταν το συνειδητοποιήσουμε….