Ριζοσπαστική Αριστερά, Σοσιαλδημοκρατία και Οικολογία. Τρία πολιτικά ρεύματα. Κάποτε με σημαντικές περγαμηνές. Σήμερα παρηκμασμένα. Ξεπερασμένα από το σύγχρονο γίγνεσθαι.

Η ριζοσπαστική αριστερά πνέει τα λοίσθια. Σε όλη την Ευρώπη καταγράφει ιστορικό χαμηλό σε πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις. Η διαρκής άρνηση της  και η προσκόλλησή της σε ξεπερασμένα ιδεολογήματα την έχει ευνουχίσει από κάθε θετική ενέργεια και προοπτική.

Η σοσιαλδημοκρατία υποχωρεί με ταχύτατους ρυθμούς. Ακόμα και στα προπύργιά της, στις σκανδιναβικές χώρες, έχασε και κυβέρνηση και τον πρωταγωνιστικό ρόλο της.  Στη Γερμανία το πάλαι ποτέ κραταιό SPD και ατμομηχανή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, συρρικνώνεται. Αιτία η βαθιά νεοφιλελεύθερη πολιτική που άσκησαν και συνεχίζουν να πρεσβεύουν.

Η οικολογία, με εξαίρεση τους Γερμανούς Πράσινους που κρατούν δυνάμεις, καταγράφει στις περισσότερες χώρες εξαιρετικά μικρά ποσοστά  παίζοντας περιθωριακό ρόλο.

Και όμως. Ο Τσίπρας σε αυτά τα ρεύματα ποντάρει για να κυβερνήσει. Μόνο που εδώ και τα τρία είναι σε απελπιστική κατάσταση. Η ριζοσπαστική αριστερά, ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, κλυδωνίζεται με τις ίντριγκες ενώ η μόνη πρότασή είναι το «όχι σε όλα». Αν υπολογιστεί και ο σταλινισμός του ΚΚΕ τότε η έννοια της αριστεράς γίνεται απωθητική.

Το ΠΑΣΟΚ είναι σαν περιστρεφόμενη πόρτα όσον αφορά στελέχη του που επάνδρωσαν το καθεστώς Μητσοτάκη ή προσβλέπουν σε αυτό. Αξιοπιστία σχεδόν μηδενική.

Τα οικολογικά σχήματα είναι διαλυμένα.

Οι δεξαμενές ψήφων για τον Τσίπρα είναι ανύπαρκτες. Τα απομεινάρια του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς θα πάρει. Ίσως και κάποια ψίχουλα από το ΠΑΣΟΚ, κάποιους Μπίστηδες. Στη συνείδηση της κοινωνίας δεν είναι μόνο ένα αναπαλαιωμένο παλαιό σχήμα.  Είναι η μεγάλη αναξιοπιστία που τον διακρίνει καθώς και το αντιδημοκρατικό στίγμα που τον σφράγισε στην πλεκτάνη που έστησε κατά του Στ. Κασσελάκη. Η «κυβερνώσα αριστερά» που πλασάρει μόνο στον Μητσοτάκη είναι χρήσιμη που τον θέλει αντίπαλο ώστε να συσπειρώσει τους νεοδημοκράτες.

*Του Μάκη Κοψίδη υπεύθυνου του Γραφείου Τύπου στους «Δημοκράτες»