Μόλις τελείωσα το βιβλίο για την ζωή και τον θάνατο του Κώστα Καραγιώργη (Γυφτοδημου) που με μυθιστορηματικό τρόπο και με ιστορική ακρίβεια έγραψε ο Βασίλης Τσιράκης.

Ο Καραγiώργης μπήκε στο κίνημα αρχικά στο ΣΕΚΕ και μετέπειτα στο ΚΚΕ, ακολουθώντας όλη την εξέλιξη του κόμματος από ένα ζωντανό κόμμα διαφορετικών ιδεολογικών προσεγγίσεων σε ένα μονολιθικό απόσταγμα που χάριν της γραφειοκρατικής του ηγεσίας έπεφτε από το ένα τραγικό λάθος στο άλλο.

Λάθη που ενώ τα έβλεπε ο Καραγιώργης και αρκετά στελέχη του κόμματος, στο όνομα μιας λανθασμένης αντίληψης για την κομματική πειθαρχεία και χάριν της ενότητας του κόμματος σιωπούσαν.

Τα πλέον σημαντικά λάθη:

• Το σύμφωνο Σκλαβενα-Σοφούλη το 1936 που έφερε τον Μεταξά στην κυβέρνηση …
• Η συμφωνία του Λιβάνου (Μάιος 1944 )που ουσιαστικά έβαζε το ζήτημα της παράδοσης του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ στην λογική της εθνικής ενότητας με τους παρακάτω όρους :
• Πολιτική Ενότητα: Σύσταση Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου με τη συμμετοχή και υπουργών από το ΕΑΜ.
• Καταδίκη Στασίας: Καταδίκη του κινήματος των ενόπλων δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και ζήτημα πειθαρχίας.
• Στρατιωτικός Έλεγχος: Συμφωνία για υπαγωγή όλων των ανταρτικών σωμάτων (ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ) στην κοινή εθνική κυβέρνηση και το Συμμαχικό Στρατηγείο.
• Η Συμφωνία της Καζέρτας (26 Σεπτεμβρίου 1944) με τους παρακάτω όρους :
• Στρατιωτικό Σκέλος: Υπογράφηκε στην Καζέρτα της Ιταλίας από τον Γ. Παπανδρέου, τον στρατηγό Ουίλσον, καθώς και τους αρχηγούς του ΕΛΑΣ (Στέφανο Σαράφη) και του ΕΔΕΣ (Ναπολέοντα Ζέρβα).
• Διοίκηση Σκόμπι: Όλα τα ανταρτικά σώματα στην Ελλάδα τέθηκαν υπό τις διαταγές του Βρετανού στρατηγού Ρόναλντ Σκόμπι.
• Περιορισμός ΕΛΑΣ: Ο ΕΛΑΣ συμφώνησε να μην καταλάβει την εξουσία κατά την αποχώρηση των Γερμανών, αλλά να παραδώσει τον έλεγχο σύμφωνα με τις συμμαχικές οδηγίες.
• Και αμέσως μετά η τελική παράδοση με την συμφωνία της Βάρκιζας που περιλάμβανε εννέα άρθρα σχετικά με:
• Τη δημιουργία δημοκρατικής πολιτείας με πλήρεις πολιτικές ελευθερίες.
• Την άρση του στρατιωτικού νόμου.
• Την αμνηστία των πολιτικών αδικημάτων (αλλά με εξαίρεση των κοινών αδικημάτων) που πραγματοποιήθηκαν μετά τις 3 Δεκεμβρίου 1944.
• Την πλήρη απελευθέρωση των συλληφθέντων από τον ΕΛΑΣ.
• Τη δημιουργία νέου Εθνικού Στρατού.
• Την αποστράτευση του ΕΛΑΣ και τον πλήρη αφοπλισμό του.
• Την εκκαθάριση των δημοσίων υπηρεσιών.
• Την αντίστοιχη εκκαθάριση των σωμάτων ασφαλείας. Και
• Τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για το πολιτειακό ζήτημα και εκλογών με συμμετοχή διεθνών παρατηρητών. Η συμφωνία αυτή ουσιαστικά επέτρεπε στην αντίδραση και τους ταγματασφαλίτες μετά τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ να ξεκινήσουν ένα πογκρόμ διώξεων και δολοφονιών για τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες της αριστεράς.
• Αποχή από τις εκλογές το 1946: Μετά την Βάρκιζα οι διώξεις και η τρομοκρατία ήταν κυρίαρχες, παρ’ όλα αυτά οι δυνάμεις της αριστεράς ήταν ακόμα πολύ ισχυρές και αντί να ενισχύσουν τον αγώνα και με ισχυρό κίνημα και με ισχυρή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, η ανιστόρητη ηγεσία του Ζαχαριάδη αποφάσισε αποχή από τις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946, οι οποίες ήταν οι πρώτες μεταπολεμικές, από το ΚΚΕ και την ευρύτερη Αριστερά (ΕΑΜ).

Το ΚΚΕ και τα κόμματα της Αριστεράς αποφάσισαν την αποχή καταγγέλλοντας το μετεμφυλιακό κλίμα τρομοκρατίας, μοναρχοφασισμού και διώξεων που είχε επιβληθεί εις βάρος τους μετά τα Δεκεμβριανά και τη Συμφωνία της Βάρκιζας.

Το αποτέλεσμα: Η αποχή της Αριστεράς άνοιξε τον δρόμο στη αντίδραση και στους Βρετανούς.

Το Λαϊκό Κόμμα να κυριάρχησε απολύτως στην τότε Βουλή, επισφραγίζοντας την πορεία προς την πλήρη κλιμάκωση του Εμφυλίου Πολέμου.

Εμφύλιος πόλεμος: Τακτικός στρατός η ανταρτοπόλεμος;

Η μετάβαση από τις «άτακτες» ομάδες αυτοάμυνας και καταδιωκόμενων αγωνιστών (1945-1946) στον τακτικό Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ) αποτέλεσε στρατηγική επιλογή του Νίκου Ζαχαριάδη για τη δημιουργία κανονικού στρατού με ιεραρχία, μέτωπα και ταξιαρχίες, σε αντίθεση με τη λογική του παραδοσιακού ανταρτοπόλεμου που αντιπροσώπευε η προηγούμενη γραμμή του Γιώργου Σιάντου και των καπετάνιων του ΕΛΑΣ…

Τα αποτελέσματα γνωστά: η σκληρή ήττα, οι δεκάδες χιλιάδες δολοφονημένοι, οι χιλιάδες εκτοπισμένοι και βασανισμένοι στις φυλακές και τα ξερονήσια και οι φυγή χιλιάδων αγωνιστών στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού όπου με εντολή του ανεκδιήγητου Ζαχαριάδη παρέμεναν με ’’το όπλο παραπόδας ‘’για την νέα έφοδο!!!

Ο Καραγιώργης παθητικός θύτης και θύμα

Όπως και το βιβλίο αναφέρει όλα αυτά τα χρόνια ο Καραγιώργης παρ’ ότι έβλεπε πολλά στραβά …σιώπησε…

Σε όλες τις διαμάχες και παρά τις αμφιβολίες του υποστήριζε τον Ζαχαριάδη και τους αυλικούς του (Βλαντά, Ιωαννίδη, Μπαρτζιώτα κλπ)

Με τον τρόπο του βοήθησε να δημιουργηθεί ένα εσωκομματικό καθεστώς αδίστακτο και τιμωρό σε όποιον αμφισβητούσε την «’ορθότητα» της ηγεσίας:

• Δεν μίλησε όταν κατηγορούσαν τον Παντελή Πουλιόπουλο τον πρώτο γραμματέα του ΚΚΕ σαν προδότη …
• Δεν μίλησε όταν δολοφονούσαν Τροτσκιστές και Αρχειομαρξιστές σαν χαφιέδες…
• Δεν μιλησε όταν αποκήρυξαν τον ‘’δηλωσία’’ Άρη, τον αρχηγό των ‘’άτακτων’’.
• Δεν μίλησε όταν κατηγόρησαν τον Πλουμπίδη σαν πράκτορα…
• Δεν μίλησε όταν κατηγόρησαν τον Σιαντο,
• Δεν μίλησε όταν κατηγόρησαν την Χρύσα Χατζηβασιλείου σαν ηττοπαθή και ντεφετίστρια…

Δεν μίλησε… δεν μίλησε…

Όταν αποφάσισε να μιλήσει μετά την ήττα του εμφύλιου στην Ρουμανία που είχε καταφύγει, κατηγορήθηκε από τον ίδιο μηχανισμό σαν προδότης…

Η φυλάκιση και ο θάνατός του – «Πώς τον θάψανε, πού τον θάψανε κανένας δεν έμαθε»

Ο Καραγεώργης που το όνομα του είχε γίνει τραγούδι για τις ηγετικές του δεξιότητες και τον ηρωισμό του την περίοδο της κατοχής και του εμφυλίου, μόνο και μόνο επειδή έστειλε μια επιστολή κριτικής για τον Ζαχαριάδη, ξαφνικά ανασύρθηκε όλο το παρελθόν του, (υπαρκτό και ανύπαρκτο) και βρέθηκε στις φυλακές της Ρουμανίας.

Ο Καραγεώργης αποκηρύχτηκε από το κόμμα και τον συνέλαβαν τον Ιούνιο του 1950.

Ένας αγωνιστής που πολλά από τα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στις φυλακές, στην εξορία, στην παρανομία, ξαφνικά βρέθηκε κατηγορούμενος από το κόμμα που υπηρέτησε σε δύσκολες συνθήκες για δεκαετίες.

Οι κατηγορίες (όπως αναφέρει το βιβλίο) έδιναν και έπαιρναν…

Οι πλέον συχνές ήταν… ότι ήταν τροτσκιστής, αλαζόνας, κοινωνικά και σεξουαλικά ανώμαλος, διεφθαρμένος μικροαστός κλπ.

Παρέμεινε φυλακισμένος μέσα σε άγριες συνθήκες μέχρι τον θάνατό του στη φυλακή στο Πιτέστι το φθινόπωρο του 1954.

Όλα αυτά τα χρόνια δεν του απαγγέλθηκε επίσημα καμία κατηγορία από τα καθάρματα του Ζαχαριάδη.

Ήταν καταδικασμένος χωρίς να περάσει από δίκη…

Όλα αυτά τα χρόνια έκανε αρκετές ανεπιτυχείς απόπειρες αυτοκτονίας.

Παρ’ ότι ήταν βαριά άρρωστος δεν του πρόσφεραν κανενός είδους νοσηλείας.

Πέθανε μόνος, απομονωμένος, άρρωστος και σε ψυχολογική και σωματική κατάρρευση, πνιγμένος από το αίμα των αιμοπτύσεων από την φυματίωση που «κόλλησε» μέσα στην φυλακή …

Πέθανε χωρίς να γνωρίζει που είναι η γυναίκα του και ο γιος του που ελάχιστα μπόρεσε να τον χαρεί.

Και όπως γράφει το βιβλίο «πώς τον θάψανε, πού τον θάψανε κανένας δεν έμαθε».

Για το αλάθητο του αρχηγού, τον σταλινισμό και τη δημοκρατία στα κόμματα της Αριστεράς

Όλοι οι κλασικοί του Μαρξισμού δεν υποστήριξαν ποτέ ούτε πίστευαν σε κάποιο «αλάθητο του αρχηγού».

Αντίθετα, η πολιτική τους θεωρία και πρακτική βασίζονταν στη δημοκρατική λειτουργία του επαναστατικού κόμματος, στην εσωτερική κριτική και στον έλεγχο των αποφάσεων από την βάση, απορρίπτοντας τις μονοκρατορικές ή δογματικές ηγεσίες.

Ήταν κατά του μονοπωλίου σκέψης: θεωρούσαν ότι η αλήθεια σε ένα κοινωνικό κίνημα και σε ένα κόμμα, αναδύεται μέσα από την ελεύθερη αντιπαράθεση και όχι από άνωθεν εντολές.

Η θεοποίηση του αρχηγού και ο απολυταρχισμός ήρθε στις γραμμές του κινήματος σαν έκφραση της κυριαρχίας του Στάλιν και του Σταλινισμού σαν φαινόμενο.

Πρώτος ο Τρότσκι και η εσωκομματική αντιπολίτευση (Κάμενεφ, Ζηνόβιεφ κλπ) ανέλυσε και κατήγγειλε τη γραφειοκρατικοποίηση της Σοβιετικής Ένωσης και τη μετατροπή του Στάλιν σε παντοδύναμο «αρχηγό» με θεσμικό αλάθητο.

Ο Μαρξισμός σαν «ανοικτή θεωρία» ενθαρρύνει τη διαρκή επανεξέταση των τακτικών και την ανανέωση της μαρξιστικής σκέψης απέναντι στις ιστορικές αλλαγές.

Γι’ αυτό και είναι ενάντια σε οποιαδήποτε μονολιθική αντίληψη.

Γι’ αυτό και όλες οι «αλάθητες» μονολιθικές ηγεσίες έχουν κάνει τα μεγαλύτερα λαθη και με τα πλέον τραγικά αποτελέσματα στην ιστορία του εργατικού κινήματος.

Η ηγεσία του ΚΚΕ (και όχι μονο) μας δίνει το παράδειγμα…

Υ.Γ.: Η αναφορά γίνεται και με αφορμή μια Νεοσταλινική, Νεοζαχαριαδική άποψη που κυκλοφορεί πρόσφατα και στις γραμμές της εκτός ΚΚΕ αριστεράς. Άποψη που δεν εκπροσωπεί τίποτε άλλο από την ανάγκη θεοποίησης του αρχηγισμού και υποβάθμισης οποιασδήποτε μορφής δημοκρατίας και συλλογικών αποφάσεων και δράσης, στα κόμματα της αριστεράς, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της λογικής στο υπό δημιουργία κόμμα Τσίπρα (ΕΛΑΣ).

*Ο Λεωνίδας Καρίγιαννης είναι μέλος της Κ.Ε. της Νέας Αριστεράς