Όταν η μνήμη θεωρείται εμπόδιο και η συνέπεια αντιμετωπίζεται ως πολυτέλεια – Case study η περίπτωση Μπακογιάννη.

Πριν λίγες μέρες, ο πρώην δήμαρχος, Κώστας Μπακογιάννης, δήλωσε ότι η κυκλοφορία λεωφορείων, τραμ και ΙΧ στη Βασιλίσσης Όλγας είναι κάτι για το οποίο «μπορούμε να είμαστε όλοι πάρα πολύ περήφανοι», γιατί αυτόν τον δρόμο έτσι «τον είχαμε σχεδιάσει εξαρχής». Χρησιμοποίησε δηλαδή μια διατύπωση, που του αποδίδει ταυτόχρονα ρόλο σχεδιαστή και δικαιωμένου! Τύπου… «Εγώ το σχεδίασα. Και τώρα νιώθω δικαιωμένος που λειτουργεί αυτό που σχεδίασα». Ξεκάθαρο το επικοινωνιακό αφήγημά του. Και ιδιαίτερα τολμηρό και εντυπωσιακό! Γιατί μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο, που, όταν ήταν Δήμαρχος, ενέταξε το έργο στον «Μεγάλο Περίπατο», οραματιζόμενος τη Βασιλίσσης Όλγας ως πεζόδρομο («περίπατο της ελίτ» κατά τα δημοσιεύματα της εποχής) και, μάλιστα, επιχειρηματολογούσε υπέρ αυτής της άποψης, με κάθε τρόπο. Έως και κινδυνολογώντας με θανάτους παιδιών, αν διέρχονται αμάξια. «Μπορεί να είναι το παιδί μου» φώναζε στο Δημοτικό Συμβούλιο, μόλις λίγους μήνες πριν.

«Έχουμε πεζόδρομο, από αριστερά και δεξιά, που θα παίζουν παιδάκια. Θα έχουμε ανθρώπους που θα περπατάνε, θα έχουμε ποδηλάτες. Θα έρθει ένας Έλληνας οδηγός και θα πατήσει το γκάζι γιατί θα δει τον δρόμο ανοιχτό. Οι πιθανότητες ατυχήματος είναι πολύ μεγάλες. Μπορεί να είναι το παιδί μου»

Ναι, είναι ο ίδιος άνθρωπος, που τώρα δηλώνει «πάρα πάρα πολύ υπερήφανος» που κυκλοφορούν και ΙΧ στη Βασιλίσσης Όλγας.

Η Βασιλίσσης Όλγας ως καθρέφτης

Με όρους επικοινωνίας, αυτό που κάνει ο Κώστας Μπακογιάννης είναι μια δύσκολη διαχείριση προσαρμογής στα νέα δεδομένα, με γνώμονα την πολιτική εικόνα. Με όρους ανθρώπινης στοιχειώδους λογικής, βέβαια, είναι απλά η κλασική «παθογένεια». Η γνώριμη παθογένεια της ελληνικής πολιτικής σκηνής, που υποστηρίζει ότι… «όταν με διαψεύδει η πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Με την ίδια λογική ακριβώς, μπορείς να παρουσιάσεις, ως δικό σου, κάτι στο οποίο εναντιωνόσουν πριν. Δεν τρέχει και τίποτα. Κανείς δεν θα δώσει ιδιαίτερη σημασία. Στην εποχή του scrolling ζούμε. Πάμε παρακάτω…

Σαν να μην υπήρξε ποτέ «το όραμα του πεζόδρομου». Σαν να μην υπήρξε ποτέ «η μελέτη Μπακογιάννη», που ενέτασσε την Όλγας στον «Μεγάλο Περίπατο», προβλέποντας την πλήρη πεζοδρόμηση και τον αποκλεισμό των οχημάτων. Σαν να μην έβγαινε η αγαπημένη υπουργός των Μητσοτάκηδων, Λίνα Μενδώνη, να λέει δημόσια ότι «στην Όλγας δεν μπορεί να μπει ασφαλτοτάπητας» και σαν να μην βγήκαν αργότερα 5 υπουργεία να μπλοκάρουν την τροποποιημένη μελέτη του «ΠΑΣΟΚου» Χάρη Δούκα, που ήθελε έναν ανοιχτό δρόμο ήπιας κυκλοφορίας. Και επίσης, σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ οι προειδοποιήσεις για κινδύνους που εγκυμονούν τα ΙΧ και σαν να μην φώναζε ποτέ για το παιδί του. Σαν να μη συνέβησαν όλα αυτά ή σαν να μην έχουν σημασία, πια…

Σημασία έχει η ωραία αφήγηση που θα καταφέρει να σβήσει το παρελθόν. Μια σεναριακού τύπου αφήγηση, βασισμένη σε μια social media λογική, που αντιμετωπίζει τη μνήμη ως εμπόδιο και τη συνέπεια ως πολυτέλεια. Δεν έχει σημασία τι έγινε. Σημασία έχει τι θα λέω εγώ ότι έγινε. Και εγώ μπορώ να λέω ό,τι θέλω, κάθε φορά.

Υπό αυτή την οπτική, η πρόσφατη περίπτωση Μπακογιάννη αποτελεί ένα πολύ χαρακτηριστικό case study για τον ρόλο που έχουν η ευθύνη και η συνέπεια στον πολιτικό λόγο, σήμερα.

ΥΓ. Η κόντρα ανάμεσα στην επικοινωνιακή διαχείριση και την πραγματικότητα δεν θα τελειώσει ποτέ, αυτό είναι γνωστό. Άγνωστο παραμένει, μόνο, το πόσοι πολίτες ακόμη δηλώνουν ΟΚ με όλα αυτά.