Όταν ο Μανώλης Χριστoδουλάκης αποφάσισε να προσπαθήσει να μπει σε παπούτσια που δεν του κάνουν, είχε δύο επιλογές: Ή την αποδοχή πως η προσπάθεια δεν πήγε καλά ή την επιμονή να συνεχίσει το βάδην, την στιγμή που το αγώνισμα είναι “100άρι”.

Βέβαια, κάθε φορά που ο Μανώλης σκοντάφτει, βρίσκεται το μιντιακό φερέφωνο του Μαξίμου Α.Ε να τον “σηκώσει”, τελώντας άτυπα χρέη “Γραφείο Τύπου” του Βουλευτή Ανατολικής Αττικής με το ΠΑΣΟΚ.

Σε κάθε διφορούμενη ανάρτηση ή συνέντευξη, το ΜΜΕ αποφασίζει -με “μητρικό ένστικτο”- να επεξηγήσει στο φιλοθεάμον αναγνωστικό κοινό και τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, το τι εννοεί ο Μανώλης Χριστοδουλάκης!

Στην πολιτική κάποιοι επιλέγουν γραμμή. Και κάποιοι άλλοι επιλέγουν στροφή επί τόπου. Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης φαίνεται να ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Γιατί όταν τη μία μέρα υψώνεις λάβαρο «καμία σχέση με τη ΝΔ» και την επόμενη κάνεις τον πυροσβέστη με «παιδιά ψυχραιμία», τότε δεν μιλάμε για πολιτική στρατηγική αλλά για πολιτικό σλάλομ.

Το ρεπορτάζ περιγράφει σχεδόν με κωμικό τρόπο αυτή την εναλλαγή ρόλων. Από σκληρή γραμμή απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, σε μια αιφνίδια έκκληση για ηρεμία και «σοβαρότητα», λες και κάποιος πάτησε φρένο την ώρα που το αφήγημα έπαιρνε μπρος. Κι όλα αυτά σε δεκαεπτά λέξεις. αρκετές για να μαζευτούν τα ασυμμάζευτα, αλλά όχι αρκετές για να κρυφτεί η αντίφαση.

Γιατί όμως η αιφνίδια αναστροφή του Μανώλη; Νομίζω όλοι καταλαβαίνουν. Οπως επίσης όλοι αντιλαμβάνονται οτι οι πιρουέτες μπορεί να εντυπωσιάζουν στιγμιαία αλλά δεν πείθουν.