«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να έρθει» – Πάμπλο Νερούδα

Ονομάζομαι Κώστας Φουρίκος και είμαι μέλος του Global Sumud Flotilla και της ελληνικής αποστολής που πλέει για να σπάσει τον παράνομο αποκλεισμό του Ισραήλ στη Γάζα.

Γράφω αυτό το κείμενο για να εξηγήσω τους λόγους που μαζί με συντρόφους και συντρόφισσες, συναγωνιστές και συναγωνίστριες βρίσκομαι πάνω στο ιστιοφόρο που ονομάσαμε “Παύλος Φύσσας”, προς τιμήν αυτού, που πριν από 12 χρόνια έβαλε το σώμα του μπροστά σε ένα συρφετό νεοναζί δολοφόνων.

Υπάρχουν στιγμές που όλα όσα έχεις κάνει μέχρι τώρα, θετικά ή αρνητικά, αποτελεσματικά ή άσκοπα, συμπυκνώνονται σε μια απόφαση, σε μία επιλογή που νιώθεις ότι μπορεί να πάει τα πράγματα, τους σκοπούς και τα οράματα που συμμερίζεσαι ένα βήμα παρακάτω. Σε αυτή τη θέση πιστεύω ότι έχουμε βρεθεί, όλοι όσοι και όλες όσες ανεβήκαμε στα πλοία που θα προσπαθήσουν να προσεγγίσουν την μαρτυρική γη της Παλαιστίνης.

Η απόφαση μας αυτή παρά τους κινδύνους και την ευθύνη που τη συνοδεύει δεν θα πρέπει να θεωρείται ούτε λίγο “ηρωική”. Ήρωες και ηρωίδες είναι μόνο αυτοί: οι Παλαιστίνιοι και οι Παλαιστίνιες που προσπαθούν καθημερινά, “απλά” να επιβιώσουν, στην επίγεια κόλαση που έχει μετατρέψει τον τόπο τους η σιωνιστική οντότητα. Οι δημοσιογράφοι που πεθαίνουν την ώρα του ρεπορτάζ. Οι γιατροί και οι νοσηλευτές που δολοφονούνται, ενώ προσπαθούν να σώσουν ανθρώπινες ζωές. Οι μαχητές της αντίστασης που δίνουν άνιση μάχη με τον κατακτητή δολοφόνο. Τα παιδιά που, πριν ακόμη καταλάβουν καλά καλά τον κόσμο, βρίσκονται αντιμέτωπα με το χειρότερο δυνατό του πρόσωπο.

Η δική μας απόφαση είναι απλά μια επιλογή, μια υπόσχεση που δώσαμε εδώ και καιρό, όντας ενεργοί στο φιλοπαλαιστινιακό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Μια απόφαση που βασίζεται στην πεποίθηση, ότι σε τέτοιες στιγμές συμπυκνωμένου πολιτικού χρόνου, υπάρχουν δυναμικές ενέργειες -με συμβολικά και μη χαρακτηριστικά- που μπορούν να κινητοποιήσουν δυνάμεις, να επιταχύνουν εξελίξεις, να αποκαλύψουν πλευρές της πραγματικότητας και να πυροδοτήσουν εκρήξεις εντός των κοινωνιών και των κινημάτων, που είναι αυτές που μπορούν -σε τελική ανάλυση- να δώσουν τις λύσεις.

Σε αυτή τη βάση, η προσπάθεια μεταφοράς συμβολικής ανθρωπιστικής βοήθειας στον λαό της Παλαιστίνης δια θαλάσσης (του μόνου αδιαμεσολάβητου -από τρίτα κράτη- δρόμου που μπλοκάρει παράνομα το Ισραήλ), επιχειρεί να αναδείξει τον γενοκτονικό χαρακτήρα των ενεργειών της σιωνιστικής οντότητας που πέραν των στρατιωτικών μέσων που καταστρέφουν ολοκληρωτικά την Γάζα, επιβάλλει το λιμό στους ανθρώπους της. Επιχειρεί, ακόμη, να αποκαλύψει και να αμφισβητήσει έμπρακτα το “δικαίωμα” των σιωνιστών να αποκόπτουν τη Γάζα από τον υπόλοιπο κόσμο, μετατρέποντας την αρχικά σε φυλακή και εν συνεχεία σε νεκροταφείο. Επιχειρεί, τέλος, να αποκαλύψει τη συνενοχή κρατών και διεθνών οργανισμών που δεν κάνουν το παραμικρό – έστω αυτό που επιχειρεί να κάνει μια χούφτα ακτιβιστών- για να αποτραπεί αυτή η ιστορική ανθρωπιστική καταστροφή.

Σε αυτή τη βάση και θεωρώντας τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού αναπόσπαστο κομμάτι του διεθνούς αγώνα ενάντια στην καταπίεση, τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό, πιστεύω ότι η Παλαιστίνη αποτελεί ένα από τα τελευταία οχυρά αντιστασης και αξιοπρέπειας του κόσμου μας, απέναντι στην διαστροφική αλαζονεία και τον κυνισμό των ισχυρών της εποχής μας. Ένα οχυρό που, αν επιβιώσει, μπορεί να μετατραπεί σε ορμητήριο αντεπίθεσης.

Αυτές είναι -περίπου- οι σκέψεις που ήθελα να μοιραστώ (και άλλες τόσες), οι οποίες με συντροφεύουν αυτές τις μέρες πάνω στο “Παύλος Φύσσας”, που θα επιχειρήσει να διασχίσει τη Μεσόγειο οσονούπω.

Παρέα με το “Οξυγόνο”, που μας θυμίζει εδώ και δυόμισι χρόνια γιατί “τα τρένα μας φέρνουν δάκρυα”. Που μας υπενθυμίζει τους ανθρώπους της τάξης μας, που δεν μπόρεσαν να ανασάνουν από τη Μινεάπολη μέχρι την Πύλο. Παρέα με το “Βαγγέλης Πισσίας”, που μας θυμίζει ότι η ιστορία των κινημάτων είναι ένα κόκκινο νήμα που δένει διαφορετικούς ανθρώπους και εποχές και ότι το εγχείρημα μας πατάει πάνω σε προσπάθειες και θυσίες κατά πολύ πρωθύστερες. Παρέα με το “Αχεντ Ταμίμι”, που μας θυμίζει τους καθημερινούς μικρούς ήρωες που δίνουν τη μάχη με τον σιωνιστή κατακτητή και άλλα δύο πλοία που συμπληρώνουν την ελληνική νηοπομπή που θα ενωθεί με τα πλοία από Ισπανία, Τυνησία και Ιταλία.

Σε όλους τους ανθρώπους μας, τις οικογένειες, τους φίλους και τους συντρόφους μας που αγωνιούν για το εγχείρημα μας, η παράκληση είναι απλή και συγκεκριμένη: κάντε ότι σας αναλογεί για να γίνετε κομμάτι της συλλογικής προσπάθειας. Γίνετε κομμάτι του στόλου μας. Γίνετε η φωνή του. Δώστε ορατότητα στους σκοπούς του και προπάντων δώστε ορατότητα στον αγώνα της Παλαιστίνης. Αυτή είναι η μόνη και η μεγαλύτερη εγγύηση για τη δική μας ασφάλεια, αλλά και για την ελπίδα που αναμένουν στωικά οι Παλαιστίνιοι και οι Παλαιστίνιες από τον έξω κόσμο.

Όπως έλεγε ολόσωστα και ένας από αυτούς που μας κοιτάνε πλέον από ψηλά: “Υπομονή. Δύναμη. Πίστη στην υπόθεση. Έχουμε δίκιο. Τέλος”.

Ανάρτηση στο facebook