Άργησα λίγο να γράψω, γιατί ήθελα να φύγει από πάνω μου η βρώμα. Επί πέντε ώρες ο συνήγορος υπεράσπισης εξέταζε τον Π.

Το ρεπερτόριο είχε όλα τα γνωστά κόλπα ενοχοποίησης του θύματος. Γιατί κάνατε δεκτό το αίτημα φιλίας του κατηγορούμενο αφού δεν τον γνωρίζατε; (Π: μπήκα στο προφίλ του, είδα ότι ήταν ένας γνωστός σκηνοθέτης, ευυπόληπτος, δεν βρήκα κάτι κακό), γιατί απαντούσατε στα μηνύματα που σας έστελνε ο κατηγορούμενος στα σοσιαλ, γιατί δεχτήκατε να πάτε σπίτι του; Αν ήθελε να σας βιάσει γιατί δεν το έκανε την πρώτη φορά που πήγατε σπίτι του; Επέμεινε πολύ σε αυτό.

Ο Π. του εξήγησε ότι καλλιεργούσε περιβάλλον εμπιστοσύνης. Αυτός δεν είναι ένας τυχαίος βιαστής του δρόμου, είπε χαρακτηριστικά. Επιλέγει παιδιά από ευάλωτα περιβάλλοντα και χτίζει σιγά σιγά τη σχέση, κάνει ότι ενδιαφέρεται, ακούει τα προβλήματά τους και μετά χτυπάει. (Grooming λέγεται, παιδιά, ανοίξτε κανένα βιβλίο). Ο συνήγορος επέμενε να ρωτάει αν υπήρξε κάποια ερωτική πρόταση προς τον Π. τις πρώτες φορές που συναντήθηκαν. Λες κι ο βιασμός είναι μια έκφραση ερωτικής επιθυμίας κι όχι μια προσπάθεια επιβολής.

Αφιέρωσε πολύ χρόνο και ενέργεια στο να πλήξει την αξιοπιστία του Π. τονίζοντας την, κατά τη γνώμη του, καθοριστική αντίφαση στις καταθέσεις του, όπου σε όλες τις υπόλοιπες κατέθεσε ότι την ημέρα που τον βίασε ο Λιγνάδης, φορούσε παντελόνι, ενώ σήμερα είπε ότι φορούσε φόρμα. Ναι, δεν κάνω πλάκα.

Κατά τα άλλα, τα γνωστά, η παλιά γραμμή και το ύφος Κούγια. Γιατί μετά την πρώτη φορά που ο κατηγορούμενος σας επέβαλλε, όπως λέτε, την σεξουαλική επαφή, δεν πήγατε να του πείτε ότι αυτό σας ενόχλησε και να μην το ξανακάνει; Γιατί δεν φύγατε; (Π: Ήταν ακόμα χειμώνας. Έκανε κρύο και το σπίτι του κατηγορουμένου είχε ρεύμα και ζέστη). Και το κερασάκι. Γιατί όταν πήγε να μπει με τη βία στον πρωκτό σας, δεν σφίξατε τους γλουτιαίους σας για να τον εμποδίσετε; Γιατί δεν φωνάξατε;

Καθόμουν εκεί και άκουγα τη μία αθλιότητα μετά την άλλη, με την ημικρανία να κάνει κατάληψη στον εγκέφαλό μου και σκεφτόμουν «τι στο γαμοδιαολο ακούμε τόσες ώρες;». Ο συνήγορος δεν αρνήθηκε τίποτα από όσα περιέγραφε ο Π. Ένας πενηντάρης σκηνοθέτης μάζευε στο σπίτι του παιδιά 15, 16, 17 χρονών κι όλο αυτό παρουσιαζόταν ως απολύτως φυσιολογικό.

Σκεφτόμουν τι θα γινόταν αν όλα αυτά τα παιδιά δεν είχαν ξενικά ονόματα, δεν ήταν φτωχά, χωρίς χαρτιά, φοβισμένα, αλλά ήταν παιδιά δικά μας, «της τάξεώς μας». Τι θα γινόταν, για παράδειγμα, αν ένας καθηγητής σε ένα γνωστό ιδιωτικό σχολείο, ένας καθηγητής θεάτρου, απολύτως τυχαίο παράδειγμα, μάζευε τους μαθητές του στο σπίτι για να κάνουν «πρόβα». Δεν θα έλεγαν οι γονείς «τι σας μαζεύει κάθε τόσο ένας μεσήλικας, τι δουλειά έχει μαζί σας;».

Δεν θα πήγαιναν στον πρόεδρο του σχολείου και δεν θα του έλεγαν να μαζέψει τον καθηγητή αλλιώς θα τους βγάλουν στα κανάλια; Φυσικά. Αλλά αυτά τα παιδιά δεν είναι σαν τα δικά μας. Η ρητορική της υπεράσπισης είναι ότι είναι συμφεροντολόγοι, κλαίγονται ότι περνάνε δύσκολα αλλά έχουν και κινητό, έρχονται στα σπίτια των πλούσιων και ευυπόληπτων πολιτών σαν εμάς κι όταν τα βιάζουμε τολμάνε και διαμαρτύρονται. Το θέμα δεν είναι αν ο Λιγνάδης βίασε τον Π, αλλά αν είχε δικαίωμα να τον βιάσει για όσα του προσέφερε.

Στο τέλος της συνεδρίασης, υπήρξε μια ανατροπή. Ο συνήγορος προσκόμισε ένα screenshot από μια συνομιλία του Π. με τον Λιγνάδη το 2020. Είχε μόλις ξεσπάσει η υπόθεση Έπσταιν και ξαφνικά, από το πουθενά, ο Λιγνάδης επικοινώνησε με τον Π., με τον οποίον δεν είχε καμία επαφή από το 2015 και του ζήτησε να τα πούνε. Ο Π. αρχικά συμφώνησε, αλλά μετά φοβήθηκε και η συνάντηση δεν έγινε ποτέ.

Στο σκρινσοτ, όμως, φαινόταν τα εικονίδια από τις τελευταίες συνομιλίες του Λιγνάδη. Ο ένας ήταν ο Σ, ο δεύτερος καταγγέλλων. Τα επόμενα τρία, ήταν τρία διαφορετικά προφίλ με το ίδιο όνομα, το όνομα του τρίτου καταγγέλλοντα. Τον έψαχνε. Έβλεπε το κακό που ερχόταν κι έψαχνε τα θύματά του για να δει από ποιον κινδύνευε.

Τελικά αυτή είναι η ουσία αυτής της δίκης. Πώς ένας πλούσιος και ισχυρός, νομίζει πως μπορεί να κάνει οτιδήποτε γουστάρει και να τη βγάλει καθαρή. Δεν έχει καμία μεταμέλεια, μόνο ενόχληση που κάποιοι μπαίνουν εμπόδιο σε αυτή τη νομοτέλεια.

Μακάρι όλα τα μακάρι.