Ο Αύγουστος είναι επετειακός μήνας του πολιτικού μεγαλείου της Αργεντινής: γι αυτό αξίζουν δύο λόγια … Να θυμηθούμε ότι πέρσι , Αύγουστο και Σεπτέμβρη δόθηκε μια ακόμη μεγάλη μάχη για την ανεξάρτητη πορεία της χώρας με μειωμένο χρέος ύστερα από παύση πληρωμών το 2001.

Να θυμηθούμε επίσης ότι η φράση του τίτλου είχε, σε προηγούμενο χρόνο, εκστομιστεί από τον Αλέξη Τσίπρα στην Ελληνική Βουλή: «Που ήσουν νιότη που λεγες πως θα γινόμουν άλλος … !»

Στο  CAPITAL ο δικός μας Γαβράς σκιαγραφεί  το χρηματοθήρα και χρηματοβόρο άνθρωπο του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού συστήματος. (Στην πρόκληση “όλα αυτά τα έκανες για το χρήμα !” ο πρωταγωνιστής δεν έχει άλλη απάντηση“ Mήπως υπάρχει και κάτι άλλο;”). Στην ταινία «Η Εταιρεία» («THE CORPORATION»),  η μεγάλη σύγχρονη καπιταλιστική επιχείρηση προσομοιάζεται επιτυχώς με βαρειά ψυχασθενές, αντικοινωνικό άτομο. Και στις δύο ταινίες άτομα αλλοτριωμένα, ένας κόσμος παράνοιας!

Σ αυτό τον κόσμο το ΜΙΚΡΟ (και ουδόλως μέγα όπως στο ποίημα του Ελύτη) …

«… Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,…

… Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει…» λέει η Νότιο –αμερικανίδα  ποιήτρια  Μartha Μedeiros

Οι κοινωνίες αργοπεθαίνουν έχοντας απολέσει το πάθος, το όνειρο, την επιθυμία βαθειάς κοινωνικής αλλαγής.  Πολιτικοί ηγέτες  και παρατρεχαμενοι,  ανάξιοι πνευματικοί ταγοί, στελέχη επιχειρήσεων και στελέχη διοίκησης  μοιράζουν στις κοινωνίες των κρατών τους αργό θάνατο: Από το ένα μέρος το θανατικό της πνευματικής πενίας με την προπαγάνδα και την οικοδόμηση της μονοδιάστατης σκέψης. Από το άλλο μέρος τον αργό βιολογικό θάνατο, στα προτεκτοράτα χρέους, με την οικονομική εξαθλίωση πολλών.

Αργοπέθαινε και τότε η ελληνική κοινωνία. Οι μέχρι το 2015  εγχώριοι «ταγοί», με  ασύλληπτο θράσος κομπορρημονούσαν και δίδασκαν έμπλεοι αμάθειας, ετερόνομης γνώμης και αναλγησίας. Άγνοια είχαν και έχουν, αποστήθιζαν  όμως πειθήνια «τη γραμμή»: Στο όνομα της αναπαραγωγής μιας κερδοφόρου θέσης και πρόσβασης σε πλείστα επιπλέον οφέλη, κατά το πρότυπο του πρωταγωνιστή του CAPITAL σε διάφορες εκδοχές. Εντεταλμένοι στην καταστροφή της χώρας και του λαού που τους έδωσε θέση στην ελληνική βουλή ή την κυβέρνηση.

Επίχαιραν , οι ανάξιοι, με το (όποιας κλίμακας) πρόβλημα ενός λαού, των Αργεντίνων, γιατί διαψεύδονταν έλεγαν , λέει, ο Τσίπρας! Παραμόρφωναν, ασχημονούσαν. (Άλλαζαν βέβαια και τις εικόνες στις ειδήσεις, μεταχρονολογώντας τα video του 2001 !)

Επιβράβευαν  και δόξαζαν την εξάρτηση, την οσφυοκαμψία, την νέα  παγκόσμια τάξη, τον απανθρωπισμό.  Υμνούσαν και καθαγίαζαν την  ακινησία στις ιδέες και τις πολιτικές. Όχι δεν θαύμαζαν τους Αργεντίνους, πολιτικούς και λαό! Ασφαλώς όχι! Ηθικά απαξιωμένοι οι ίδιοι στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας οίκτιραν  τους τολμηρούς, τους ανεξάρτητους, αυτούς που προσπαθούσαν να αλλάξουν , έστω και λίγο, τη ρότα της χρηματοοικονομικής καπιταλιστικής τάξης. Ούτε περνούσε από το μυαλό τους πως θα έπρεπε να ντρέπονται ακριβώς για αυτό (ή  ορθότερα να ντρέπονται ΚΑΙ γι αυτό). Ένας εξ αυτών, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, αντέτεινε σε στέλεχος της μείζονος τότε αντιπολίτευσης ότι «γύπες κερδοσκόποι θα υπάρχουν ΠΑΝΤΟΤΕ !!! » νομιμοποιώντας , μονιμοποιώντας και φυσικοποιώντας τον καπιταλισμό-καζίνο, εθελοτυφλώντας μπροστά στην κατακλυσμιαία απορρύθμιση (που ποτέ δεν έρχεται από μόνη της ή εξ ουρανού).

Η Αργεντινή ξεπέρασε, για μία επί πλέον φορά, το σκόπελο και δημιούργησε προηγούμενο, με την άρνηση της να υποκύψει σε ατομικότητες / κερδοσκόπους που, ανέλεγκτοι, απειλούσαν και απειλούν κράτη και λαούς. Οι πολιτική ηγεσία της χώρας πήρε ρίσκο. Χωρίς ρίσκο δεν αλλάζει τίποτα! Όσοι, στην ιστορική διαδρομή, λαοί και ηγέτες, έκαναν τομές δεν είχαν ποτέ πλήρως διασφαλισμένο αποτέλεσμα ! Μόνο οι ανιστόρητοι και οι γονυκλινείς στην ΝΟΝΑ, κ Μέρκελ, και τους πάσης φύσεως «προστάτες» βαδίζουν με διασφαλισμένο ένα (θλιβερό) αποτέλεσμα: την λεγόμενη σωτηρία της χώρας, των αυτοκτονιών και της κατάθλιψης, της ανεργίας και της ύφεσης, της απώλειας εθνικού πλούτου και αξιοπρέπειας. ( Οι χαρακτηρισμοί αφορούν μόνο τις προ 2015 ηγεσίες της Ελλάδας, αφού  ο Α. Τσίπρας πάλεψε σθεναρά αν και σε λάθος ράγιες.). Η Αργεντινή με τις επιλογές  της δεν  απεμπόλησε τον εθνικό της πλούτο  και τις προοπτικές άλλων εξελίξεων στην ταξική πάλη και την ισχυροποίηση των αδύναμων. Δεν  υποθήκευσε το μέλλον της.

Αρνούμαστε τον αργό θάνατο, – για τη χώρα, τους ανέργους και τους νέους – που μας προσφέρουν «γενναιόδωρα» για πολλοστή φορά με τις κοινοβουλευτικές αποφάσεις εξπρές που κούνιουνται στο ναδίρ της δημοκρατίας. Τόσο καταθλιπτικά όμοιες με των άλλων. Είμαστε κομμάτι του μεγάλου ΟΧΙ. Θα συνεχίσουμε το δρόμο του αγώνα και της ελπίδας.

Τα χιλιοειπωμένα περί διαφορών, νομίσματος και παραγωγικής δομής, μεταξύ Ελλάδας Αργεντινής μας είναι απολύτως γνωστά και σε κάποιο βαθμό ορθά.

Εντούτοις, η μείζων, ειδοποιός αλλά και σημαντική για το προκείμενο, διαφορά είναι αυτή που αφορά τις  ηγετικές ομάδες και την ικανότητα τους

• να συντονιστούν με τη λαϊκή δυναμική,

• να αποκρυπτογραφήσουν ένα σύνθετο διεθνές πεδίο,

• να χαράξουν την στρατηγική που του αντιστοιχεί και να την επιχειρήσουν στον κατάλληλο χρόνο.

«Μακάρι να είμαστε Αργεντινή!» Ίσχυε τότε. Ισχύει 10 φορές περισσότερο σήμερα!

ΥΓ1:  Η αφήγηση αφορά στο πρόβλημα της Αργεντινής, τον Αύγουστο του 2014, προ της επιτυχούς έκβασης της άρνησης πληρωμής κατά προτεραιότητα τοκογλυφικού  hedge fund,  δια της οποίας η ηγεσία της χώρας έπαιρνε για δεύτερη φορά ένα μεγάλο, άξιο, ρίσκο (που τελεσφόρησε λίγες ημέρες αργότερα).

ΥΓ2: Η υπογραφή του μνημονίου 3 ήταν πιθανότατα αναπόφευκτη, ως επιτομή μιας λανθασμένης πορείας του ίδιου του Α. Τσίπρα και της περί αυτόν ολιγομελούς ομάδας. Της ομάδας του σχεδιασμού της διαπραγμάτευσης και του μέλλοντος της Ελλάδας.

* Η Ελεύθερία Καρνάβου είναι ομότιμη καθηγήτρια του ΑΠΘ