Εντάξει, το “καλωσήρθατε” δεν το περιμένεις κεντημένο στο χαλάκι, όξω από την πόρτα της εισόδου. Αλλά όταν σε δέχονται με τη ρήση “Nemo me impune lacessit” (=κανείς δεν μου επιτίθεται και μένει ατιμώρητος) έναν κόμπο στο λαιμό τον νιώθεις, μία ανατριχίλα την αισθάνεσαι.

Δίπλα στην πύλη, στέκεται ο Robert the Bruce. Εξαιρετικός κύριος, με το παράστημά του, το χιτώνιό του και τη σπάθα του. Το 1306 βεβαίως υπήρξε υπαίτιος ενός κακού χαμού. Που ήρθαν όλοι μαλλί με μαλλί και σπάθα με σπάθα. Διότι ο Ρόμπερτ αρνήθηκε την υποταγή στο βρετανικό στέμμα και αυτοανακηρύχθηκε Βασιλιάς. Της Σκωτίας ντε!

Διότι δεν θυμάμαι αν στο είπα, αλλά βρισκόμαστε στο Εδιμβούργο. Σε μία από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου. Στην πεντάδα, οπωσδήποτε. Μη σου πω ότι είναι το μεγάλο φαβορί για την κορφή. Ναι, πτηνό λατρεύει Εδιμβούργο. Αγαπώ τα κτήρια και την ιστορία του, αγαπώ την παλιά και τη νέα πόλη του, αγαπώ τον καιρό και τους ουρανούς του, αγαπώ τους ανθρώπους και τις πάμπς του, αγαπώ την Σκωτία που τ’αγκαλιάζει και το αποθεώνει.

Τι εννοείς θέλεις βόλτα στην πόλη; Α όχι αγαπητέ μου, δεν ανεβήκαμε όλη αυτήν την ανηφόρα για να με ξανακατεβάσεις κάτου. Θα ιδούμε σήμερις το κάστρο και άλλη φορά -το υπόσχομαι- θα σε τριγυρίσω στα αγαπημένα μου στέκια. Να ιδείς την πόλη με τα δικά μου μάτια, να ζήσεις τους ρυθμούς της και να ξετρελαθείς. Αν και δεν θα θέλεις να φύγεις μετά και θάχουμε δράματα.

Το κάστρο του Εδιμβούργου είναι το τοπ αξιοθέατο της Σκωτίας και ένα από τα πιο γουάου ατράξιονς του Ηνωμένου Βασιλείου γενικώς. Οι ουρές είναι συνήθως απάλευτες, εξού και σε έφερα σε μέρα και ώρα που δεν έχει πολύ κόσμο γιατί η επίσκεψη στα μουσεία αγκαζέ με την κάθε τυχάρπαστη τουρίστρια που στέκεται μπροστά σου την ώρα που πας να φωτογραφίσεις την ελαφοκεφαλή απάνου από το τζάκι, είναι βέρι βέρι ενοχλητική. Που φθάνεις να βγάλεις εσύ κέρατα και να την εκυνηγήσεις.

Που δεν δάγκωνα καλύτερα το ράμφος μου; Είπαμε ότι έχω έφεση στον Κινέζο, αλλά αυτό έχει καταντήσει αηδία. Αλλά όχι, δεν θα μου καταστρέψει εμένα το τουρ κανείς! Που δεν πα να πλακώσει ολόκληρη η Μπέιτζινγκ μετά των προαστίων της στο Εδιμβούργο, εγώ θα κάμω φόκους στο μιντιίβαλ παστ και στις πολεμίστρες.

Δεν ξεύρω αν τρομάζεις εύκολα, αλλά οφείλω να σου πω ότι το κάστρο θεωρείται εντελώς σπούκι. Που σημαίνει ότι ο Κινέζος τουρίστας μπορεί και να μην είναι το χειρότερο συναπάντημα που θα σε βρει. Για να καταλάβεις, εδώ έρχονται διάφορα γκρουπς από ημίτρελους ερευνητές του μεταφυσικού και διεξάγουν πειράματα -ανάμεσά τους και μία εξαδέλφη μου που από τότες που είδε στο καθιστικό, το φάντασμα του θείου Λεωνίδα να παίζει γιουκαλίλι, ντυμένος κολομπίνα, έχει γραφτεί σε ένα σύλλογο και ταξιδεύει ανά τον κόσμο για νάρθει σ’επαφή με το υπερπέραν. Που θα μπορούσε και σπίτι της, δεδομένου του θείου.

Τώρα εσύ θα αναρωτηθείς γιατί θεωρείται στοιχειωμένο το μέρος. Μα διότι χιλιάδες άνθρωποι έχουν αφήσει τα κοκαλάκια τους είτε στα μπουντρούμια, είτε στις αμέτρητες πολιορκίες των Σκωτσέζων από τους Άγγλους, που λυσάγανε κάθε φορά να μπούνε απρόσκλητοι. Να, ας πούμε σε αυτό το κτήριο εδώ μπροστά, που το λέμε πύργο του Argyle, φυλακίσαμε τον ομότιτλο Δούκα και αφού τον εβασανίσαμε γιατί τόλμησε ο σιχαμένος να επαναστατήσει κατά του Ιακώβου του Όγδοου, τον εκτελέσαμε στις 30 Ιουνίου του 1685. Είπαμε, καθόλου καλό φενγκ σούι.

Σούχω όμως και χειρότερο. Και δεν αναφέρομαι στον Πα Που Τσα Κι Τσαν που αγναντεύει και στοχάζεται. Αλλά στη Μοργκάνα Λε Φε.

Την κακιασμένη μάγισσα και έχθρα του Βασιλιά Αρθούρου, της Στρογγυλής Τραπέζης και του μάγου Μέρλιν. Η οποία λέγεται πως βρίσκεται κάπου εδώ θαμμένη. Ή τελοσπάντων ότι υπήρχε κάποτες ένας βωμός σε αυτήν. Που σημαίνει ότι μπορεί να σούρθει και κάνα ιπτάμενο σκουπόξυλο στο κεφάλι. Ή εκεί που περιπατείς αμέριμνος, να μεταμορφωθείς σε βάτραχο. Τον Κέρμιτ, ας πούμε.

Ετούτα εδώ είναι τα κανόνια του κάστρου. Καθημερινώς στη μία το μεσημέρι, ρίχνουμε και ένα μπαμ, έτσι για ν’ανάψει το κέφι. Τα κανόνια είναι της εποχής του Ναπολέοντα και εντελώς περίτεχνα και σικ. Δηλαδής και στο μπαλκόνι μου, έβαζα άνετα ένα. Με κατεύθυνση προς την αντίκρυ γειτόνισσα. Να ιδούμε μετά, θα τινάζει όλη τη σκόνη των χαλιών της απάνου μου;

Τα κανόνια ενέπνευσαν τον Πα Που Τσα Κι Τσαν που απαθανατίζει εδώ σε γκραντιόζο ενσταντανέ τον Φου Λα Ρι, με μπαγκράουντ την πόλη.

 

Που υπό κανονικάς συνθήκας, τους έβαζες και τους δύο στο κανόνι και τους έκαμες πυροτέχνημα.

 

 

Μαζί με την Τσα Τσα Ρα, που επίσης ποζάρει με μπρίο και τσαχπινιά!

 

 

Το πιο εντυπωσιακό κομμάτι του κάστρου είναι η Πλατεία του Στέμματος. Που βρίσκεται στα αψηλότερα επίπεδα και έχει τριγύρω της διάφορα πολύ ιμπρέσιβ κτήρια.

 

 

Αυτό εδώ είναι το παλάτι. Δεν το λες πολύ άνετο, εξού και το σνομπάρισαν οι περισσότεροι από τους ηγέτες της Σκωτίας. Εντούτοις, στο κτήριο αυτό συνέβη κάτι σημαντικό.

 

 

Το καλοκαίρι του 1566, η Μαρία Στιούαρτ -τελευταία βασίλισσα των Σκώτων- πήρε τα προικιά της, το κρεβάτι και τη λοιπή οικοσυσκευή και ήρθε εδώ κι εγκαταστάθηκε. 

 

 

Όχι, δεν εξετίμησε ξαφνικά ετούτο το παλάτι ως ρίαλ εστέιτ. Αλλά το θεώρησε ως το πιο ασφαλές μέρος στην επικράτειά της. 

 

 

Διότι βλέπεις, ήταν έγκυος. Και έπρεπε πάσει θυσία να γεννήσει αυτό το παιδί. Τον διάδοχο του θρόνου της Σκωτίας. Τον Ιάκωβο τον Έκτο. Που έμελε ουχί μόνο να ηγηθεί της πατρίδος του, αλλά να διαδεχθεί την άτεκνη Ελισάβετ της Αγγλίας. Και να ενώσει κάτω από την απολυταρχική του εξουσία, όλο το νησί. Σπουδαία ιστορία, συναρπαστική. 

 

 

Εδώ βρίσκεται το Πολεμικό Μουσείο της Σκωτίας. Την είσοδο του οποίου, φυλάσσει ένας πολύ στυλιζαρισμένος μονόκερος.

 

 

Και ένα, εξίσου μονδέρνο λιοντάρι.

 

 

Παραδίπλα, βρίσκεται η Μεγάλη Αίθουσα των Τελετών. Όπου γίνονταν ενθρονίσεις βασιλέων, πάρτις, γκαλά και διάφορες άλλες χαριτωμενιές. 

 

 

Αν διαθέτεις το κατάλληλο μπάτζετ, μπορούμε να στο παραχωρήσουμε να κάμεις εδώ το γάμο σου. 

 

 

Πούναι και πολύ συμφερτικό, διότι αν σου κάμει την καμπόσα η πεθερά, αρπάζεις το ξίφος και μετατρέπεται το μυστήριο σε σπλάτερ.

 

 

Εντωμεταξύ, η Τσα Τσα Ρα έχει καβαλήσει το κανόνι και φλερτάρει με την έκρηξη. 

 

 

Και ο Μο Χι Το εκτελεί μία -δικής του έμπνευσης- μίξη του Μπρέιβχαρτ με την Αλίκη στο Ναυτικό.

 

 

Δεν ξεύρω αν στο είπα, αλλά το κάστρο αυτό είναι σημαντικό και για έναν ακόμα λόγο. Διότι εδώ φυλάσσονται οι βασιλικοί θησαυροί της Σκωτίας. Μη φανταστείς τίποτις χρυσά νομίσματα και κοσμήματα και λαλαούνηδες. Μπορεί να σου είναι δύσκολο να το πιστέψεις σήμερα, αλλά οι τόποι αυτοί κάποτες ήσαν εξαιρετικά φτωχοί.

 

Ο θησαυρός λοιπόν δεν είναι παρά ένα ξίφος, ένα στέμμα, ένα μάλλον αδιάφορο δαχτυλίδι και κυρίως, μία κοτρόνα. Που δεν είναι μία απλή, συνηθισμένη κοτρόνα, αλλά τη λέμε Πέτρα του Πεπρωμένου (γουάου;) και όπως καταλαβαίνεις, αυτός ο τίτλος από μόνος του, την αναβαθμίζει στη συνείδησή σου. 

Δεν στην έχω βγάλει φωτό, διότι δεν επιτρέπεται, αλλά δεν χάνεις και κάτι. Σου μιλώ για μία απλή πέτρα. Η οποία είναι σημαντική, διότι σε αυτήν γονατίζουν οι μονάρχες του Ηνωμένου Βασιλείου κατά τη στέψη τους.

Όπως καλή ώρα η Υπολοχαγός Νατάσσα, εδώ. Η Ελισάβετ, ντε! Όπως ξεύρεις βέβαια, οι τελετές στέψης γίνονται στα Λονδίνα. Που σημαίνει ότι κάθε φορά που έχουμε τέτοιο ιβέντ, κουβαλάμε την πέτρα από το Εδιμβούργο στη βρετανική πρωτεύουσα, στο Αβαείο του Ουεστμίνστερ. Ευτυχώς η Ελισάβετ έχει αραχνιάσει στο θρόνο κι έχει γλιτώσει την πέτρα από περιττά σουρταφέρτα.

 

Αντιθέτως, η Τσα Τσα Ρα δεν έχει βάλει τον τέτοιον της κάτω και συνεχίζει να φωτογραφίζει και να φωτογραφίζεται ασυστόλως.

 

 

Εδώ, ο Α Μπε Χο Νο, σε πόζα Άγνωστος Πόλεμος.

 

 

Την οποία επέτυχε ο Σέι Τσιζ με κίνδυνο να σκίσει το παντελόνι και την αξιοπρέπειά του.

 

Μου αρέσει πολύ το κάστρο του Εδιμβούργου. Πρώτον, διότι δεν έχει σχέση με άλλα κάστρα πούχεις δει. Δεν είναι ας πούμε ελεγκάν σαν τα σατό της Γαλλίας, αλλά διαθέτει αυτή τη βαρβατίλα που προσιδιάζει στο μενταλιτέ των Σκωτσέζων.

 

Δεύτερον, ταιριάζει με τα μουντά και υγρά χρώματα του σκωτσέζικου ουρανού. Ντύνεται τις αποχρώσεις του καιρού του. Τις βροχές και τις αντάρες του.

 

Και τρίτον, διότι εδώ ανακαλύπτεις σπαράγματα μίας δύσκολης, μπερδεμένης, αλλά ενδιαφέρουσας ιστορίας. Με βασιλιάδες, μάγισσες, δούκες και δεσποσύνες. Μιας ιστορίας που ενέπνευσε βιβλία, ιστορίες, ταινίες και τραγούδια.

Λίγο πριν πάρω την κατηφοριά της εξόδου, ένας λαμπερός ήλιος ξεπρόβαλε μέσα από τα σύννεφα. Άλλαξαν τα χρώματα του κάστρου, χαμογέλασαν οι αψίδες και οι τοίχοι του.

Σπάνιο πράμα το χαμόγελο σε ετούτον τον τόπο. Για αιώνες, η σκληροτράχηλη ζωή της Σκωτίας έμοιαζε νάναι ασορτί με τα χρώματα τ’ουρανού της, με τις ομιχλώδεις σκιές των θρύλων της.

Όταν όμως ο τόπος χαμογελάει, αστράφτει και χαίρεται το μέσα σου.

 

 

Γιατί ξεύρεις ότι ο ήλιος θα ξανακρυφτεί και σπεύδεις ν’αρπάξεις να χαρείς ό,τι μπορείς από το σύντομο συναπάντημά του μαζί σου.

 

 

Όχι, αυτό δεν είναι το τέλος. Αυτή είναι η αρχή. Αναγνώστα, καλωσήρθες στη Σκωτία. 
 

Στην υπέροχη Σκωτία μου.

Πιγκουίνος